दधीचाश्रमगमनम् — Viṣṇu’s Disguise and Dadhīca’s Fearlessness (Kṣu’s Request)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । क्षुवस्य हितकृत्येन दधीचस्याश्रमं ययौ । विप्ररूपमथास्थाय भगवान् भक्तवत्सलः

બ્રહ્માએ કહ્યું—ક્ષુવના હિત માટે ભક્તવત્સલ ભગવાન દધીચિના આશ્રમે ગયા અને બ્રાહ્મણરૂપ ધારણ કર્યું.

Verse 2

दधीचं प्राह विप्रर्षिमभिवंद्य जगद्गुरुः । क्षुवकार्य्यार्थमुद्युक्तश्शैवेन्द्रं छलमाश्रितः

જગદ્ગુરુએ બ્રાહ્મણઋષિ દધીચિને અભિવંદન કરીને કહ્યું. ક્ષુવના કાર્ય માટે ઉદ્યત થઈ શૈવેન્દ્રે એક છલનો આશ્રય લીધો.

Verse 3

विष्णुरुवाच । भो भो दधीच विप्रर्षे भवार्चनरताव्यय । वरमेकं वृणे त्वत्तस्तद्भवान् दातुमर्हति

વિષ્ણુએ કહ્યું—હે દધીચિ વિપ્રર્ષિ! ભવરૂપ શિવની આરાધનામાં અડગ રહેનાર, હું તારી પાસે એક વર માગું છું; કૃપા કરીને તે દાન કર।

Verse 4

ब्रह्मोवाच । याचितो देवदेवेन दधीचश्शैवसत्तमः । क्षुवकार्यार्थिना शीघ्रं जगाद वचनं हरिम्

બ્રહ્માએ કહ્યું—દેવદેવની વિનંતી સાંભળી શૈવોમાં શ્રેષ્ઠ દધીચિએ ક્ષુવના કાર્ય માટે આવેલા હરિને તરત વચન કહ્યું.

Verse 5

दधीच उवाच । ज्ञातं तवेप्सितं विप्र क्षुवकार्यार्थमागतः । भगवान् विप्ररूपेण मायी त्वमसि वै हरिः

દધીચે કહ્યું—હે વિપ્ર, તારો ઇચ્છિત હેતુ મેં જાણી લીધો; તું નાઈના કાર્ય માટે અહીં આવ્યો છે. માયાધર તું સ્વયં ભગવાન હરિ છે, જે બ્રાહ્મણરૂપે પ્રગટ થયો છે.

Verse 6

भूतं भविष्यं देवेश वर्तमानं जनार्दन । ज्ञानं प्रसादाद्रुद्रस्य सदा त्रैकालिकं मम

હે દેવેશ, હે જનાર્દન! રુદ્રના પ્રસાદથી મારું જ્ઞાન સદા ત્રિકાલિક છે—ભૂત, ભવિષ્ય અને વર્તમાનને જાણે છે.

Verse 7

त्वां जानेहं हरिं विष्णुं द्विजत्वं त्यज सुव्रत । आराधितोऽसि भूपेन क्षुवेण खलबुद्धिना

હું તને હરિ—વિષ્ણુ તરીકે જાણું છું. હે સુવ્રત, આ બ્રાહ્મણ-છદ્મ ત્યજી દે. ખલબુદ્ધિ રાજા ક્ષુવે તને આરાધી બોલાવ્યો છે.

Verse 8

जाने तवैव भगवन् भक्तवत्सलतां हरे । छलं त्यज स्वरूपं हि स्वीकुरु स्मर शंकरम्

હે ભગવન હરે! તારી ભક્તવત્સલતા હું જાણું છું. તેથી આ છલ ત્યજી દે; પોતાનું સ્વરૂપ સ્વીકાર અને શંકરને સ્મર।

Verse 9

अस्ति चेत्कस्यचिद्भीतिर्भवार्चनरतस्य मे । वक्तुमर्हसि यत्नेन सत्यधारणपूर्वकम्

ભવાર્ચનમાં રત એવા મને જો કોઈ ભય હોય, તો તું સત્ય અને ધૈર્યને આધાર બનાવી પ્રયત્નપૂર્વક મને તે કહેવા યોગ્ય છે.

Verse 10

वदामि न मृषा क्वापि शिवस्मरणसक्तधीः । न बिभेमि जगत्यस्मिन्देवदैत्यादिकादपि

હું ક્યારેય અસત્ય બોલતો નથી. મારી બુદ્ધિ શિવસ્મરણમાં આસક્ત છે; તેથી આ જગતમાં દેવ, દૈત્ય વગેરેમાંથી પણ મને ભય નથી।

Verse 11

विष्णुरुवाच । भयं दधीच सर्वत्र नष्टं च तव सुव्रत । भवार्चनरतो यस्माद्भवान्सर्वज्ञ एव च

વિષ્ણુએ કહ્યું—હે દધીચ, હે સુવ્રત! તારો ભય સર્વત્ર નષ્ટ થયો છે. કારણ કે તું ભવ (ભગવાન શિવ)ની આરાધનામાં રત છે, તેથી તું નિશ્ચયે સર્વજ્ઞ છે.

Verse 12

बिभेमीति सकृद्वक्तुमर्हसि त्वं नमस्तव । नियोगान्मम राजेन्द्र क्षुवात् प्रतिसहस्य च

તું માત્ર એક વાર ‘હું ભયભીત છું’ એમ કહેવા યોગ્ય છે—તને નમસ્કાર. હે રાજેન્દ્ર! આ મારા નિયોગ (આદેશિત કર્તવ્ય)થી, તેમજ છીંક અને ઉદ્ભવેલા હાસ્યથી પણ થયું છે.

Verse 13

ब्रह्मोवाच । एवं श्रुत्वापि तद्वाक्यं विष्णोस्स तु महामुनिः । विहस्य निर्भयः प्राह दधीचश्शैवसत्तमः

બ્રહ્માએ કહ્યું—વિષ્ણુના તે વચન સાંભળ્યા છતાં, મહામુનિ દધીચ—શૈવભક્તોમાં શ્રેષ્ઠ—હસ્યા અને નિર્ભય થઈને બોલ્યા.

Verse 14

दधीच उवाच । न बिभेमि सदा क्वापि कुतश्चिदपि किंचन । प्रभावाद्देवदेवस्य शंभोस्साक्षात्पिनाकिनः

દધીચે કહ્યું—હું સદા ક્યાંય, કોઈથી, કશાથી પણ ભય પામતો નથી; કારણ કે દેવોના દેવ, સాక్షાત્ પિનાકધારી શંભુના પ્રભાવથી હું નિર્ભય છું.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । ततस्तस्य मुनेः श्रुत्वा वचनं कुपितो हरिः । चक्रमुद्यम्य संतस्थौ दिधक्षुमुनिसत्तमम्

બ્રહ્માએ કહ્યું—પછી તે મુનિના વચન સાંભળીને હરિ (વિષ્ણુ) ક્રોધિત થયા. ચક્ર ઉંચકીને તેઓ ઊભા રહ્યા, શ્રેષ્ઠ મુનિને દગ્ધ કરવા ઇચ્છતા.

Verse 16

अभवत्कुंठितं तत्र विप्रे चक्रं सुदारुणम् । प्रभावाच्च तदीशस्य नृपतेस्संनिधावपि

હે વિપ્ર! ત્યાં તે અતિ દારુણ ચક્ર પણ કુંઠિત થઈ ગયું; તે ઈશ્વરના પ્રભાવથી—રાજાની સન્નિધિમાં પણ.

Verse 17

दृष्ट्वा तं कुंठितास्यं तच्चक्रं विष्णुं जगाद ह । दधीचस्सस्मितं साक्षात्सदसद्व्यक्ति कारणम्

કુંઠિત ચક્ર સાથે અને નિરાશ મુખવાળા વિષ્ણુને જોઈ, દધીચિ ઋષિ સ્મિત સાથે બોલ્યા; દધીચિ જ પરમ કારણના—સત્ અને અસત્ પ્રગટ કરાવનાર—પ્રત્યક્ષ સાધન હતા.

Verse 18

दधीच उवाच । भगवन् भवता लब्धं पुरातीव सुदारुणम् । सुदर्शनमिति ख्यातं चक्रं विष्णोः प्रयत्नतः । भवस्य तच्छुभं चक्रं न जिघांसति मामिह

દધીચિ બોલ્યા—હે ભગવન! પ્રાચીન કાળે તમે મહા પ્રયત્નથી વિષ્ણુનું ‘સુદર્શન’ નામે પ્રસિદ્ધ અતિ દારુણ ચક્ર મેળવ્યું હતું; પરંતુ ભવ (શિવ)નું તે શુભ ચક્ર અહીં મને ન મારશે.

Verse 19

भगवानथ क्रुद्धोऽस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः । ब्रह्मास्त्राद्यैः शरैश्चास्त्रैः प्रयत्नं कर्तुमर्हसि

પછી ભગવાન હરિ ક્રોધિત થઈ, બ્રહ્માસ્ત્રથી આરંભ કરીને સર્વ દિવ્યાસ્ત્રો ક્રમશઃ તેના પર પ્રયોગ કરવા લાગ્યા; અને અસ્ત્રસમાન બાણો સાથે પૂર્ણ પ્રયત્ન કર્યો.

Verse 20

ब्रह्मोवाच । स तस्य वचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा नि्र्वीर्य्यमानुषम् । ससर्जाथ क्रुधा तस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः

બ્રહ્માએ કહ્યું—તેના વચન સાંભળી અને તે મનુષ્યને નિર્વીર્ય જોઈ, હરિ (વિષ્ણુ) ક્રોધમાં આવી તેના પર ક્રમશઃ પોતાના સર્વ દિવ્ય અસ્ત્રો છોડ્યા.

Verse 21

चक्रुर्देवास्ततस्तस्य विष्णोस्साहाय्यमादरात् । द्विजेनैकेन संयोद्धुं प्रसृतस्य विबुद्धयः

ત્યારે દેવતાઓએ, તે પ્રબુદ્ધોએ, યુદ્ધ માટે આગળ વધેલા તે દ્વિજનો સામનો કરવા આદરપૂર્વક વિષ્ણુનું સહાય માગ્યું।

Verse 22

चिक्षिपुः स्वानि स्वान्याशु शस्त्राण्यस्त्राणि सर्वतः । दधीचोपरि वेगेन शक्राद्या हरिपाक्षिकाः

પછી હરિ-પક્ષના શક્ર (ઇન્દ્ર) વગેરે દેવોએ સર્વ દિશાઓમાંથી પોતાના-પોતાના શસ્ત્રો અને અસ્ત્રો દધીચિ પર વેગથી ઝડપે ફેંક્યા।

Verse 23

कुशमुष्टिमथादाय दधीचस्संस्मरन् शिवम् । ससर्ज सर्वदेवेभ्यो वज्रास्थि सर्वतो वशी

ત્યારે દધીચિએ કુશનું મુઠ્ઠીભર લઈને શિવનું સ્મરણ કર્યું; સર્વવશી ઋષિએ સર્વ દેવોને વજ્રયોગ્ય પોતાની અસ્થિઓ અર્પણ કરી।

Verse 24

शंकरस्य प्रभावात्तु कुशमुष्टिर्मुनेर्हि सा । दिव्यं त्रिशूलमभवत् कालाग्निसदृशं मुने

પરંતુ શંકરના પ્રભાવથી, હે મુને, તે ઋષિની કুশમુઠ્ઠી દિવ્ય ત્રિશૂલ બની, કાલાગ્નિ સમાન પ્રજ્વલિત।

Verse 25

दग्धुं देवान् मतिं चक्रे सायुधं सशिखं च तत् । प्रज्वलत्सर्वतश्शैवं युगांताग्र्यधिकप्रभम्

તેણે દેવતાઓને દગ્ધ કરવાનો નિશ્ચય કર્યો. ત્યારે તે શૈવ તેજ શસ્ત્રસહિત અને શિખાસહિત બની, સર્વત્ર પ્રજ્વલિત થયું—યુગાંતના અગ્ર્ય અગ્નિ કરતાં પણ અધિક પ્રભાવાળું.

Verse 26

नारायणेन्दुमुख्यैस्तु देवैः क्षिप्तानि यानि च । आयुधानि समस्तानि प्रणेमुस्त्रिशिखं च तत्

નારાયણ અને ઇન્દુ (ચંદ્ર) વગેરે દેવોએ ફેંકેલા સર્વ આયુધો ભક્તિપૂર્વક નમીને પ્રણામ કરવા લાગ્યા; અને તે ત્રિશિખ-ચિહ્ન પણ વંદન કરવા લાગ્યું।

Verse 27

देवाश्च दुद्रुवुस्सर्वे ध्वस्तवीर्या दिवौकसः । तस्थौ तत्र हरिर्भीतः केवलं मायिनां वरः

વીર્ય ધ્વસ્ત થતાં સ્વર્ગવાસી સર્વ દેવો દોડી ગયા. ત્યાં માત્ર હરિ (વિષ્ણુ) ભયથી ઊભા રહ્યા, જો કે તેઓ માયાધારીઓમાં શ્રેષ્ઠ તરીકે પ્રસિદ્ધ છે।

Verse 28

ससर्ज भगवान् विष्णुः स्वदेहात्पुरुषोत्तमः । आत्मनस्सदृशान् दिव्यान् लक्षलक्षायुतान् गणान्

ત્યારે પુરુષોત્તમ ભગવાન વિષ્ણુએ પોતાના જ દેહમાંથી પોતાના સમાન રૂપ-તેજ ધરાવતા દિવ્ય ગણોને લાખો લાખ, અયુતો અયુત (અગણિત) રૂપે સર્જ્યા।

Verse 29

ते चापि युयुधुस्तत्र वीरा विष्णुगणास्ततः । मुनिनैकेन देवर्षे दधीचेन शिवात्मना

ત્યાં વિષ્ણુના તે વીર ગણો પણ યુદ્ધ કરવા લાગ્યા; પરંતુ તેમના સામે શિવાત્મા એવા એકમાત્ર દેવર્ષિ મુનિ દધીચિ પ્રતિકક્ષ બનીને અડગ રહ્યા।

Verse 30

ततो विष्णुगणान् तान्वै नियुध्य बहुशो रणे । ददाह सहसा सर्वान् दधी चश्शैव सत्तमः

પછી વિષ್ಣુના તે ગણો સાથે રણમાં વારંવાર યુદ્ધ કરીને, શૈવોમાં શ્રેષ્ઠે અચાનક સર્વને દહન કરી ભસ્મ કરી દીધા.

Verse 31

ततस्तद्विस्मयाथाय दधीचेस्य मुनेर्हरिः । विश्वमूर्तिरभूच्छीघ्रं महामायाविशारदः

ત્યારે દધીચિ મુનિમાં વિસ્મય જગાવવા માટે, મહામાયામાં નિપુણ હરિએ તત્કાળ વિશ્વરૂપ ધારણ કર્યું।

Verse 32

तस्य देहे हरेः साक्षादपश्यद्द्विजसत्तमः । दधीचो देवतादीनां जीवानां च सहस्रकम्

હરિના એ જ દેહમાં દ્વિજશ્રેષ્ઠ દધીચિએ સాక్షાત્ હરિને તથા દેવતાઓ આદિ સહિત હજારો જીવોને પ્રત્યક્ષ જોયા।

Verse 33

भूतानां कोटयश्चैव गणानां कोटयस्तथा । अंडानां कोटयश्चैव विश्वमूतस्तनौ तदा

તે સમયે તેમના દેહમાં કરોડો ભૂતો, કરોડો શિવગણો અને કરોડો બ્રહ્માંડ હતાં; ખરેખર સમગ્ર વિશ્વ તેમામાં સમાયેલું હતું।

Verse 34

दृष्ट्वैतदखिलं तत्र च्यावनिस्सततं तदा । विष्णुमाह जगन्नाथं जगत्स्तु वमजं विभुम्

આ બધું જોઈ ચ્યાવન મુનિ ત્યારે સતત વિષ્ણુને કહ્યા—હે જગન્નાથ, હે જગતના આધાર, હે અજ, હે સર્વવ્યાપી વિભુ!

Verse 35

दधीच उवाच । मायां त्यज महाबाहो प्रतिभासो विचारतः । विज्ञातानि सहस्राणि दुर्विज्ञेयानि माधव

દધીચિએ કહ્યું—હે મહાબાહો, માયાનો ત્યાગ કર; વિચાર કરતાં જગત માત્ર પ્રતિભાસ છે. હે માધવ, હજારો વિષયો ‘જાણ્યા’ છતાં સૂક્ષ્મ સત્ય દુર્જ્ઞેય રહે છે.

Verse 36

मयि पश्य जगत्सर्वं त्वया युक्तमतंद्रितः । ब्रह्माणं च तथा रुद्रं दिव्यां दृष्टिं ददामि ते

મારી સાથે એકરૂપ થઈ, પ્રમાદ વિના, મારામાં જ સર્વ જગતનું દર્શન કર. બ્રહ્મા અને રુદ્રને પણ જોવા માટે હું તને દિવ્ય દૃષ્ટિ આપું છું.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा दर्शयामास स्वतनौ निखिलं मुनिः । ब्रह्मांडं च्यावनिश्शंभुतेजसा पूर्णदेहकः

બ્રહ્માએ કહ્યું—આવું કહીને તે મુનિએ પોતાના જ દેહમાં સમગ્ર જગત દર્શાવ્યું. શંભુના તેજથી પૂર્ણદેહ બની તેણે બ્રહ્માંડને પણ હલાવી-ચલાવી દીધું.

Verse 38

ददाह विष्णुं देवेशं दधीचश्शैवसत्तमः । संस्मरञ् शंकरं चित्ते विहसन् विभयस्सुधीः

શૈવોમાં શ્રેષ્ઠ દધીચિ મુનિએ હૃદયમાં શંકરનું સ્મરણ કરતાં, નિર્ભય થઈ હસતાં હસતાં દેવેશ વિષ્ણુને પણ દગ્ધ કરી દીધા.

Verse 39

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे विष्णुदधीचयुद्धवर्णनो नाम नवत्रिंशोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીશિવમહાપુરાણની દ્વિતીય રુદ્રસંહિતાના દ્વિતીય સતીખંડમાં “વિષ્ણુ-દધીચિ યુદ્ધવર્ણન” નામનો ઓગણચાલીસમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો।

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एतच्छुत्वा मुनेस्तस्य वचनं निर्भयस्तदा । शंभुतेजोमयं विष्णुश्चुकोपातीव तं मुनिम्

બ્રહ્માએ કહ્યું—તે મુનિના વચન સાંભળી, તે સમયે નિર્ભય અને શંભુના તેજથી પરિપૂર્ણ વિષ્ણુ તે મુનિ પર અતિશય ક્રોધિત થયો।

Verse 41

देवाश्च दुद्रुवुर्भूयो देवं नारायणं च तम् । योद्धुकामाश्च मुनिना दधीचेन प्रतापिना

પછી દેવતાઓ ફરી તે દેવ નારાયણ પાસે દોડી ગયા, કારણ કે તેઓ પ્રતિાપી દધીચિ મુનિ સાથે યુદ્ધ કરવા ઇચ્છતા હતા।

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे तत्रागमन्मत्संगतः क्षुवः । अवारयंतं निश्चेष्टं पद्मयोनिं हरिं सुरान्

એ જ સમયે મારા સંગમાં રહેલો ક્ષુવ ત્યાં આવી પહોંચ્યો; તેણે નિશ્ચેષ્ટ અને શક્તિહીન બનેલા પદ્મયોનિ બ્રહ્મા, હરિ (વિષ્ણુ) અને દેવોને અટકાવ્યા।

Verse 43

निशम्य वचनं मे हि ब्राह्मणो न विनिर्जितः । जगाम निकटं तस्य प्रणनाम मुनिं हरिः

મારા વચન સાંભળી તે બ્રાહ્મણ (મુનિ) ગર્વ કે ઉદ્વેગથી પરાજિત થયો નહિ. પછી હરિ તેની નજીક ગયો અને તે મુનિને પ્રણામ કર્યો।

Verse 44

क्षुवो दीनतरो भूत्वा गत्वा तत्र मुनीश्वरम् । दधीचमभिवाद्यैव प्रार्थयामास विक्लवः

ક્ષુવ વધુ દીન બની ત્યાં મુનીશ્વર પાસે ગયો. દધીચિને તરત જ વંદન કરીને, વ્યાકુળ થઈને પ્રાર્થના કરવા લાગ્યો.

Verse 45

क्षुव उवाच । प्रसीद मुनिशार्दूल शिवभक्तशिरोमणे । प्रसीद परमेशान दुर्लक्ष्ये दुर्जनैस्सह

ક્ષુવે કહ્યું—હે મુનિશાર્દૂલ, હે શિવભક્તશિરોમણિ, પ્રસન્ન થાઓ. હે પરમેશાન, પ્રસન્ન થાઓ; દુર્જનોની વચ્ચે પણ તમે દુર્લક્ષ્ય છો.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य राज्ञस्सुरगणस्य हि । अनुजग्राह तं विप्रो दधीचस्तपसां निधिः

બ્રહ્માએ કહ્યું—દેવગણોના રાજાના તે વચનો સાંભળી, તપોનિધિ બ્રાહ્મણ-મુનિ દધીચિ પ્રસન્ન થઈ તેને અનુગ્રહ કરીને સંમતિ આપી।

Verse 47

अथ दृष्ट्वा रमेशादीन् क्रोधविह्वलितो मुनिः । हृदि स्मृत्वा शिवं विष्णुं शशाप च सुरानपि

પછી રમેશ વગેરેને જોઈ મુનિ ક્રોધથી વ્યાકુળ થયા; હૃદયમાં શિવ અને વિષ્ણુનું સ્મરણ કરીને તેમણે દેવતાઓને પણ શાપ આપ્યો।

Verse 48

दधीच उवाच । रुद्रकोपाग्निना देवास्सदेवेंद्रा मुनीश्वराः । ध्वस्ता भवंतु देवेन विष्णुना च समं गणैः

દધીચિએ કહ્યું—રુદ્રના ક્રોધથી ઉત્પન્ન અગ્નિથી ઇન્દ્ર સહિત દેવો અને મહર્ષિઓ ધ્વસ્ત થાઓ; અને વિષ્ણુ પણ પોતાના ગણો સાથે સંપૂર્ણ વિનાશ પામો।

Verse 49

ब्रह्मोवाच । एवं शप्त्वा सुरान् प्रेक्ष्य क्षुवमाह ततो मुनिः । देवैश्च पूज्यो राजेन्द्र नृपैश्चैव द्विजोत्तमः

બ્રહ્માએ કહ્યું—આ રીતે દેવોને શાપ આપી તેમને જોઈ મુનિએ પછી ક્ષુવને કહ્યું—હે રાજેન્દ્ર, આ દ્વિજોત્તમ દેવો તથા રાજાઓ દ્વારા પૂજ્ય છે.

Verse 50

ब्राह्मणा एव राजेन्द्र बलिनः प्रभविष्णवः । इत्युक्त्वा स स्फुट विप्रः प्रविवेश निजाश्रमम्

હે રાજેન્દ્ર, ખરેખર બ્રાહ્મણો જ બળવાન અને મહાન કાર્ય સિદ્ધ કરનાર સમર્થ હોય છે. એમ સ્પષ્ટ કહી તે વિપ્ર પોતાના આશ્રમમાં પ્રવેશ્યો.

Verse 51

दधीचमभिवंद्यैव क्षुवो निजगृहं गतः । विष्णुर्जगाम स्वं लोकं सुरैस्सह यथागतम्

દધીચિને વિધિવત્ વંદન કરીને ક્ષુવ પોતાના ઘરે ગયો. વિષ્ણુ પણ દેવો સાથે, જેમ આવ્યા હતા તેમ જ, પોતાના લોકમાં પ્રસ્થાન કર્યા.

Verse 52

तदेवं तीर्थमभवत् स्थानेश्वर इति स्मृतम् । स्थानेश्वरमनुप्राप्य शिवसायुज्यमाप्नुयात्

આ રીતે તે તીર્થ ‘સ્થાનેશ્વર’ નામે પ્રસિદ્ધ થયું. સ્થાનેશ્વર પહોંચીને ભક્ત શિવસાયુજ્ય—અર્થાત્ શિવ સાથે એકત્વ—પ્રાપ્ત કરે છે.

Verse 53

कथितस्तव संक्षेपाद्वादः क्षुवदधीचयोः । नृपाप्तशापयोस्तात ब्रह्मविष्ण्वोः शिवं विना

હે પ્રિય, મેં સંક્ષેપમાં ક્ષુવ અને દધીચિનો વિવાદ તથા તે રાજાના કારણે બ્રહ્મા-વિષ્ણુ પર પડેલો શાપ પણ કહ્યો—શિવ વિના અંતિમ આશ્રય અને નિવારણ નથી તે દર્શાવવા માટે.

Verse 54

य इदं कीत्तयेन्नित्यं वादं क्षुवदधीचयोः । जित्वापमृत्युं देहान्ते ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

જે ક્ષુવ અને દધીચિ વચ્ચેના વાદનો આ વર્ણન નિત્ય ભક્તિપૂર્વક કીર્તન કરે છે, તે અપમૃત્યુને જીતી દેહાંતરે બ્રહ્મલોકને પામે છે।

Verse 55

रणे यः कीर्तयित्वेदं प्रविशेत्तस्य सर्वदा । मृत्युभीतिभवेन्नैव विजयी च भविष्यति

જે આનું કીર્તન કરીને રણમાં પ્રવેશે છે, તેને કદી પણ મૃત્યુનો ભય થતો નથી અને તે વિજયી બને છે।