Adhyaya 100

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमरोचनम् । मार्कण्डेशमिति ख्यातं नर्मदादक्षिणे तटे

શ્રીમાર્કંડેયે કહ્યું— હે મહીપાલ! ત્યારબાદ તું પરમ તેજસ્વી તીર્થમાં જા; તે ‘માર્કંડેશ’ નામે પ્રસિદ્ધ છે અને નર્મદાના દક્ષિણ તટે સ્થિત છે.

Verse 2

उत्तमं सर्वतीर्थानां गीर्वाणैर्वन्दितं शिवम् । गुह्याद्गुह्यतरं पुत्र नाख्यातं कस्यचिन्मया

હે પુત્ર! આ સર્વ તીર્થોમાં ઉત્તમ, શિવમય અને દેવતાઓ દ્વારા વંદિત છે. આ ગુહ્યમાં પણ ગુહ્યતર છે; અત્યાર સુધી મેં કોઈને જણાવ્યું નહોતું.

Verse 3

स्थापितं तु मया पूर्वं स्वर्गसोपानसंनिभम् । ज्ञानं तत्रैव मे जातं प्रसादाच्छङ्करस्य च

પૂર્વે મેં તેને સ્વર્ગ તરફ લઈ જતી સોપાન સમાન સ્થાપિત કર્યું હતું. ત્યાં જ શંકરના પ્રસાદથી મારામાં જ્ઞાન પ્રગટ થયું.

Verse 4

अन्यस्तत्रैव यो गत्वा द्रुपदामन्तर्जले जपेत् । स पातकैरशेषश्च मुच्यते पाण्डुनन्दन

હે પાંડુનંદન! જે કોઈ ત્યાં જઈ દ્રુપદાના અંતર્જળમાં જપ કરે છે, તે સર્વ પાપોથી સંપૂર્ણ મુક્ત થાય છે.

Verse 5

वाचिकैर्मानसैश्च वा कर्मजैरपि पातकैः । पिण्डिकां चाप्यवष्टभ्य याम्यामाशां च संस्थितः

વાણી, મન અથવા કર્મથી ઉત્પન્ન પાપોથી કલુષિત હોવા છતાં, જે પિંડિકાનો આશ્રય લઈને દક્ષિણ દિશા તરફ સ્થિત રહે છે—

Verse 6

योजयेच्छूलिनं भक्त्या द्वात्रिंशद्बहुरूपिणम् । देहपाते शिवं गच्छेदिति मे निश्चयो नृप

ભક્તિપૂર્વક બત્રીસ રૂપધારી ત્રિશૂલધારી શૂલિન સાથે યોગ/ધ્યાન જોડવું જોઈએ. દેહપાતે તે શિવને પામે છે—હે નૃપ, આ મારો દૃઢ નિશ્ચય છે.

Verse 7

आज्येन बोधयेद्दीपमष्टम्यां निशि भारत । स्वर्गलोकमवाप्नोति इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

હે ભારત, અષ્ટમીની રાત્રે ઘીથી દીવો પ્રજ્વલિત કરવો જોઈએ. તે સ્વર્ગલોકને પામે છે—એવું શંકરે કહ્યું.

Verse 8

श्राद्धं तत्रैव यो भक्त्या कुर्वीत नृपनन्दन । पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम्

હે નૃપનંદન, જે ત્યાં ભક્તિથી શ્રાદ્ધ કરે છે, તેના પિતૃઓ મહાપ્રલય સુધી તૃપ્ત રહે છે.

Verse 9

इङ्गुदैर्बदरैर्बिल्वैरक्षतेन जलेन वा । तर्पयेत्तत्र यो वंश्यानाप्नुयाज्जन्मनः फलम्

જે ત્યાં ઇંગુદ, બદર, બિલ્વ, અથવા અક્ષત અને જળથી પોતાના વંશના પિતૃઓને તર્પણ કરે છે, તે જન્મનું સાચું ફળ પામે છે.

Verse 100

। अध्याय

॥ ઇતિ અધ્યાય ॥