Adhyaya 90

દેવશર્મા પોતાના પૂર્વજન્મનું પાપ સ્વીકારે છે—શૂદ્ર અવસ્થામાં તેણે અયોગ્ય રીતે ધન સંગ્રહ્યું હતું; છતાં પછી તેને બ્રાહ્મણત્વ કેવી રીતે મળ્યું, તેનું કારણ પૂછે છે. વસિષ્ઠ કહે છે કે તેનો નિર્ણાયક પુણ્ય એવો હતો: એકલા આવેલા વૈષ્ણવ બ્રાહ્મણ તીર્થયાત્રીને ઘરમાં આશ્રય આપી સેવા કરવી—નિવાસ આપવો, પાદપ્રક્ષાલન, સંવાહન, અને દૂધ-દહીં વગેરેનું દાન. ત્યારબાદ પરિવાર સાથે વૈશાખ વ્રત—પ્રાતઃસ્નાન અને માધવની પૂજા—નિયમપૂર્વક કરવી. અધ્યાયમાં માનવજન્મ, બ્રાહ્મણત્વ અને સદગુણવતી પતિવ્રતા પત્ની દુર્લભ છે એમ વખાણવામાં આવે છે; સુમના જેવી આદર્શ સ્ત્રીના ગુણ—પાતિવ્રત્ય, શુચિતા, દયા, સત્ય, ગૃહધર્મપાલન, અતિથિસત્કાર વગેરે—ગણાવવામાં આવ્યા છે. તેમજ દાન વિના માત્ર સ્નાન-પૂજા કરવાથી લોભ રહે છે; ફળસિદ્ધિ માટે દાન અનિવાર્ય છે એવી ચેતવણી છે. અંતે વૈશાખ અને કાર્તિકમાં દામોદરપૂજનનું મહાત્મ્ય કહેવામાં આવે છે; બ્રહ્માના વચનથી માધવસ્નાનની પાપનાશક શક્તિ દર્શાવી, નારદ પ્રસંગનો ઉપસંહાર કરે છે.