नारदमोहवर्णनम् — Description of Nārada’s Delusion

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाभाग व्यासशिष्य नमोऽस्तु ते । अद्भुतेयं कथा तात वर्णिता कृपया हि नः

ઋષિઓએ કહ્યું—હે મહાભાગ સૂત, વ્યાસના શિષ્ય, તમને નમસ્કાર. પ્રિય તાત, તમે કૃપાથી આ અદ્ભુત કથા અમને કહી છે; હવે અમારા હિત માટે આગળ વધુ વિસ્તારે કહો.

Verse 2

मुनौ गते हरिस्तात किं चकार ततः परम् । नारदोपि गतः कुत्र तन्मे व्याख्यातुमर्हसि

મુનિ ગયા પછી, હે તાત, ત્યારબાદ હરિએ શું કર્યું? અને નારદ પણ ક્યાં ગયા? કૃપા કરીને તે મને સમજાવી કહો।

Verse 3

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदमोहवर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

આ રીતે શ્રી શિવ મહાપુરાણની બીજી રુદ્રસંહિતાના પ્રથમ ખંડમાં (સૃષ્ટિખંડ) 'નારદ-મોહ વર્ણન' નામનો ત્રીજો અધ્યાય સમાપ્ત થાય છે.

Verse 4

सूत उवाच । मुनौ यदृच्छया विष्णुर्गते तस्मिन्हि नारदे । शिवेच्छया चकाराशु माया मायाविशारदः

સૂત બોલ્યા: જ્યારે મુનિ નારદ સ્વેચ્છાએ ભગવાન વિષ્ણુ પાસે ગયા, ત્યારે માયાના જ્ઞાતા વિષ્ણુએ શિવની ઈચ્છાથી તરત જ એક માયા રચી.

Verse 5

मुनिमार्गस्य मध्ये तु विरेचे नगरं महत् । शतयोजनविस्तारमद्भुतं सुमनोहरम्

મુનિઓના પવિત્ર માર્ગના મધ્યમાં ‘વિરેચ’ નામનું એક મહાન નગર તેજસ્વી હતું—અદ્ભુત, અતિમનોહર અને સો યોજન જેટલું વિસ્તૃત।

Verse 6

स्वलोकादधिकं रम्यं नानावस्तुविराजितम् । नरनारीविहाराढ्यं चतुर्वर्णाकुलं परम्

તે બ્રહ્મલોક કરતાં પણ વધુ રમ્ય હતું, નાનાવિધ અદ્ભુત વસ્તુઓથી શોભિત; નર-નારીના વિહારથી સમૃદ્ધ, અને ચતુર્વર્ણોથી પરિપૂર્ણ પરમ લોક હતું।

Verse 7

तत्र राजा शीलनिर्धिर्नामैश्वर्यसमन्वितः । सुतास्वयम्वरोद्युक्तो महोत्सवसमन्वितः

ત્યાં શીલનિર્ધિ નામનો રાજા ઐશ્વર્ય અને રાજવૈભવથી યુક્ત હતો. તે પોતાની પુત્રીના સ્વયંવર માટે મહોત્સવનું ભવ્ય આયોજન કરતો હતો.

Verse 8

चतुर्दिग्भ्यः समायातैस्संयुतं नृपनन्दतैः । नानावेषैस्सुशोभैश्च तत्कन्यावरणोत्सुकैः

ચારેય દિશાઓમાંથી રાજકુમારો—નૃપપુત્રો—એકત્ર થયા. તેઓ નાનાવિધ વેશભૂષામાં સુશોભિત થઈ, તે કન્યાના વરણ માટે ઉત્સુક હતા.

Verse 9

एतादृशम्पुरं दृष्ट्वा मोहम्प्राप्तोऽथ नारदः । कौतुकी तन्नृपद्वारं जगाम मदनेधितः

આવી અદ્ભુત નગરી જોઈને નારદ મુનિ મોહમાં પડ્યા. કૌતુકથી પ્રેરિત થઈ—અને કામથી વધુ ઉદ્દીપ્ત થઈ—તેઓ રાજદ્વારે ગયા.

Verse 10

आगतं मुनिवर्यं तं दृष्ट्वा शीलनिधिर्नृपः । उपवेश्यार्चयांचक्रे रत्नसिंहासने वरे

આવેલા તે શ્રેષ્ઠ મુનિને જોઈ શીલનિધિ રાજાએ તેમને ઉત્તમ રત્નજડિત સિંહાસન પર બેસાડ્યા અને વિધિપૂર્વક પૂજન-સત્કાર કર્યો.

Verse 11

अथ राजा स्वतनयां नामतश्श्रीमतीं वराम् । समानीय नारदस्य पादयोस्समपातयत्

પછી રાજાએ પોતાની પુત્રી—શ્રીમતી નામની ઉત્તમ કન્યાને—બુલાવીને નારદ મુનિના ચરણોમાં પ્રણામ કરાવ્યો.

Verse 12

तत्कन्यां प्रेक्ष्य स मुनिर्नारदः प्राह विस्मितः । केयं राजन्महाभागा कन्या सुरसुतोपमा

તે કન્યાને જોઈ મુનિ નારદ આશ્ચર્યથી બોલ્યા— “હે રાજન, દેવકન્યા સમાન આ મહાભાગ્યવતી કન્યા કોણ છે?”

Verse 13

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजा प्राह कृतांजलिः । दुहितेयं मम मुने श्रीमती नाम नामतः

તેનાં વચન સાંભળી રાજાએ કરજોડીને કહ્યું— “હે મુને, આ મારી પુત્રી છે; નામથી તે ‘શ્રીમતી’ કહેવાય છે.”

Verse 14

प्रदानसमयं प्राप्ता वरमन्वेषती शुभम् । सा स्वयंवरसंप्राप्ता सर्वलक्षणलक्षिता

જ્યારે તેને વિવાહમાં આપવાનો સમય આવ્યો, ત્યારે તે શુભ વર શોધવા લાગી. સર્વ ઉત્તમ લક્ષણોથી યુક્ત થઈ તે સ્વયંવર પ્રસંગે પહોંચી.

Verse 15

अस्या भाग्यं वद मुने सर्वं जातकमादरात् । कीदृशं तनयेयं मे वरमाप्स्यति तद्वद

હે મુને, તેની સર્વ ભાગ્યરેખા અને સંપૂર્ણ જાતક આદરપૂર્વક કહો. મારી આ પુત્રી કેવો વર પ્રાપ્ત કરશે—તે પણ કૃપા કરીને કહો.

Verse 16

इत्युक्तो मुनिशार्दूलस्तामिच्छुः कामविह्वलः । समाभाष्य स राजानं नारदो वाक्यमब्रवीत्

આ રીતે કહ્યા પછી, મુનિશાર્દૂલ નારદ કામથી વ્યાકુળ થઈ, રાજા સાથે સૌજન્યપૂર્વક વાત કરીને આ વચન બોલ્યા.

Verse 17

सुतेयं तव भूपाल सर्वलक्षणलक्षिता । महाभाग्यवती धन्या लक्ष्मीरिव गुणालया

હે ભૂપાલ! તમારી આ પુત્રી સર્વ શુભ લક્ષણોથી અલંકૃત છે. તે મહાભાગ્યવતી, ધન્યા—લક્ષ્મી સમાન ગુણોની આલય છે.

Verse 18

सर्वेश्वरोऽजितो वीरो गिरीशसदृशो विभुः । अस्याः पतिर्ध्रुवं भावी कामजित्सुरसत्तमः

તે સર્વેશ્વર, અજિત, વીર અને સર્વવ્યાપી છે—ગિરીશ (શિવ) સમાન વિભુ. એ જ નિશ્ચયે તેની પતિ બનશે; કામજિત, દેવોમાં શ્રેષ્ઠ.

Verse 19

इत्युक्त्वा नृपमामंत्र्य ययौ यादृच्छिको मुनिः । बभूव कामविवशश्शिवमाया विमोहितः

આવું કહી યાદૃચ્છિક મુનિએ રાજાને વિદાય આપી પ્રસ્થાન કર્યું. પછી કામથી વિવશ બની તેઓ શિવમાયાથી મોહિત થયા.

Verse 20

चित्ते विचिन्त्य स मुनिराप्नुयां कथमेनकाम् । स्वयंवरे नृपालानामेकं मां वृणुयात्कथम्

મનમાં વિચાર કરીને તે મુનિએ ચિંતન કર્યું—“હું તે ઇચ્છિત કન્યાને કેવી રીતે પ્રાપ્ત કરું? સ્વયંવરમાં અનેક રાજાઓ વચ્ચે તે મને એકલાને કેવી રીતે વરે?”

Verse 21

सौन्दर्यं सर्वनारीणां प्रियं भवति सर्वथा । तद्दृष्ट्वैव प्रसन्ना सा स्ववशा नात्र संशयः

સૌંદર્ય સર્વ સ્ત્રીઓને સર્વથા પ્રિય હોય છે. તેને જોતા જ તે પ્રસન્ન થઈ તેના વશમાં આવે છે—એમાં શંકા નથી.

Verse 22

विधायेत्थं विष्णुरूपं ग्रहीतुं मुनिसत्तमः । विष्णुलोकं जगामाशु नारदः स्मरविह्वलः

આ રીતે વિષ્ણુરૂપ ધારણ કરવાનો નિશ્ચય કરીને મુનિશ્રેષ્ઠ નારદ, કામથી વ્યાકુળ મન સાથે ત્વરિત વિષ્ણુલોકમાં ગયા।

Verse 23

प्रणिपत्य हृषीकेशं वाक्यमेतदुवाच ह । रहसि त्वां प्रवक्ष्यामि स्ववृत्तान्तमशेषतः

હૃષીકેશને પ્રણામ કરીને તેણે કહ્યું—“એકાંતમાં હું તમને મારું સમગ્ર વૃત્તાંત, કશુંય છોડ્યા વિના, કહેશ।”

Verse 24

तथेत्युक्ते तथा भूते शिवेच्छा कार्यकर्त हि । ब्रूहीत्युक्तवति श्रीशे मुनिराह च केशवम्

“તથાસ્તુ” કહેતાં જ તેમ જ બન્યું; નિશ્ચયે તે કાર્યની કર્ત્રી શિવઇચ્છા જ હતી. ત્યારબાદ શ્રીશ (લક્ષ્મીપતિ વિષ્ણુ) “કહો” કહેતાં મુનિએ કેશવને સંબોધી કહ્યું.

Verse 25

नारद उवाच । त्वदीयो भूपतिः शीलनिधिस्स वृषतत्परः । तस्य कन्या विशालाक्षी श्रीमतीवरवर्णिनी

નારદ બોલ્યા—તમારો રાજા શીલનો નિધિ છે અને ધર્મમાં સદા તત્પર છે. તેની એક પુત્રી છે—વિશાળ નેત્રવાળી, શ્રીમતી, શુભલક્ષણા અને ઉત્તમ વર્ણવાળી.

Verse 26

जगन्मोहिन्यभिख्याता त्रैलोक्येप्यति सुन्दरी । परिणेतुमहं विष्णो तामिच्छाम्यद्य मा चिरम्

હે વિષ્ણો! તે ‘જગન્મોહિની’ તરીકે પ્રસિદ્ધ છે અને ત્રિલોકમાં પણ અતિ સુંદર છે. હું આજે જ—વિલંબ વિના—તેને પરણવા ઇચ્છું છું.

Verse 27

स्वयंवरं चकरासौ भूपतिस्तनयेच्छया । चतुर्दिग्भ्यः समायाता राजपुत्रास्सहस्रशः

પુત્રીની ઇચ્છા પૂર્ણ કરવા તે રાજાએ સ્વયંવર ગોઠવ્યો. ચારેય દિશાઓમાંથી હજારો રાજકુમારો ત્યાં આવી પહોંચ્યા.

Verse 28

यदि दास्यसि रूपं मे तदा तां प्राप्नुयां ध्रुवम् । त्वद्रूपं सा विना कंठे जयमालां न धास्यति

જો તું મને તારો રૂપ આપશે, તો હું નિશ્ચયે તેને પ્રાપ્ત કરીશ. તારા રૂપ વિના તે મારા ગળામાં જયમાળા નહીં પહેરાવે.

Verse 29

स्वरूपं देहि मे नाथ सेवकोऽहं प्रियस्तव । वृणुयान्मां यथा सा वै श्रीमती क्षितिपात्मजा

હે નાથ! મને તારો સ્વરૂપ આપ; હું તારો સેવક અને તને પ્રિય છું. એવી કૃપા કર કે તે શ્રીમતી, ધરતીની પુત્રી, મને જ વરે.

Verse 30

सुत उवाच वचः श्रुत्वा मुनेरित्थं विहस्य मधुसूदनः । शांकरीं प्रभुतां बुद्ध्वा प्रत्युवाच दयापरः

સૂત બોલ્યા—મુનિના આવા વચનો સાંભળી મધુસૂદન (વિષ્ણુ) હસ્યા. શાંકરીની પરમ પ્રભુતા જાણી દયાળુ ભગવાને પ્રતિઉત્તર આપ્યો.

Verse 31

विष्णुरुवाच । स्वेष्टदेशं मुने गच्छ करिष्यामि हितं तव । भिषग्वरो यथार्त्तस्य यतः प्रियतरोऽसि मे

વિષ્ણુએ કહ્યું—હે મુને, તને ઇચ્છિત સ્થાન પર જા; હું તારો હિત કરીશ. કારણ કે તું મને અત્યંત પ્રિય છે, જેમ પીડિતને શ્રેષ્ઠ વૈદ્ય પ્રિય હોય છે.

Verse 32

इत्युक्त्वा मुनये तस्मै ददौ विष्णुर्मुखं हरे । स्वरूपमनुगृह्यास्य तिरोधानं जगाम सः

આમ કહીને વિષ્ણુએ તે મુનિને હરિનું પોતાનું દિવ્ય મુખ આપ્યું. પછી કૃપાપૂર્વક પોતાનું સ્વરૂપ દર્શાવી તેઓ અંતર્ધાન થઈ પ્રસ્થાન કર્યા.

Verse 33

एवमुक्तो मुनिर्हृष्टः स्वरूपं प्राप्य वै हरेः । मेने कृतार्थमात्मानं तद्यत्नं न बुबोध सः

આમ કહેવામાં આવતા મુનિ આનંદિત થયો; હરિનું સ્વરૂપ મેળવી તેણે પોતાને કૃતાર્થ માન્યો. પરંતુ તે પ્રયત્નનો ગૂઢ આશય તેને સમજાયો નહીં.

Verse 34

अथ तत्र गतः शीघ्रन्नारदो मुनिसत्तमः । चक्रे स्वयम्वरं यत्र राजपुत्रैस्समाकुलम्

પછી મુનિશ્રેષ્ઠ નારદ ઝડપથી ત્યાં ગયા, જ્યાં રાજપુત્રોની ભીડ હતી; અને ત્યાં જ તેમણે સ્વયંવરનું આયોજન કર્યું.

Verse 35

स्वयम्वरसभा दिव्या राजपुत्रसमावृता । शुशुभेऽतीव विप्रेन्द्रा यथा शक्रस भा परा

હે વિપ્રશ્રેષ્ઠો, રાજપુત્રોથી પરિપૂર્ણ તે દિવ્ય સ્વયંવર સભા અતિશય શોભાયમાન હતી—જાણે ઇન્દ્રની પરમ સભા.

Verse 36

तस्यां नृपसभायां वै नारदः समुपाविशत् । स्थित्वा तत्र विचिन्त्येति प्रीतियुक्तेन चेतसा

તે રાજસભામાં નારદ મુનિ આવીને બેઠા. ત્યાં રહી, હર્ષ અને સ્નેહભક્તિથી યુક્ત ચિત્તે તેમણે અંતરમાં વિચાર કર્યો.

Verse 37

मां वरिष्यति नान्यं सा विष्णुरूपधरन्ध्रुवम् । आननस्य कुरूपत्वं न वेद मुनिसत्तमः

તે મને જ વરશે, બીજાને નહિ—હું નિશ્ચયે વિષ્ણુરૂપ ધારણ કરેલો હોવા છતાં. હે મુનિશ્રેષ્ઠ, તે મારા મુખની કુરુપતા જાણતી નથી.

Verse 38

पूर्वरूपं मुनिं सर्वे ददृशुऽस्तत्र मानवाः । तद्भेदं बुबुधुस्ते न राजपुत्रादयो द्विजाः

ત્યાં સર્વ લોકોએ મુનિને તેના પૂર્વરૂપમાં જ જોયો; પરંતુ રાજપુત્રાદિ દ્વિજોએ પણ તેમાં થયેલો ભેદ ઓળખ્યો નહિ.

Verse 39

तत्र रुद्रगणौ द्वौ तद्रक्षणार्थं समागतौ । विप्ररूपधरौ गूढौ तत्रेदं जज्ञतुः परम्

ત્યાં તેની રક્ષા માટે રુદ્રના બે ગણ આવ્યા. બ્રાહ્મણરૂપ ધારણ કરી ગુપ્ત રહી, તેમણે ત્યાં પરમ તત્ત્વને જાણી લીધું.

Verse 40

मूढ मत्वा मुनिं तौ तन्निकटं जग्मतुर्गणौ । कुरुतस्तत्प्रहासं वै भाषमाणौ परस्परम्

મુનિને મૂર્ખ માની તે બે ગણો તેની નજીક ગયા. પરસ્પર વાતો કરતાં કરતાં તેમણે ખુલ્લેઆમ તેની મજાક કરી અને હાસ્ય ઉપહાસ કર્યો.

Verse 41

पश्य नारद रूपं हि विष्णोरिव महोत्तमम् । मुखं तु वानरस्येव विकटं च भयंकरम्

“જો, હે નારદ! આ રૂપ તો વિષ્ણુ સમાન પરમ ઉત્તમ છે; પરંતુ તેનું મુખ વાનર જેવું—વિકટ અને ભયંકર છે.”

Verse 42

इच्छत्ययं नृपसुता वृथैव स्मरमोहितः । इत्युक्त्वा सच्छलं वाक्यमुपहासं प्रचक्रतुः

“આ રાજકુમારી તેને ઇચ્છે છે, પરંતુ તે વ્યર્થ છે, કારણ કે તે કામમોહમાં પડેલો છે”—એવું કહી તેઓ બન્નેએ છલભર્યા વચનો બોલી તેનો ઉપહાસ કર્યો।

Verse 43

न शुश्राव यथार्थं तु तद्वाक्यं स्मरविह्वलः । पर्यैक्षच्छ्रीमतीं तां वै तल्लिप्सुर्मोहितो मुनिः

કામવિક્ષુબ્ધ તે મુનિએ તેના વચનોનો યથાર્થ અર્થ સમજ્યો નહીં. મોહિત થઈ તેને મેળવવાની લાલસાથી તે શ્રીમતી સ્ત્રીને વારંવાર જોતો રહ્યો।

Verse 44

एतस्मिन्नंतरे भूपकन्या चांतःपुरात्तु सा । स्त्रीभिस्समावृता तत्राजगाम वरवर्णिनी

એ દરમ્યાન રાજકન્યા—સુવર્ણવર્ણી—અંતઃપુરમાંથી સ્ત્રીસહચારિણીઓથી ઘેરાઈ ત્યાં આવી પહોંચી।

Verse 45

मालां हिरण्मयीं रम्यामादाय शुभ क्षणा । तत्र स्वयम्बरे रेजे स्थिता मध्ये रमेव सा

તે શુભ ક્ષણે તેણે મનોહર સુવર્ણમયી માળા ધારણ કરી; સ્વયંવર સભાના મધ્યમાં ઊભી રહી તે ત્યાં લક્ષ્મી સમી તેજસ્વી બની શોભી।

Verse 46

बभ्राम सा सभां सर्वां मालामादाय सुव्रता । वरमन्वेषती तत्र स्वात्माभीष्टं नृपात्मजा

એ સುವ્રતા રાજકન્યા માળા હાથમાં લઈને આખી સભામાં ફરતી રહી અને ત્યાં પોતાના હૃદયને અભિષ્ટ એવા વરને શોધવા લાગી।

Verse 47

वानरास्यं विष्णुतनुं मुनिं दृष्ट्वा चुकोप सा । दृष्टिं निवार्य च ततः प्रस्थिता प्रीतमानसा

વાનરમુખ અને વિષ્ણુસદૃશ દેહ ધરાવતાં મુનિને જોઈ તે ક્રોધિત થઈ; પછી દૃષ્ટિ સંયમીને ત્યાંથી શાંત મનથી પ્રસ્થાન કરી।

Verse 48

न दृष्ट्वा स्ववरं तत्र त्रस्तासीन्मनसेप्सितम् । अंतस्सभास्थिता कस्मिन्नर्पयामास न स्रजम्

ત્યાં પોતાના મનગમતા સ્વવર વરને ન જોઈ તે ભયભીત થઈ ગઈ. સભામંડપની અંદર ઊભી રહી, તે કોઈના ગળામાં વરમાળા અર્પી શકી નહીં.

Verse 49

एतस्मिन्नंतरे विष्णुराजगाम नृपाकृतिः । न दृष्टः कैश्चिदपरैः केवलं सा ददर्श हि

એ દરમિયાન વિષ્ણુ રાજરૂપ ધારણ કરીને ત્યાં આવ્યા. બીજાં કોઈએ તેમને જોયા નહીં; માત્ર તેણીએ જ તેમને જોયા.

Verse 50

अथ सा तं समालोक्य प्रसन्नवदनाम्बुजा । अर्पयामास तत्कण्ठे तां मालां वरवर्णिनी

પછી આનંદથી પ્રફુલ્લિત કમલમુખી, શ્રેષ્ઠ વર્ણવાળી તે સુન્દરીએ તેમને જોઈ તેમના ગળામાં તે માળા અર્પી દીધી.

Verse 51

तामादाय ततो विष्णू राजरूपधरः प्रभुः । अंतर्धानमगात्सद्यस्स्वस्थानं प्रययौ किल

પછી રાજરૂપ ધારણ કરનાર પ્રભુ વિષ્ણુ તેણીને સાથે લઈને તરત જ અંતર્ધાન થયા અને પોતાના ધામે ગયા.

Verse 52

सर्वे राजकुमाराश्च निराशाः श्रीमतीम्प्रति । मुनिस्तु विह्वलोऽतीव बभूव मदनातुरः

શ્રીમતી વિષે સર્વ રાજકુમારો નિરાશ થયા. પરંતુ મુનિ તો મદનાતુર થઈ અત્યંત વ્યાકુળ અને વિહ્વળ બન્યો।

Verse 53

तदा तावूचतुस्सद्यो नारदं स्वरविह्वलम् । विप्ररूपधरौ रुद्रगणौ ज्ञानविशारदौ

ત્યારે તે બે રુદ્રગણો—જ્ઞાનમાં નિપુણ અને બ્રાહ્મણ મુનિનું રૂપ ધારણ કરેલા—ભાવથી કંપતા સ્વરવાળા નારદને તરત જ સંબોધ્યા।

Verse 54

गणावूचतुः । हे नारदमुने त्वं हि वृथा मदनमोहितः । तल्लिप्सुस्स्वमुखं पश्य वानरस्येव गर्हितम्

ગણોએ કહ્યું—હે નારદમુને, તું વ્યર્થ જ મદનના મોહમાં પડ્યો છે. જો તેને ઇચ્છે છે તો પોતાનું જ મુખ જો—વાનર જેવા નિંદનીય।

Verse 55

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य तयोर्वाक्यं नारदो विस्मितोऽभवत् । मुखं ददर्श मुकुरे शिवमायाविमोहितः

સૂત બોલ્યા—તે બંનેના વચન સાંભળી નારદ આશ્ચર્યચકિત થયા. શિવમાયાથી વિમોહિત થઈ તેમણે અરીસામાં પોતાનું મુખ જોયું।

Verse 56

स्वमुखं वानरस्येव दृष्ट्वा चुक्रोध सत्वरम् । शापन्ददौ तयोस्तत्र गणयोर्मोहितो मुनिः

પોતાનું મુખ વાનર જેવું જોઈ તેઓ તરત જ ક્રોધિત થયા. ત્યાં જ તે બે ગણોના મોહમાં પડી તે મુનિએ તેમને શાપ આપ્યો।

Verse 57

युवां ममोपहासं वै चक्रतुर्ब्राह्मणस्य हि । भवेतां राक्षसौ विप्रवीर्यजौ वै तदाकृती

તમે બંનેએ મને, એક બ્રાહ્મણને, ઉપહાસ કર્યો; તેથી તમે રાક્ષસ બનો—બ્રાહ્મણ-તેજમાંથી જન્મેલા—અને એ જ આકાર ધારણ કરો।

Verse 58

श्रुत्वा हरगणावित्थं स्वशापं ज्ञानिसत्तमौ । न किंचिदूचतुस्तौ हि मुनिमाज्ञाय मोहितम्

શિવના ગણો પાસેથી પોતાનો શાપ આ રીતે સાંભળી, તે બે જ્ઞાનિશ્રેષ્ઠોએ કશું કહ્યું નહીં; મુનિ કોઈ ઊંચી શક્તિથી મોહિત થયો છે એમ તેમણે જાણી લીધું।

Verse 59

स्वस्थानं जग्मतुर्विप्रा उदासीनौ शिवस्तुतिम् । चक्रतुर्मन्यमानौ वै शिवेच्छां सकलां सदा

તે બ્રાહ્મણ મુનિઓ ઉદાસીન ભાવથી પોતાના સ્થાને પરત ગયા; અને શિવની સ્તુતિ કરી, સદા એમ માનતા કે સર્વ કંઈ સંપૂર્ણપણે શિવઇચ્છાથી જ બને છે।