Satyavrata, Vasiṣṭha, and the Crisis of Dharma: Protection, Anger, and Vow-Discipline

Verse 1

सूत उवाच । सत्यव्रतस्तु तद्भक्त्या कृपया च प्रतिज्ञया । विश्वामित्रकलत्रं च पोषयामास वै तदा

સૂત બોલ્યા—ત્યારે સત્યવ્રતે ભક્તિ, કરુણા અને પોતાની પ્રતિજ્ઞાના બળે વિશ્વામિત્રની પત્નીનું પણ પાલનપોષણ કર્યું।

Verse 2

हत्वा मृगान्वराहांश्च महिषांश्च वनेचरान् । विश्वामित्राश्रमाभ्याशे तन्मांसं चाक्षिपन्मुने

તેણે હરણ, વરાહ અને વનમાં રહેનારા મહિષોને મારી, તેમનું માંસ વિશ્વામિત્ર મુનિના આશ્રમની નજીક ફેંક્યું।

Verse 3

तीर्थं गां चैव रात्रं च तथैवांतःपुरं मुनिः । याज्योपाध्यायसंयोगाद्वसिष्ठः पर्य्यरक्षत

યાજક અને ઉપાધ્યાયના સંયુક્ત ધર્માધિકારથી મુનિ વસિષ્ઠે તીર્થ, ગાયો, રાત્રિ‑પહેરો તથા અંતઃપુરનું યોગ્ય રક્ષણ કર્યું.

Verse 4

सत्यव्रतस्य वाक्याद्वा भाविनोर्थस्य वै बलात् । वसिष्ठोऽभ्यधिकं मन्युं धारयामास नित्यशः

સત્યવ્રતના વચનોને કારણે અથવા ભાવિ બનનાર ઘટનાના પ્રબળ બળથી વસિષ્ઠે નિત્ય વધુ અધિક ક્રોધ ધારણ કર્યો.

Verse 5

पित्रा तु तं तदा राष्ट्रात्परित्यक्तं स्वमात्मजम् । न वारयामास मुनिर्वसिष्ठः कारणेन च

તે સમયે પિતાએ પોતાના જ પુત્રને રાજ્યમાંથી ત્યજી કાઢી મૂક્યો. કોઈ વિશેષ કારણ હોવાથી મુનિ વસિષ્ઠે પણ તેને રોક્યો નહીં.

Verse 6

पाणिग्रहणमंत्राणां निष्ठा स्यात्सप्तमे पदे । न च सत्यव्रतस्थस्य तमुपांशुमबुद्ध्यत

પાણિગ્રહણ (વિવાહ) મંત્રોની દૃઢ પૂર્ણતા સાતમા પગલે થાય છે. પરંતુ સત્યવ્રતમાં સ્થિત વ્યક્તિએ તે મંત્રને ફુસફુસીને કે સ્પષ્ટ સમજ વિના પુનઃ ઉચ્ચારવો નહીં.

Verse 7

तस्मिन्स परितोषाय पितुरासीन्महात्मनः । कुलस्य निष्कृतिं विप्र कृतवान्वै भवेदिति

તે કર્મમાં મહાત્માએ પોતાના પૂજ્ય પિતાનો સંતોષ મેળવ્યો. હે વિપ્ર, તેણે મનમાં વિચાર્યું—“નિશ્ચયે મેં મારા કુળનું પ્રાયશ્ચિત્ત અને ઉદ્ધાર કરી દીધો છે.”

Verse 8

न तं वसिष्ठो भगवान्पित्रा त्यक्तं न्यवारयत् । अभिषेक्ष्याम्यहं पुत्रमस्यां नैवाब्रवीन्मुनिः

પિતાએ ત્યજેલા તેને ભગવાન વશિષ્ઠે પણ અટકાવ્યો નહીં; અને મુનિએ ‘એના સ્થાને આ પુત્રનો અભિષેક કરીશ’ એમ પણ ન કહ્યું।

Verse 9

स तु द्वादश वर्षाणि दीक्षां तामुद्वहद्बली । अविद्यामाने मांसे तु वसिष्ठस्य महात्मनः

તે બલવાને બાર વર્ષ સુધી તે દીક્ષા-વ્રત ધારણ કર્યું; પરંતુ મહાત્મા વશિષ્ઠનું માંસ (વિધિ માટે) ન મળતાં ભારે સંકટ ઊભું થયું।

Verse 10

सर्वकामदुहां दोग्ध्रीं ददर्श स नृपात्मजः । तां वै क्रोधाच्च लोभाच्च श्रमाद्वै च क्षुधान्वितः

રાજપુત્રે સર્વકામદાયિની, સર્વ ભોગોનું દૂધ આપનારી કામધેનુને જોઈ. ક્રોધ અને લોભથી, તેમજ શ્રમ અને ભૂખથી પીડિત થઈ તેણે તેનું જ ચિત્ત ધાર્યું.

Verse 11

दाशधर्मगतो राजा तां जघान स वै मुने । स तं मांसं स्वयं चैव विश्वामित्रस्य चात्मजम्

હે મુને, તે રાજાએ માછીમારના ધર્મનો આશ્રય લઈને તેને મારી નાખી. પછી તેણે પોતે તે માંસ ખાધું અને વિશ્વામિત્રના પુત્રને પણ આપ્યું.

Verse 12

भोजयामास तच्छ्रुत्वा वसिष्ठो ह्यस्य चुक्रुधे । उवाच च मुनिश्रेष्ठस्तं तदा क्रोधसंयुतः

તેને ભોજનનો પ્રબંધ કર્યો છે—એ સાંભળીને વસિષ્ઠ ક્રોધિત થયા. ત્યારે ક્રોધથી યુક્ત તે મુનિશ્રેષ્ઠે તેને કહ્યું.

Verse 13

वसिष्ठ उवाच । पातयेयमहं क्रूरं तव शंकुमयोमयम् । यदि ते द्वाविमौ शंकू नश्येतां वै कृतौ पुरा

વસિષ્ઠે કહ્યું: હે ક્રૂર, હું તારા લોખંડના ખીલાવાળા શરીરને પાડી નાખત, જો તારા આ બે ખીલા પહેલા જ નષ્ટ ન થયા હોત.

Verse 14

पितुश्चापरितोषेण गुरोर्दोग्ध्रीवधेन च । अप्रोक्षितोपयोगाच्च त्रिविधस्ते व्यतिक्रमः

પિતાને અસંતુષ્ટ કરવાથી, ગુરુની દૂધાળી ગાયનો વધ કરવાથી અને પવિત્ર કર્યા વગરની વસ્તુઓનો ઉપયોગ કરવાથી તારો અપરાધ ત્રણ પ્રકારનો છે.

Verse 15

त्रिशंकुरिति होवाच त्रिशंकुरिति स स्मृतः । विश्वामित्रस्तु दाराणामागतो भरणे कृते

તેણે કહ્યું—“ત્રિશંકુ”; તેથી તે ત્રિશંકુ તરીકે સ્મરાયો. પછી પત્નીના ભરણ‑પોષણ માટે વિશ્વામિત્ર ત્યાં આવ્યા.

Verse 16

तेन तस्मै वरं प्रादान्मुनिः प्रीतस्त्रिशंकवे । छन्द्यमानो वरेणाथ वरं वव्रे नृपात्मजः

તેના પર પ્રસન્ન થઈ મુનિએ ત્રિશંકુને વરદાન આપ્યું. પછી વર પસંદ કરવા કહ્યે રાજપુત્રે ઇચ્છિત વર માગ્યો.

Verse 17

अनावृष्टिभये चास्मिञ्जाते द्वादशवार्षिके । अभिषिच्य पितृ राज्ये याजयामास तं मुनिः

બાર વર્ષ સુધી અનાવૃષ્ટિનો ભયંકર ભય ઊભો થયો ત્યારે મુનિએ તેને પિતૃરાજ્યમાં અભિષેક કર્યો અને વિધિપૂર્વક રાજયજ્ઞો કરાવ્યા.

Verse 18

मिषतां देवतानां च वसिष्ठस्य च कौशिकः । सशरीरं तदा तं तु दिवमारोह यत्प्रभुः

દેવતાઓ અને વસિષ્ઠ જોઈ રહ્યા હતા ત્યારે, પ્રભુની આજ્ઞાથી કૌશિક (વિશ્વામિત્ર) તે જ શરીર સાથે ત્યારે સ્વર્ગે આરોહણ કરી ગયો.

Verse 19

तस्य सत्यरथा नाम भार्या केकयवंशजा । कुमारं जनयामास हरिश्चन्द्रमकल्मषम्

તેની કેકય વંશજ પત્ની સત્યરથાએ એક પુત્રને જન્મ આપ્યો—હરિશ્ચંદ્ર—જે નિર્મળ અને નિષ્પાપ હતો.

Verse 20

स वै राजा हरिश्चन्द्रो त्रैशंकव इति स्मृतः । आहर्ता राजसूयस्य सम्राडिति ह विश्रुतः

એ જ રાજા હરિશ્ચન્દ્ર ત્રૈશંકુનો વંશજ તરીકે સ્મરાય છે. તે રાજસૂય યજ્ઞનો કર્તા હતો અને ‘સમ્રાટ’ તરીકે પ્રસિદ્ધ હતો.

Verse 21

हरिश्चन्द्रस्य हि सुतो रोहितो नाम विश्रुतः । रोहितस्य वृकः पुत्रो वृकाद्बाहुस्तु जज्ञिवान्

હરિશ્ચન્દ્રનો પુત્ર ‘રોહિત’ નામે પ્રસિદ્ધ હતો. રોહિતનો પુત્ર વૃક હતો અને વૃકમાંથી બાહુ જન્મ્યો.

Verse 22

हैहयास्तालजंघाश्च निरस्यंति स्म तं नृपम् । नात्मार्थे धार्मिको विप्रः स हि धर्मपरोऽभवत

હૈહય અને તાલજંઘોએ તે નૃપને હાંકી કાઢ્યો. છતાં તે ધાર્મિક બ્રાહ્મણ સ્વાર્થ માટે કશું કરતો ન હતો; તે ધર્મપરાયણ હતો.

Verse 23

सगरं ससुतं बाहुर्जज्ञे सह गरेण वै । और्वस्याश्रममासाद्य भार्गवेणाभिरक्षितः

ગારા દ્વારા બાહુનો જન્મ થયો; તેની સાથે સગર અને તેનો પુત્ર પણ થયો. ઔર્વ મુનિના આશ્રમમાં પહોંચીને તે ભાર્ગવ (ઔર્વ) દ્વારા રક્ષિત અને સુરક્ષિત રહ્યો.

Verse 24

आग्नेयमस्त्रं लब्ध्वा च भार्गवात्सगरो नृपः । जिगाय पृथिवीं हत्वा तालजंघान्सहैहयान

ભાર્ગવ (પરશુરામ) પાસેથી આગ્નેયાસ્ત્ર મેળવી રાજા સગરે તાલજંઘ અને હૈહયોનો વધ કરીને પૃથ્વી જીતેલી.

Verse 25

शकान्बहूदकांश्चैव पारदांतगणान्खशान् । सुधर्मं स्थापयामास शशास वृषतः क्षितिम्

તેણે શક, બહૂદક, પારદાંતગણ અને ખશ—આ સૌને નિયમમાં લાવ્યા. ‘સુધર્મ’ સ્થાપી, ધર્મવૃષભ સમ દૃઢ ધર્મનિષ્ઠાથી તેણે પૃથ્વીનું શાસન કર્યું.

Verse 26

शौनक उवाच । स वै गरेण सहितः कथं जातस्तु क्षत्रियात् । जितवानेतदाचक्ष्व विस्तरेण हि सूतज

શૌનક બોલ્યા—તે ક્ષત્રિયમાંથી કેવી રીતે જન્મ્યો અને તે ‘ગર’ સાથે કેવી રીતે હતો? હે સૂતપુત્ર, તે કેવી રીતે વિજયી થયો તે વિસ્તારે કહો.

Verse 27

सूत उवाच । पारीक्षितेन संपृष्टो वैशंपायन एव च । यदाचष्ट स्म तद्वक्ष्ये शृणुष्वैकमना मुने

સૂત બોલ્યા—રાજા પરીક્ષિતે પૂછતાં ઋષિ વૈશંપાયને જે કહ્યું હતું, તે જ હું હવે કહું છું. હે મુનિ, એકાગ્ર મનથી સાંભળો.

Verse 28

पारीक्षितो उवाच । कथं स सगरो राजा गरेण सहितो मुने । जातस्स जघ्निवान्भूयानेतदाख्यातुमर्हसि

પરીક્ષિતે કહ્યું—હે મુને, રાજા સગર ગરા સાથે કેવી રીતે જન્મ્યો? અને પછી તેણે તેને કેવી રીતે વધ કર્યો? કૃપા કરીને આ બધું વિસ્તારે કહો।

Verse 29

वैशम्पायन उवाच । बाहोर्व्यसनिनस्तात हृतं राज्यमभूत्किल । हैहयैस्तालजंघैश्च शकैस्सार्द्धं विशांपते

વૈશમ્પાયને કહ્યું—હે તાત, દુર્ભાગ્યમાં પડેલા બાહુનું રાજ્ય ખરેખર છીનવાઈ ગયું; હૈહય, તાલજંઘ અને શકો સાથે મળીને, હે નરપતિ, તેને કબજે કર્યું।

Verse 30

यवनाः पारदाश्चैव काम्बोजाः पाह्नवास्तथा । बहूदकाश्च पंचैव गणाः प्रोक्ताश्च रक्षसाम्

યવન, પારદ, કામ્બોજ, પહ્નવ અને બહુદક—આ પાંચેય સમૂહોને રાક્ષસોના ગણોમાં ગણવામાં આવ્યા છે।

Verse 31

एते पंच गणा राजन्हैहयार्थेषु रक्षसाम् । कृत्वा पराक्रमान् बाहो राज्यं तेभ्यो ददुर्बलात्

હે રાજન, રાક્ષસોના આ પાંચ ગણ હૈહયોના પક્ષે પરાક્રમ કરીને લડ્યા; અને હે બાહો, બળપૂર્વક પરાજિત રાક્ષસોએ પોતાનું રાજ્ય તેમને આપવું પડ્યું।

Verse 32

हृतराज्यस्ततो विप्राः स वै बाहुर्वनं ययौ । पत्न्या चानुगतो दुःखी स वै प्राणानवासृजत्

હે વિપ્રો, ત્યાર પછી રાજ્ય ગુમાવેલો બાહુ વનમાં ગયો. પત્ની પણ સાથે ગઈ; દુઃખથી વ્યાકુળ થઈ અંતે તેણે પ્રાણ ત્યાગ્યા।

Verse 33

पत्नी या यादवी तस्य सगर्भा पृष्ठतो गता । सपत्न्या च गरस्तस्यै दत्तः पूर्वं सुतेर्ष्यया

તેની યાદવી પત્ની ગર્ભવતી થઈને તેની પાછળ ગઈ. સહપત્નીના પુત્ર પ્રત્યે ઈર્ષ્યાથી તે સહપત્નીએ અગાઉ તેને વિષની માત્રા આપી હતી।

Verse 34

सा तु भर्तुश्चितां कृत्वा ज्वलनं चावरोहत । और्वस्तां भार्गवो राजन्कारुण्यात्समवारयत्

તેણે પતિની ચિતા તૈયાર કરીને પોતે જ્વલંત અગ્નિમાં પ્રવેશ કરવા લાગી; પરંતુ હે રાજન, ભાર્ગવ ઔર્વ ઋષિએ કરુણાથી તેને રોકી લીધી।

Verse 35

तस्याश्रमे स्थिता राज्ञी गर्भरक्षणहेतवे । सिषेवे मुनिवर्यं तं स्मरन्ती शंकरं हृदा

ગર્ભરક્ષણના હેતુથી તે મુનિવર્યના આશ્રમમાં રહી રાણીએ તે શ્રેષ્ઠ ઋષિની ભક્તિપૂર્વક સેવા કરી અને હૃદયમાં શંકરનું સતત સ્મરણ કર્યું।

Verse 36

एकदा खलु तद्गर्भो गरेणैव सह च्युतः । सुमुहूर्त्ते सुलग्ने च पंचोच्चग्रहसंयुते

એક વખત તેણીનો ગર્ભ ‘ગર’ નામના વિષ સાથે જ સ્ખલિત થઈ બહાર નીકળી ગયો. તે શુભ મુહૂર્તે અને ઉત્તમ લગ્ને થયું, જ્યારે પાંચ ગ્રહો ઉચ્ચસ્થ હતા।

Verse 37

तस्मिंल्लग्ने च बलिनि सर्वथा मुनिसत्तम । व्यजायत महाबाहुस्सगरो नाम पार्थिवः

હે મુનિશ્રેષ્ઠ, એ જ અત્યંત શુભ અને બળવાન લગ્નમાં મહાબાહુ ‘સગર’ નામનો રાજા જન્મ્યો।

Verse 38

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां सत्यव्रतादिसगरपर्यंत वंशवर्णनं नामाष्टत्रिंशोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીશિવમહાપુરાણના પંચમ ગ્રંથ ‘ઉમાસંહિતા’માં ‘સત્યવ્રતથી સગર સુધી વંશવર્ણન’ નામનો અડત્રીસમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો.

Verse 39

आग्नेयं तं महाभागो ह्यमरैरपि दुस्सहम् । जग्राह विधिना प्रीत्या सगरोसौ नृपोत्तमः

દેવોને પણ દુષ્સહ એવો તે આગ્નેય અસ્ત્ર મહાભાગ નૃપોત્તમ સગરે વિધિપૂર્વક આનંદથી ગ્રહણ કર્યો.

Verse 40

स तेनास्त्रबलेनैव बलेन च समन्वितः । हैहयान्विजघानाशु संकुद्धोऽस्त्रबलेन च

તે એ જ દિવ્યાસ્ત્રબળથી તથા દેહબળથી પણ યુક્ત થઈ, ક્રોધિત બની, અસ્ત્રશક્તિથી હૈહયોને તત્કાળ સંહાર્યા।

Verse 41

आजहार च लोकेषु कीर्तिं कीर्तिमतां वरः । धर्मं संस्थापयामास सगरोऽसौ महीतले

એ સગર—કીર્તિમાનોમાં શ્રેષ્ઠ—સર્વ લોકોમાં યશ પ્રાપ્ત કરીને, ધરતી પર ધર્મની સ્થાપના કરી।

Verse 42

ततश्शकास्सयवनाः काम्बोजाः पाह्नवास्तथा । हन्यमानास्तदा ते तु वसिष्ठं शरणं ययुः

પછી શકો યવનો, કામ્બોજો અને પાહ્નવો સહિત—યુદ્ધમાં પીડાતાં—વસિષ્ઠ મુનિની શરણમાં ગયા।

Verse 43

वसिष्ठो वंचनां कृत्वा समयेन महाद्युतिः । सगरं वारयामास तेषां दत्त्वाभयं नृपम्

નિયત સમયે મહાદ્યુતિ વસિષ્ઠે યુક્તિપૂર્વક ઉપાય કરીને, પહેલાં તેમને અભય આપીને, રાજા સગરને અટકાવ્યો।

Verse 44

सगरस्स्वां प्रतिज्ञां तु गुरोर्वाक्यं निशम्य च । धर्मं जघान तेषां वै केशान्यत्वं चकार ह

ગુરુના વચન સાંભળી સગરે પોતાની પ્રતિજ્ઞા દૃઢ રાખી અને ધર્મ મુજબ વર્તીને તેમના કેશનું સ્વરૂપ બદલાવી દીધું।

Verse 45

अर्द्धं शकानां शिरसो मुंडं कृत्वा व्यसर्जयत् । यवनानां शिरस्सर्वं कांबोजानां तथैव च

તેણે શકોના માથાનો અડધો ભાગ મુંડાવી તેમને વિદાય કર્યા; અને યવન તથા કાંબોજોના માથા સંપૂર્ણ મુંડાવ્યા।

Verse 46

पारदा मुंडकेशाश्च पाह्नवाश्श्मश्रुधारिणः । निस्स्वाध्यायवषट्काराः कृतास्तेन महात्मना

તે મહાત્માએ કેટલાકને તિલક/ભસ્મધારી, કેટલાકને મુંડકેશ, અને કેટલાકને અસ્તવ્યસ્ત કેશ તથા દાઢીધારી બનાવી, તેમને વેદાધ્યયન અને ‘વષટ્’કારથી વંચિત કર્યા।

Verse 47

जिता च सकला पृथ्वी धर्मतस्तेन भूभुजा । सर्वे ते क्षत्रियास्तात धर्महीनाः कृताः पुराः

તે ભૂપતિએ ધર્મમાર્ગે સમગ્ર પૃથ્વી જીતી લીધી. અને હે તાત, તે બધા ક્ષત્રિયો પહેલેથી જ ધર્મહીન બનાવાયા હતા.

Verse 48

स धर्मविजयी राजा विजित्वेमां वसुंधराम् । अश्वं संस्कारयामास वाजिमेधाय पार्थिवः

તે ધર્મવિજયી પાર્થિવ રાજા, આ વसुંધરા જીતીને, વાજિમેધ (અશ્વમેધ) યજ્ઞ માટે વિધિપૂર્વક અશ્વનું સંસ્કાર કરવા લાગ્યો।

Verse 49

तस्य चास्यतेस्सोऽश्वस्समुद्रे पूर्वदक्षिणे । गतः षष्टिसहस्रैस्तु तत्पुत्रैरन्वितो मुने

હે મુને, તેણે તેને છોડતાં જ તે યજ્ઞાશ્વ પૂર્વ‑દક્ષિણ દિશામાં સમુદ્ર તરફ ગયો; તેની સાથે તેના સાઠ હજાર પુત્રો પણ હતા।

Verse 50

देवराजेन शक्रेण सोऽश्वो हि स्वार्थसाधिना । वेलासमीपेऽपहृतो भूमिं चैव प्रवेशितः

દેવરાજ શક્રે પોતાના સ્વાર્થસાધન માટે દરિયાકાંઠા પાસે તે યજ્ઞાશ્વ અપહરણ કર્યો અને પછી તેને ધરતીની અંદર છુપાવી દીધો।

Verse 51

महाराजोऽथ सगरस्तद्धयान्वेषणाय च । स तं देशं तदा पुत्रैः खानयामास सर्वतः

પછી મહારાજ સગરે તે અશ્વની શોધ માટે પોતાના પુત્રો દ્વારા તે પ્રદેશને ચારેય તરફથી ખોદાવડાવ્યો।

Verse 52

आसेदुस्ते ततस्तत्र खन्यमाने महार्णवे । तमादिपुरुषं देवं कपिलं विश्वरूपिणम्

પછી ત્યાં જ, મહાસમુદ્ર ખોદાતો હતો ત્યારે, તેઓ વિશ્વરૂપધારી આદિપુરુષ દેવ કપિલ પાસે પહોંચ્યા.

Verse 53

तस्य चक्षुस्समुत्थेन वह्निना प्रतिबुध्यतः । दग्धाः षष्टिसहस्राणि चत्वारस्त्ववशेषिताः

તે જાગૃત થતાં જ, તેની આંખોમાંથી ઉદ્ભવેલી અગ્નિ પ્રજ્વલિત થઈ; સાઠ હજાર દગ્ધ થઈ ભસ્મ થયા, અને માત્ર ચાર જ અવશેષ રહ્યા.

Verse 54

हर्षकेतुस्सुकेतुश्च तथा धर्मरथोपरः । शूरः पंचजनश्चैव तस्य वंशकरा नृपाः

હર્ષકેતુ, સુકેતુ તથા ધર્મરથ; અને શૂર તથા પંચજન પણ—આ રાજાઓ તેના વંશને આગળ વધારનાર બન્યા.

Verse 55

प्रादाच्च तस्मै भगवान् हरिः पंचवरान्स्वयम् । वंशं मेधां च कीर्तिञ्च समुद्रं तनयं धनम्

પછી ભગવાન હરિ (વિષ્ણુ) એ સ્વયં તેને પાંચ વર આપ્યા—ઉત્તમ વંશ, તીક્ષ્ણ મેધા, ચિરંજીવી કીર્તિ, સમુદ્ર પર અધિપત્ય, પુત્ર અને ધન.

Verse 56

सागरत्वं च लेभे स कर्मणा तस्य तेन वै । तं चाश्वमेधिकं सोऽश्वं समुद्रादुपलब्धवान्

તે જ કર્મના પ્રભાવથી તેણે નિશ્ચયે સાગરત્વ પ્રાપ્ત કર્યું. અને અશ્વમેધ યજ્ઞ માટે નિર્ધારિત તે અશ્વને તેણે સમુદ્રમાંથી ફરી પ્રાપ્ત કર્યો.

Verse 57

आजहाराश्वमेधानां शतं स तु महायशाः । ईजे शंभुविभूतीश्च देवतास्तत्र सुव्रताः

તે મહાયશસ્વી રાજાએ સો અશ્વમેધ યજ્ઞો કર્યા; અને ત્યાં સુવ્રત રહીને તેણે શંભુ (શિવ)ની વિભૂતિઓને દેવતા રૂપે વિધિપૂર્વક પૂજ્યાં.