Sukta 87

Mantra 1

रदत्पथो वरुणः सूर्याय प्रार्णांसि समुद्रिया नदीनाम् । सर्गो न सृष्टो अर्वतीॠतायञ्चकार महीरवनीरहभ्यः ॥

વરુણે સૂર્ય માટે માર્ગો કોતરી કાઢ્યા; સમુદ્ર તરફ વહેતી નદીઓના પ્રવાહોને તેણે આગળ ધપાવ્યા. છૂટેલો સ્રોત જેમ વહે, તેમ તેણે ઋતના માર્ગે વહેતા જળોને ગતિ આપી; અને દિવસો માટે મહાન ધરતી-વિસ્તારો રચ્યા—જેથી જીવન વ્યવસ્થિત વિશાળતામાં આગળ વધે.

Mantra 2

आत्मा ते वातो रज आ नवीनोत्पशुर्न भूर्णिर्यवसे ससवान् । अन्तर्मही बृहती रोदसीमे विश्वा ते धाम वरुण प्रियाणि ॥

હે વરુણ, તારો આત્મા જ વાયુ (પ્રાણ) બની મધ્યલોકોને નવેસરથી જગાવે છે; ચરતા-ફરતા બળવાન પશુ જેમ, તે આંતરિક ચરાગાહની વૃદ્ધિ માટે ત્વરિત દોડે છે. આ બે મહાન લોક—પૃથ્વી અને દ્યૌ—ની અંદર તારા સર્વ પ્રિય ધામો સ્થિત છે: ઋતથી સ્થિર થયેલા એવા નિવાસસ્થાનો, જ્યાં આત્મા વસે.

Mantra 3

परि स्पशो वरुणस्य स्मदिष्टा उभे पश्यन्ति रोदसी सुमेके । ऋतावानः कवयो यज्ञधीराः प्रचेतसो य इषयन्त मन्म ॥

વરুণના સર્વત્ર વ્યાપેલા સ્પશ—અતિસચેત—સુવ્યવસ્થિત રીતે ઉભય લોક (રોદસી)ને નિહાળે છે. ઋતથી પરિપૂર્ણ, યજ્ઞમાં ધીર અને પ્રચેતસ એવા કવિઓ અમારા અંતરમાં સત્ય તરફ પ્રેરિત મંત્ર-વિચારને જગાવે છે.

Mantra 4

उवाच मे वरुणो मेधिराय त्रिः सप्त नामाघ्न्या बिभर्ति । विद्वान्पदस्य गुह्या न वोचद्युगाय विप्र उपराय शिक्षन् ॥

વરুণે મને—મેધા શોધનારને—કહ્યું: “અઘ્ન્યા, અવિઓલિત ગાય, ત્રિઃસપ્ત નામો ધારણ કરે છે.” પદના ગુહ્ય રહસ્યને જાણીને તેણે તેને ખુલ્લેઆમ ન કહ્યું; યુગો માટે, પરપારની સમજ માટે, વિપ્રને શિક્ષિત કરતો રહ્યો.

Mantra 5

तिस्रो द्यावो निहिता अन्तरस्मिन्तिस्रो भूमीरुपराः षड्विधानाः । गृत्सो राजा वरुणश्चक्र एतं दिवि प्रेङ्खं हिरण्ययं शुभे कम् ॥

આ સત્તામાં ત્રણ દ્યૌ લોક અંતર્નિહિત છે, અને ત્રણ ભૂમિઓ ઉપરનાં આધારરૂપે—લોકોની ષડ્વિધાન વ્યવસ્થા. ગૃત્સ રાજા, તેજસ્વી શિલ્પી એવા વર્ણુણે, દિવ્યમાં આત્માના શુભ આનંદ માટે સોનાનું ઝૂલતું આસન રચ્યું છે.

Mantra 6

अव सिन्धुं वरुणो द्यौरिव स्थाद्द्रप्सो न श्वेतो मृगस्तुविष्मान् । गम्भीरशंसो रजसो विमानः सुपारक्षत्रः सतो अस्य राजा ॥

વરুণ મહાન સિંધુ ઉપર આકાશ સમે ઊભો રહે છે—શ્વેત બિંદુ સમો, તેજસ્વી અને બળવાન મૃગ સમી તેની ગતિ. તેની વાણી ગહન છે; તે રજસોના વિમાન—મધ્યલોકોના વિસ્તારો—માપે છે. સુપાર રક્ષાક્ષત્રવાળો, સત્યનો રક્ષક, એ જ આ અસ્તિત્વનો રાજા છે.

Mantra 7

यो मृळयाति चक्रुषे चिदागो वयं स्याम वरुणे अनागाः । अनु व्रतान्यदितेॠधन्तो यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

જે અપરાધ કરનાર પર પણ કૃપા કરે છે—હે વરુણ, અમે નિર્દોષ બનીએ. અદિતિના વ્રતોને અનુસરી, ઋદ્ધિ પામતા, તમે અમને સદા સ્વસ્તિભિઃ—કલ્યાણ અને સુગતિથી—રક્ષો.