पार्वतीजन्मवर्णनम् / Description of Pārvatī’s Birth

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ संस्मरतुर्भक्त्या दम्पती तौ भवाम्बिकाम् । प्रसूतिहेतवे तत्र देवकार्यार्थमादरात्

બ્રહ્માએ કહ્યું—પછી તે દંપતીએ ભક્તિપૂર્વક અને આદરથી ત્યાં ભવામ્બિકાનું સ્મરણ કર્યું, ગર્ભધારણ થાય અને દેવકાર્ય સિદ્ધ થાય તે માટે।

Verse 2

ततस्सा चण्डिका योगात्त्यक्तदेहा पुरा पितुः । ईहया भतितुं भूयस्समैच्छद्रिरिदारतः

ત્યારબાદ તે ચંડિકા—જેણે અગાઉ પિતૃગૃહે યોગશક્તિથી દેહ ત્યાગ્યો હતો—હવે આ પર્વતનો આશ્રય લઈને, પોતાની ઇચ્છાથી ફરી દેહ ધારણ કરી તેને ધારણ-પોષણ કરવા ઇચ્છી।

Verse 3

सत्यं विधातुं स्ववचः प्रसन्नाखिलकामदा । पूर्णांशाच्छैलचित्ते सा विवेशाथ महेश्वरी

પોતાનું વચન સત્ય કરવા માટે, પ્રસન્ન થઈ સર્વ કામનાઓ આપનારી દેવી પોતાના પૂર્ણ અંશે શૈલરાજ (હિમાલય)ના ચિત્તમાં પ્રવેશી; ત્યાં મહેશ્વરી રૂપે પ્રગટ થઈ.

Verse 4

विरराज ततस्सोतिप्रमदोपूर्वसुद्युतिः । हुताशन इवाधृष्यस्तेजोराशिर्महामनाः

ત્યારે તે પોતાની પૂર્વ દીપ્તિથી પણ વધીને ઝળહળી ઊઠ્યો—હુતાશન સમ અજય, દિવ્ય તેજનો પુંજ, મહાત્મા।

Verse 5

ततो गिरिस्स्वप्रियायां परिपूर्णं शिवांशकम् । समाधिमत्वात्समये समधत्त सुशंकरे

પછી સમાધિમાં સ્થિત સુશંકરે યોગ્ય સમયે પોતાની પ્રિય ગિરિજામાં પોતાના શિવતત્ત્વનો પરિપૂર્ણ અંશ સ્થાપ્યો।

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीजन्मवर्णनं नाम षष्टोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીશિવમહાપુરાણની દ્વિતીય રુદ્રસંહિતાના તૃતીય પાર્વતીખંડમાં ‘પાર્વતીજન્મવર્ણન’ નામનો છઠ્ઠો અધ્યાય સમાપ્ત થયો।

Verse 7

गिरिप्रिया सर्वजगन्निवासासंश्रयाधिकम् । विरेजे सुतरां मेना तेजोमण्डलगा सदा

ગિરિપ્રિયા—જે સર્વ જગતનું નિવાસસ્થાન અને સર્વનો આશ્રય છે—તેણીની માતા હોવાથી મેનકા સદા તેજોમંડળમાં સ્થિત રહી અત્યંત તેજસ્વી બની શોભી।

Verse 8

सुखोदयं स्वभर्तुश्च मेना दौहृदलक्षणम् । दधौ निदानन्देवानामानन्दस्येप्सितं शुभम्

મેનકાએ પોતાના પતિમાં સુખનો ઉદય જોયો; અને પોતામાં ગર્ભધારણના શુભ લક્ષણો ધારણ કર્યા—જે દેવતાઓના આનંદનું ઉત્તમ, ઇચ્છિત કારણ અને હર્ષનો સ્ત્રોત બન્યું।

Verse 9

देह सादादसंपूर्णभूषणा लोध्रसंमुखा । स्वल्पभेन्दुक्षये कालं विचेष्यर्क्षा विभावरी

તેણું દેહ શિથિલ હતું અને આભૂષણો પણ પૂરાં રીતે ગોઠવાયેલા ન હતા. લોધ્રવૃક્ષ તરફ મુખ કરીને તે ઊભી રહી; ચંદ્રકલા ક્ષીણ થતાં તારકાઓથી અંકિત રાત્રિ જાણે થોડો સમય અટકી રહી.

Verse 10

तदाननं मृत्सुरभिनायं तृप्तिं गिरीश्वरः । मुने रहस्युपाघ्राय प्रेमाधिक्यं बभूव तत्

હે મુને, ત્યારે ગિરીશ્વર ભગવાન શિવ ગુપ્ત રીતે નજીક આવી તેના મુખની માટી જેવી સુગંધ શ્વાસમાં લઈ પરમ તૃપ્તિ પામ્યા; તેથી તેના પ્રત્યે તેમનું પ્રેમ વધુ જ વધ્યું.

Verse 11

मेना स्पृहावती केषु न मे शंसति वस्तुषु । किंचिदिष्टं ह्रियापृच्छदनुवेलं सखी गिरिः

મેના ઇચ્છાથી ભરેલી હોવા છતાં, તેને કઈ વસ્તુઓની કામના છે તે મને કહેતી ન હતી. પરંતુ મારી સખી ગિરિ લાજથી વારંવાર મને પૂછતી—મને શું ગમે છે, મને શું જોઈએ છે.

Verse 12

उपेत्य दौहदं शल्यं यद्वव्रेऽपश्यदाशु तत् । आनीतं नेष्टमस्याद्धा नासाध्यं त्रिदिवैऽपि हि

તેની પાસે જઈ તેણે તરત જ તેના દૌહદની પીડા—હૃદયે પસંદ કરેલી ઇચ્છાનો કાંટો—જાણી લીધો. તેને પ્રિય વસ્તુ ક્ષણમાં મંગાવી અપાઈ; કારણ કે દિવ્ય હેતુમાં સેવક માટે ત્રિદિવના દેવોને પણ કશું અસાધ્ય નથી।

Verse 13

प्रचीयमानावयवा निस्तीर्य दोहदव्यथाम् । रेजे मेना बाललता नद्धपत्राधिका यथा

દૌહદની વ્યથા પાર કરીને અંગોમાં ફરી ભરાવ આવતાં મેના તેજસ્વી બની—જેમ નવી પાંદડીઓથી શોભિત কোমળ લતા ઝળહળે।

Verse 14

गिरिस्सगर्भां महिषीममंस्त धरणीमिव । निधानगर्भामभ्यन्तर्लीनवह्निं शमीमिव

તેમણે તે મહિષીને ગર્ભમાં પર્વતો ધારણ કરનાર ધરતી સમાની માની; અને અંદર નિધિ છુપાયેલી તથા અંતરમાં અગ્નિ લીન એવી શમી વૃક્ષ સમાની પણ માની।

Verse 15

प्रियाप्रीतेश्च मनसः स्वार्जितद्रविणस्य च । समुन्नतैः श्रुतेः प्राज्ञः क्रियाश्चक्रे यथोचिताः

પ્રિયથી પ્રસન્ન મન અને પોતાના પ્રયત્નથી કમાયેલ ધન સાથે, તે પ્રાજ્ઞે શ્રુતિના ઉચ્ચ વિધાનો અનુસાર યથોચિત ક્રિયાકર્મો કર્યા।

Verse 16

ददर्श काले मेनां स प्रतीतः प्रसवोन्मुखीम् । अभ्रितां च दिवं गर्भगृहे भिषगधिष्ठिते

યોગ્ય સમયે તેણે પ્રસવ માટે તૈયાર, તેજસ્વી મેના ને જોઈ. વૈદ્યોની દેખરેખવાળા પ્રસૂતિગૃહમાં તેણી એવી રીતે સંભાળવામાં આવી રહી હતી કે જાણે ત્યાં જ સ્વર્ગ ધારણ થયું હોય.

Verse 17

दृष्ट्वा प्रियां शुभाङ्गी वै मुमोदातिगिरीश्वरः । गर्भस्थजगदम्बां हि महातेजोवतीन्तदा

પ્રિય શુભાંગી પાર્વતીને જોઈ ગિરીશ્વર (ભગવાન શિવ) અત્યંત આનંદિત થયા; કારણ કે તે સમયે ગર્ભસ્થ જગદંબા મહાતેજથી દીપ્તિમાન હતી.

Verse 18

तस्मिन्नवसरे देवा मुने विष्ण्वादयस्तथा । मुनयश्च समागम्य गर्भस्थां तुष्टुवुश्शिवाम्

હે મુને, તે જ સમયે વિષ્ણુ વગેરે દેવો અને મુનિઓ એકત્ર થઈ ગર્ભસ્થ શિવા (દેવી)ની સ્તુતિ કરવા લાગ્યા.

Verse 19

देवा ऊचुः । दुर्गे जय जय प्राज्ञे जगदम्ब महेश्वरि । सत्यव्रते सत्यपरे त्रिसत्ये सत्यरूपिणी

દેવોએ કહ્યું— જય જય, હે દુર્ગે! હે પ્રાજ્ઞે, હે જગદંબા, હે મહેશ્વરી! હે સત્યવ્રતે, સત્યપરાયણે, ત્રિસત્યે, સત્યરૂપિણી!

Verse 20

सत्यस्थे सत्यसुप्रीते सत्ययोने च सत्यतः । सत्यसत्ये सत्यनेत्रे प्रपन्नाः शरणं च ते

હે દેવી, તમે સત્યમાં સ્થિત છો, સત્યથી અત્યંત પ્રસન્ન છો, સત્ય જ તમારો મૂળસ્ત્રોત છે અને તમે ખરેખર સત્યસ્વરૂપા છો. હે સત્યસત્યે, સત્યનેત્રે, અમે શરણાગત છીએ—તમે જ અમારી શરણ છો.

Verse 21

शिवप्रिये महेशानि देवदुःखक्षयंकरि । त्रैलोक्यमाता शर्वाणी व्यापिनी भक्तवत्सला

હે શિવપ્રિયે, હે મહેશાની, દેવોના દુઃખનો ક્ષય કરનારિ! હે ત્રૈલોક્યમાતા શર્વાણી, સર્વવ્યાપિની, ભક્તવત્સલા।

Verse 22

आविर्भूय त्रिलोकेशि देवकार्यं कुरुष्व ह । सनाथाः कृपया ते हि वयं सर्वे महेश्वरि

હે ત્રિલોકેશ્વરી! કૃપા કરીને પ્રગટ થઈ દેવકાર્ય પૂર્ણ કર. હે મહેશ્વરી, તારી કરુણાથી અમે સર્વે સનાથ અને રક્ષિત બનીએ છીએ.

Verse 23

त्वत्तः सर्वे च सुखिनो लभन्ते सुखमुत्तमम् । त्वाम्विना न हि किंचिद्वै शोभते त्रिभवेष्वपि

તારા થકી જ સર્વ જીવો સુખી થાય છે અને ઉત્તમ આનંદ પામે છે. તારા વિના ત્રિભુવનમાં પણ કશુંય શોભતું નથી.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं कृत्वा महेशान्या गर्भस्थाया बहुस्तुतिम् । प्रसन्नमनसो देवास्स्वं स्वं धाम ययुस्तदा

બ્રહ્માએ કહ્યું—આ રીતે ગર્ભવતી મહેશાનીની બહુ સ્તુતિ કરીને, દેવતાઓ પ્રસન્ન મનથી ત્યારે પોતપોતાના ધામે ગયા.

Verse 25

व्यतीते नवमे मासे दशमे मासि पूर्णतः । गर्भस्थाया गतिन्द्रध्रे कालिका जगदम्बिका

નવમો માસ વીતી ગયો અને દસમો માસ પૂર્ણ થતાં, જગદંબિકા કાલિકાએ કાળનિયમ અનુસાર ગર્ભસ્થ અવસ્થાથી આગળની ગતિ ધારણ કરી.

Verse 26

तदा सुसमयश्चासीच्छान्तभग्रहतारकः । नभः प्रसन्नतां यातं प्रकाशस्सर्वदिक्षु हि

ત્યારે શુભ ઋતુ આવી; ગ્રહ-તારાઓની કાંતિ શાંત થઈ. આકાશ પ્રસન્ન અને નિર્મળ બન્યું, અને પ્રકાશ ખરેખર સર્વ દિશાઓમાં ફેલાયો.

Verse 27

मही मंगलभूयिष्ठा सवनग्रामसागरा । सरस्स्रवन्तीवापीषु पुफुल्लुः पंकजानि वै

પૃથ્વી અતિ મંગલમય બની—વન, ગામ અને સાગરોથી અલંકૃત. સરોવર, વહેતી નદીઓ અને વાપીઓમાં કમળો નિશ્ચયે ખીલી ઊઠ્યા.

Verse 28

ववुश्च विविधा वातास्सुखस्पर्शा मुनीश्वर । मुमुदुस्साधवस्सर्वेऽसतान्दुःखमभूद्द्रुतम्

હે મુનીશ્વર, સ્પર્શે સુખદ એવા અનેક પ્રકારના પવનો વહેવા લાગ્યા. સર્વ સાધુજન આનંદિત થયા; અને અસત લોકોનું દુઃખ ઝડપથી ઊભું થયું.

Verse 29

दुन्दुभीन्वादयामासुर्नभस्यागत्य निर्जराः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र जगुर्गन्धर्वसत्तमाः

આકાશમાંથી અવતરેલા અમર દેવોએ દુન્દુભિઓ વગાડ્યા. ત્યાં પુષ્પવૃષ્ટિ થઈ અને શ્રેષ્ઠ ગંધર્વોએ આનંદથી ગાન કર્યું.

Verse 30

विद्याधरस्त्रियो व्योम्नि ननृतुश्चाप्सरास्तथा । तदोत्सवो महानासीद्देवादीनां नभःस्थले

આકાશમાં વિદ્યાધરોની સ્ત્રીઓ નૃત્ય કરવા લાગી અને અપ્સરાઓ પણ તેમ જ. તે સ્વર્ગીય આકાશમંડળમાં દેવાદિ સૌનો ઉત્સવ મહામહોત્સવ બની ગયો.

Verse 31

तस्मिन्नवसरे देवी पूर्वशक्तिश्शिवा सती । आविर्बभूव पुरतो मेनाया निजरूपतः

એ જ ક્ષણે દેવી—શિવની પૂર્વશક્તિ સતી—મેના સમક્ષ સాక్షાત્ પોતાના નિજરূপે પ્રગટ થઈ.

Verse 32

वसंतर्तौ मधौ मासे नवम्यां मृगधिष्ण्यके । अर्द्धरात्रे समुत्पन्ना गंगेव शशिमण्डलात्

વસંત ઋતુમાં, મધુ માસની નવમી તિથિએ, ચંદ્ર મૃગ નક્ષત્રમાં હોય ત્યારે, અર્ધરાત્રે તે પ્રગટ થઈ—જાણે ચંદ્રમંડળમાંથી ગંગા પ્રકટ થઈ હોય.

Verse 33

समये तत्स्वरूपेण मेनका जठराच्छिवा । समुद्भूय समुत्पन्ना सा लक्ष्मीरिव सागरात्

નિયત સમયે, એ જ સ્વરૂપે શિવા મેનકાના ગર્ભમાંથી ઉદ્ભવી; જેમ સાગરમાંથી લક્ષ્મી પ્રગટ થાય તેમ તે પ્રાકટ્ય પામી જન્મી.

Verse 34

ततस्तस्यां तु जातायां प्रसन्नोऽभूत्तदा भवः । अनुकूलो ववौ वायुर्गम्भीरो गंधयुक्शुभः

પછી તેણી જન્મતાં જ ભવ (ભગવાન શિવ) પ્રસન્ન થયા. અનુકૂળ પવન વહેવા લાગ્યો—ગંભીર, સ્થિર, સુગંધયુક્ત અને શુભ.

Verse 35

बभूव पुष्पवृष्टिश्च तोयवृष्टि पुरस्सरम् । जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जगर्जुश्च तदा घनाः

ત્યારે જલવૃષ્ટિ પહેલાં પુષ્પવૃષ્ટિ થઈ. શાંત હોવા છતાં અગ્નિઓ પ્રજ્વલિત થયા, અને એ સમયે વાદળો ગર્જના કરવા લાગ્યા.

Verse 36

तस्यां तु जायमानायां सर्वस्वं समपद्यत । हिमवन्नगरे तत्र सर्व दुःखं क्षयं गतम्

તે જન્મતાં જ સર્વે મંગલમય અને પરિપૂર્ણ બન્યું. હિમવાનના નગરમાં ત્યાં સર્વ દુઃખનો ક્ષય થયો.

Verse 37

तस्मिन्नवसरे तत्र विष्ण्वाद्यास्सकलास्सुराः । आजग्मुः सुखिनः प्रीत्या ददृशुर्जगदम्बिकाम्

એ જ ક્ષણે ત્યાં વિષ્ણુ આદિ સર્વ દેવો પ્રેમથી આનંદિત થઈ આવ્યા અને જગદંબિકા—વિશ્વમાતાનું દર્શન કર્યું।

Verse 38

तुष्टुवुस्तां शिवामम्बां कालिकां शिवकामिनीम् । दिव्यारूपां महामायां शिवलोकनिवासिनीम्

તેઓએ તે દિવ્ય માતાની સ્તુતિ કરી—શિવા, અંબા, કાલિકા, શિવપ્રિયા—દિવ્ય તેજસ્વી સ્વરૂપવાળી, મહામાયા-શક્તિ, શિવલોકનિવાસિની।

Verse 39

देवा ऊचुः । जगदम्ब महादेवि सर्वसिद्धिविधायिनि । देवकार्यकरी त्वं हि सदातस्त्वां नमामहे

દેવોએ કહ્યું—હે જગદંબે, હે મહાદેવી, સર્વ સિદ્ધિ આપનારિ! તું જ સદા દેવકાર્ય સિદ્ધ કરનારિ છે; તેથી અમે સતત તને નમસ્કાર કરીએ છીએ।

Verse 40

सर्वथा कुरु कल्याणं देवानां भक्तवत्सले । मेनामनोरथः पूर्णः कृतः कुरु हरस्य च

હે દેવભક્તવત્સલે! સર્વ રીતે કલ્યાણ કર. મેના નો મનોરથ પૂર્ણ કર અને હર (શિવ) નું પણ કાર્ય સિદ્ધ કર।

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्थं स्तुत्वा शिवां देवीं विष्ण्वाद्या सुप्रणम्य ताम् । स्वंस्वं धाम ययुः प्रीताश्शंसन्तस्तद्गतिं पराम्

બ્રહ્માએ કહ્યું—આ રીતે દેવી શિવાની સ્તુતિ કરીને અને તેમને ગાઢ પ્રણામ કરીને, વિષ્ણુ આદિ દેવો આનંદિત થઈ પોતાના-પોતાના ધામે ગયા અને તેમની પરમ ગતિનું ગાન કરતા રહ્યા।

Verse 42

तान्तु दृष्ट्वा तथा जातां नीलोत्पलदलप्रभाम । श्यामा सा मेनका देवी मुदमापाति नारद

તેણે એવી રીતે જન્મેલી, નીલ કમળના દળ જેવી કાંતિ ધરાવતી જોઈને શ્યામા દેવી મેનકા આનંદથી પરિપૂર્ણ થઈ, હે નારદ।

Verse 43

दिव्यरूपं विलोक्यानु ज्ञानमाप गिरिप्रिया । विज्ञाय परमेशानीं तुष्टावातिप्रहर्षिता

તે દિવ્ય રૂપને જોઈ ગિરિપ્રિયા (પાર્વતી) ને સ્પષ્ટ જ્ઞાન પ્રાપ્ત થયું. પરમેશાનીને ઓળખીને તે અત્યંત હર્ષિત થઈ તૃપ્ત હૃદયથી સ્તુતિ કરવા લાગી।

Verse 44

मेनोवाच । जगदम्ब महेशानि कृतातिकरुणा त्वया । आविर्भूता मम पुरो विलसन्ती यदम्बिके

મેના બોલ્યાં— હે જગદંબા, હે મહેશાની! તમે અતિશય કરુણા કરી છે; હે અંબિકે, તમે મારા સમક્ષ પ્રગટ થઈ દિવ્ય તેજથી પ્રકાશિત થઈ રહ્યાં છો।

Verse 45

त्वमाद्या सर्वशक्तीनां त्रिलोकजननी शिवे । शिवप्रिया सदा देवी सर्वदेवस्तुता परा

હે શિવે! તમે સર્વ શક્તિઓની આદ્ય, ત્રિલોકજનની છો. તમે સદા શિવપ્રિયા દેવી, નિત્યા, પરમા અને સર્વ દેવોથી સ્તુત છો।

Verse 46

कृपां कुरु महेशानि मम ध्यानस्थिता भव । एतद्रूपेण प्रत्यक्षं रूपं धेहि सुतासमम्

હે મહેશાની, કૃપા કરો; મારા ધ્યાનમાં સ્થિત રહો. આ જ રૂપે પ્રત્યક્ષ દર્શન આપો અને મને પુત્રી સમાન પ્રગટ થાઓ।

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्या मेनाया भूधरस्त्रियाः । प्रत्युवाच शिवा देवी सुप्रसवामअरिप्रियाम्

બ્રહ્માએ કહ્યું—પર્વતરાજની પત્ની મેના ના વચનો સાંભળી દેવપ્રિયા, શુભપ્રસવા શિવા દેવી એ તેણીને પ્રત્યુત્તર આપ્યો।

Verse 48

देव्युवाच । हे मेने त्वं पुरा मां च सुसेवितवती रता । त्वद्भक्त्या सुप्रसन्नाहं वरन्दातुं गतान्तिकम्

દેવીએ કહ્યું—હે મેને, પૂર્વે તું પ્રેમપૂર્વક મારી ઉત્તમ સેવા-પૂજા કરતી હતી. તારી ભક્તિથી હું અત્યંત પ્રસન્ન છું; તેથી વરદાન આપવા હવે તારા નજીક આવી છું.

Verse 49

वरं ब्रूहीति मद्वाणीं श्रुत्वा ते तद्वरो वृतः । सुता भव महादेवी सा मे देवहितं कुरु

મારા વચન “વર બોલ” સાંભળી તું એ જ વર પસંદ કર્યો—“હે મહાદેવી, મારી પુત્રી બન; અને તે દ્વારા દેવહિત સિદ્ધ કર” એમ।

Verse 50

तथा दत्त्वा वरं तेऽहं गता स्वम्पदमादरात् । समयं प्राप्य तनया भवन्ते गिरिकामिनि

આ રીતે તને વરદાન આપી હું આદરપૂર્વક મારા ધામે પરત ગઈ. અને નિયત સમય આવે ત્યારે, હે ગિરિકામિની, તું નિશ્ચયે પુત્રોની માતા બનશે.

Verse 51

दिव्यरूपं धृतं मेद्य यत्ते मत्स्मरणं भवेत् । अन्यथा मर्त्यभावेन तवाज्ञानं भवेन्मयि

તારા હૃદયમાં મારું સ્મરણ જાગે એ માટે મેં આ શુદ્ધ દિવ્ય રૂપ ધારણ કર્યું છે; નહીંતર માત્ર મર્ત્યભાવથી મારા વિષે તને અજ્ઞાનતા થાત.

Verse 52

युवां मां पुत्रिभावेन दिव्यभावेन वा सकृत् । चिन्तयन्तौ कृतस्नेहौ यातास्स्थो मद्गतिम्पराम्

તમે બંનેએ મને એકવાર પણ—પુત્રી પ્રત્યે માતા-પિતાના સ્નેહભાવથી કે દિવ્ય ભક્તિભાવથી—સ્મર્યા. સ્નેહથી પરિપૂર્ણ થઈ તમે મારી પરમ ગતિ (પરમ આશ્રય) પ્રાપ્ત કરી છે.

Verse 53

देवकार्यं करिष्यामि लीलां कृत्वा द्भुतां क्षितौ । शम्भुपत्नी भविष्यामि तारयिष्यामि सज्जनान्

હું દેવકાર્ય સિદ્ધ કરીશ, પૃથ્વી પર અદ્ભુત લીલા કરીશ. હું શંભુની પત્ની બનીશ અને સજ્જનોને (સંસારસાગરથી) પાર ઉતારીશ.

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वासीच्छिवा तूष्णीमम्बिका स्वात्त्ममायया । पश्यन्त्यां मातरि प्रीत्या सद्योऽऽभूत्तनया तनुः

બ્રહ્માએ કહ્યું—આમ કહીને અંબિકા (શિવા) મૌન થઈ ગઈ અને પોતાની સ્વાત્મમાયાથી. માતા પ્રેમથી જોઈ રહી હતી, એટલામાં જ તરત પુત્રીનું શરીર પ્રગટ થયું.