Adhyaya 24

Verse 1

शौनक उवाच । विदुषांवर तत्त्वज्ञ कथयस्व महामते । इदानीं मम दानानां माहात्म्यं क्रमतो मुने

શૌનક બોલ્યા—હે વિદ્વાનોમાં શ્રેષ્ઠ, હે તત્ત્વજ્ઞ, હે મહામતિ મુનિ! હવે મારા દાનોનું માહાત્મ્ય ક્રમથી કહો।

Verse 2

सूत उवाच । क्षितिदानं मुनिश्रेष्ठ दानानामुत्तमं मतम् । येन कृतं वै तद्दानं सर्वदानफलं मतम्

સૂત બોલ્યા—હે મુનિશ્રેષ્ઠ! ભૂમિદાન દાનોમાં ઉત્તમ માનવામાં આવે છે; તે દાન કરવાથી સર્વ દાનોનું ફળ પ્રાપ્ત થાય છે।

Verse 3

क्षितिं ससस्यां यो दद्याद्ब्राह्मणाय द्विजोत्तम । विष्णुलोके सुखं भुंक्ते यावदिंद्राश्चतुर्दश

હે દ્વિજોત્તમ! જે પાકসহ ઉપજાઉ ભૂમિ બ્રાહ્મણને દાન આપે છે, તે ચૌદ ઇન્દ્રો રહે તેટલા સમય સુધી વિષ્ણુલોકમાં સુખ ભોગવે છે।

Verse 4

पृथिव्यां जन्म चासाद्य सार्वभौमस्ततो नृपः । महीं सर्वां चिरं भुक्त्वा व्रजेद्वै श्रीहरेर्गृहम्

પૃથ્વી પર જન્મ મેળવી તે રાજા સર્વભૌમ બને છે; લાંબા સમય સુધી સમગ્ર ધરતી ભોગવીને તે નિશ્ચયે શ્રીહરિના ધામે જાય છે।

Verse 5

गोचर्ममात्रां भूमिं यः प्रयच्छति द्विजातये । स गच्छति हरेर्गेहं सर्वपापविवर्जितः

જે દ્વિજને ગોચર્મમાત્ર જેટલી ભૂમિ પણ અર્પે છે, તે સર્વ પાપોથી રહિત થઈ હરિના ધામે જાય છે।

Verse 6

शतं गावो वृषश्चैको यत्र तिष्ठंत्ययंत्रिताः । गोचर्ममात्रां तां भूमिं प्रवदंति महर्षयः

જ્યાં સો ગાયો અને એક જ વાછરડો/વૃષભ નિરંકુશ ઊભા રહી શકે, તે ભૂમિને મહર્ષિઓ માત્ર ગોચર્મ-પરિમાણ જેટલી જ કહે છે।

Verse 7

भूमिनेता भूमिदाता द्वौ चापि स्वर्गगामिनौ । ग्राह्या भूमिर्द्विजैः प्राज्ञैस्त्यक्त्वा दानशतान्यपि

ભૂમિ મેળવવામાં માર્ગદર્શક અને ભૂમિ દાન કરનાર—બન્ને સ્વર્ગગામી છે. તેથી પ્રાજ્ઞ દ્વિજોએ સો સો અન્ય દાનો છોડીને પણ ભૂમિ સ્વીકારવી જોઈએ।

Verse 8

अज्ञानी भूसुरो यस्तु त्यजेद्भूमिं विमोहितः । प्रतिजन्मन्यसौ विप्रो भवेच्चात्यंत दुःखभाक्

મોહગ્રસ્ત અজ্ঞાની ભूसુર (બ્રાહ્મણ) જો ભૂમિ ત્યજી દે, તો તે દરેક જન્મે વિપ્ર બનીને પણ અતિશય દુઃખનો ભોગ બને છે।

Verse 9

अन्यतो यः समासाद्य दद्याद्भूमिं द्विजातये । तस्मै विप्र जगन्नाथो ददाति परमं पदम्

હે વિપ્ર, જે અન્યત્રથી પ્રાપ્ત કરેલી ભૂમિ દ્વિજને દાન કરે છે, તેને જગન્નાથ પરમ પદ આપે છે।

Verse 10

स्वदत्तां परदत्तां च मेदिनीं यो हरेद्द्विज । युक्तः कोटिकुलैर्याति नरकं चातिदारुणम्

હે દ્વિજ, જે પોતાની આપેલી કે બીજાની આપેલી ધરતી હરી લે છે, તે કરોડો કુળો સહિત બંધાઈને અતિ ભયંકર નરકમાં જાય છે।

Verse 11

हरेद्यो वै महीं विप्र देवब्राह्मणयोरपि । न दृष्टा निष्कृतिस्तस्य कोटिकल्पशतैर्मुने

હે વિપ્ર! જે દેવો અથવા બ્રાહ્મણોની ભૂમિ હરે છે, હે મુને, તેના પાપનું પ્રાયશ્ચિત્ત કરોડો કલ્પોના સૈંકડો કાળમાં પણ દેખાતું નથી।

Verse 12

भूमिं यो परदत्तां च रक्षति क्ष्मापतिर्द्विज । पुण्यं कोटिगुणं स्याद्वै तस्य दानं जनादपि

હે દ્વિજ! જે રાજા પરદત્ત ભૂમિનું રક્ષણ કરે છે, તેનું પુણ્ય કોટિગુણું થાય છે—પોતે દાન કર્યાના પુણ્યથી પણ વધારે।

Verse 13

सप्तद्वीपां महीं दत्त्वा यत्पुण्यं प्राप्यते द्विज । तत्पुण्यं प्राप्नुयान्मर्त्यो धेनुं यच्छन्द्विजातये

હે દ્વિજ! સાત દ્વીપો સહિત પૃથ્વી દાન કરવાથી જે પુણ્ય મળે છે, તે જ પુણ્ય મર્ત્ય મનુષ્ય દ્વિજાતિને એક ધેનુ (ગાય) દાન કરીને પ્રાપ્ત કરે છે।

Verse 14

ददाति वृषभं यस्तु दरिद्राय कुटुंबिने । सर्वपापविनिर्मुक्तो शिवलोकं स गच्छति

જે દરિદ્ર ગૃહસ્થને વૃષભનું દાન આપે છે, તે સર્વ પાપોથી મુક્ત થઈ શિવલોકને પ્રાપ્ત કરે છે।

Verse 15

तिलप्रमाणं स्वर्णं यो ब्राह्मणाय प्रयच्छति । हरेर्निकेतनं याति युक्तः कोटिकुलैरपि

જે બ્રાહ્મણને તિલપ્રમાણ સોનું અર્પે છે, તે કોટિ કુળો સહિત હરિના નિકેતન (ધામ) ને પ્રાપ્ત કરે છે।

Verse 16

यो दद्याद्रजतं विप्र साधवे भूसुराय वै । प्राप्नोति चंद्रलोकं च पिबेत्तत्रामृतं सदा

હે બ્રાહ્મણ! જે કોઈ સદાચારી ભૂસુર બ્રાહ્મણને રજત (ચાંદી) દાન આપે છે, તે ચંદ્રલોકને પામી ત્યાં સદા અમૃતપાન કરે છે।

Verse 17

प्रवालं मौक्तिकं चैव हीरकं च मणिं तथा । यो ददाति द्विजश्रेष्ठ स्वर्गलोकं स गच्छति

હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! જે પ્રવાળ, મૌક્તિક (મોતી), હીરક (વજ્ર) તથા અન્ય મણિરત્નો દાન કરે છે, તે સ્વર્ગલોકને પામે છે।

Verse 18

तुलापुरुषदानेन यत्पुण्यं लभते जनः । शालग्रामशिलां दत्त्वा तस्मात्कोटिगुणं लभेत्

તુલાપુરુષ-દાનથી જે પુણ્ય મળે છે, શાલગ્રામશિલા દાન કરવાથી તેનાથી પણ કરોડગણું પુણ્ય પ્રાપ્ત થાય છે।

Verse 19

सप्तद्वीपां क्षितिं दत्वा सशैलवनकाननाम् । यत्पुण्यं लभते तद्वै शालग्रामशिलाप्रदः

પર્વતો, વનો અને ઉપવનો સહિત સાત દ્વીપોની પૃથ્વી દાન કરવાથી જે પુણ્ય મળે છે, એ જ પુણ્ય શાલગ્રામશિલા દાતા પ્રાપ્ત કરે છે।

Verse 20

शालग्रामशिलां यो वै दद्याद्भूमिसुराय च । तेन विप्र प्रदत्तानि भुवनानि चतुर्दश

હે બ્રાહ્મણ! જે સાચે ભૂસુર બ્રાહ્મણને શાલગ્રામશિલા દાન આપે છે, તેના દ્વારા જાણે ચૌદ ભુવનનું દાન થયેલું ગણાય છે।

Verse 21

तुलापुरुषदानं यः करोति द्विजपुंगव । जनन्याश्चोदरे तस्य पुनर्जन्म न विद्यते

હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! જે તુલાપુરુષ-દાન કરે છે, તેને માતાના ગર્ભમાં ફરી જન્મ થતો નથી.

Verse 22

सालंकारां द्विजश्रेष्ठ कन्यां यच्छति यो नरः । स गच्छेद्ब्रह्मसदनं पुनर्जन्म न विद्यते

હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! જે પુરુષ આભૂષણોથી શોભિત કન્યાનું દાન કરે છે, તે બ્રહ્મસદનને પામે છે; તેને પુનર્જન્મ નથી.

Verse 23

कन्याविक्रयिणो नास्ति नरकान्निष्कृतिः पुनः । कन्यादानकृतो नास्ति स्वर्गादागमनं पुनः

કન્યાનો વેચાણ કરનારને નરકમાંથી ફરી મુક્તિ નથી; અને કન્યાદાન કરનારને સ્વર્ગમાંથી ફરી પાછા આવવું નથી.

Verse 24

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे । चतुर्विंशतितमोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીપદ્મ મહાપુરાણના બ્રહ્મખંડમાં સૂત-શૌનક સંવાદનો ચોવીસમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો.

Verse 25

वस्त्रं यच्छति यो दिव्यं साधवे वै द्विजायते । स्वर्गे दिव्यांबरधरश्चिरं तिष्ठेद्द्विजोत्तम

હે દ્વિજોત્તમ! જે સદ્ગુણી સાધુને દિવ્ય વસ્ત્ર દાન કરે છે, તે બ્રાહ્મણત્વ પામે છે અને સ્વર્ગમાં દિવ્ય વસ્ત્ર ધારણ કરીને દીર્ઘકાળ વસે છે.

Verse 26

धेनुं पुरातनीं यच्छेद्वस्त्रं च जरितं द्विज । नूत्नां रजोवतीं कन्यां स गच्छेन्निरयं तथा

હે દ્વિજ! જે પુરાતની ગાય અને જીર્ણ વસ્ત્ર દાન કરે છે, અને તેમ જ નવી વિવાહિતા રજસ્વલા કન્યાને પણ આપે છે, તે નિશ્ચયે નરકમાં જાય છે।

Verse 27

कन्याविक्रयिणो ब्रह्मन्न पश्येल्लपनं बुधः । दृष्ट्वा चाज्ञानतो वापि कुर्य्यान्मार्तंड दर्शनम्

હે બ્રાહ્મણ! બુદ્ધિમાન પુરુષે કન્યા-વિક્રયના કર્મને જોવું પણ ન જોઈએ. જો અજાણતાં જોઈ લે, તો પ્રાયશ્ચિત્તરૂપે માર્તંડ (સૂર્ય)નું દર્શન કરવું।

Verse 28

फलदाता नरो गच्छेत्त्रिदिवं च द्विजोत्तम । भुंक्ते कल्पसहस्राणि फलं तत्रामृतोपमम्

હે દ્વિજોત્તમ! ફળ દાન કરનાર મનુષ્ય ત્રિદિવમાં જાય છે અને ત્યાં સહસ્ર કલ્પો સુધી અમૃતસમાન ફળ ભોગવે છે।

Verse 29

शाकं यच्छति यो मर्त्यो शिवस्यभवनं द्विज । याति कल्पद्वयं भुंक्ते दुर्ल्लभं पायसं सुरैः

હે દ્વિજ! જે મર્ત્ય શિવના ભવનમાં શાક (શાકભાજી) અર્પણ કરે છે, તે સ્વર્ગમાં જાય છે અને બે કલ્પ સુધી દેવોને પણ દુર્લભ પાયસ ભોગવે છે।

Verse 30

घृतदो दधिदश्चैव तक्रदो दुग्धदस्तथा । विष्णोर्निकेतनं गत्वा सुधापानं करोति सः

જે ઘી, દહીં, છાશ અને દૂધ દાન કરે છે, તે વિષ્ણુના નિકેતનમાં જઈ સుధા (અમૃત) પાનનું ફળ પ્રાપ્ત કરે છે।

Verse 31

गंधदः पुष्पदश्चैव मर्त्यो याति सुरालयम् । तिष्ठेद्युगसहस्राणि गंधपुष्पविभूषितः

જે મનુષ્ય સુગંધ અને પુષ્પ અર્પે છે, તે દેવલોકને પામે છે; અને ગંધ-પુષ્પોથી વિભૂષિત થઈ ત્યાં સહસ્ર યુગો સુધી નિવાસ કરે છે।

Verse 32

शय्यादानं दानसारं ब्राह्मणाय ददाति यः । स याति ब्रह्मसदनं पर्य्यंके शेरते चिरम्

જે બ્રાહ્મણને શય્યાદાન—દાનનો સાર—આપે છે, તે બ્રહ્માના સદનને જાય છે; અને ત્યાં પલંગ પર દીર્ઘકાળ શયન કરે છે।

Verse 33

पीठदाता दीपदाता सर्वदुष्कृतवर्जितः । स्वर्गे सिंहासने तिष्ठेज्ज्वलद्दीपावलीवृतः

જે આસનદાન અને દીપદાન કરે છે, તે સર્વ દુષ્કૃત્યોથી રહિત થાય છે; સ્વર્ગમાં તે સિંહાસન પર બેસે છે, જ્વલંત દીપમાળાઓથી ઘેરાયેલો।

Verse 34

तांबूलं यो नरो दद्याद्भूमिं भुंक्तेऽखिलां सुखम् । स्वर्गे देवांगनाक्रोडे सुप्तस्तांबूलमत्ति वै

જે પુરુષ તાંબૂલ દાન કરે છે, તે સમગ્ર પૃથ્વીનું સુખપૂર્વક ભોગવે છે; અને સ્વર્ગમાં દેવાંગનાઓની ગોદમાં સૂતો હોવા છતાં પણ નિશ્ચય તાંબૂલનો આસ્વાદ કરે છે।

Verse 35

विद्यादानं दानवरं करोति यो नरोत्तमः । प्रेत्य स सन्निधिं विष्णोस्तिष्ठेद्युगशतत्रयम्

જે નરોત્તમ વિદ્યાદાન—દાનમાં શ્રેષ્ઠ—કરે છે, તે મૃત્યુ પછી વિષ્ણુના સાન્નિધ્યમાં ત્રણસો યુગો સુધી સ્થિત રહે છે।

Verse 36

प्राप्य ज्ञानं ततस्तत्र दुर्ल्लभं वै द्विजर्षभ । दुर्ल्लभं मोक्षमाप्नोति श्रीहरेः कृपया द्विज

હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! ત્યાં દુર્લભ જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરીને મનુષ્ય શ્રીહરિની કૃપાથી અતિ દુર્લભ મોક્ષને પ્રાપ્ત કરે છે, હે બ્રાહ્મણ।

Verse 37

अनाथं दुःखितं विप्रं पाठयेद्वै नरोत्तमः । श्रीहरेर्भवनं याति पुनर्जन्मविवर्जितः

જે શ્રેષ્ઠ પુરુષ અનાથ અને દુઃખિત બ્રાહ્મણને પાઠ ભણાવે છે, તે પુનર્જન્મથી મુક્ત થઈ શ્રીહરિના ધામને પામે છે।

Verse 38

यो नरः पुस्तकं दद्याद्भक्तिश्रद्धासमन्वितः । प्रतिवर्णं लभेत्पुण्यं कपिलाकोटिदानजम्

ભક્તિ અને શ્રદ્ધા સાથે જે મનુષ્ય પુસ્તકદાન કરે છે, તે દરેક અક્ષર માટે કપિલા-કોટિ દાન જેટલું પુણ્ય મેળવે છે।

Verse 39

मधुदो गुडदश्चैव मर्त्यो यातीक्षुसागरम् । लवणप्रदो नरो याति वारुणं लोकमेव च

મધુ અને ગોળ દાન કરનાર મર્ત્ય ઇક્ષુસાગરને પામે છે; અને લવણ દાન કરનાર નર વરુણલોકને જ જાય છે।

Verse 40

सर्वेषामेव दानानामन्नं वारि द्विजोत्तम । तत्त्वज्ञैर्मुनिभिः सर्वैः प्रवरं वै प्रकीर्त्तितम्

હે દ્વિજોત્તમ! સર્વ દાનોમાં અન્નદાન અને જલદાનને તત્ત્વજ્ઞ સર્વ મુનિઓએ શ્રેષ્ઠ ગણાવ્યું છે।

Verse 41

अन्नं वारि द्विजश्रेष्ठ येन दत्तं महीतले । तेन दत्तानि दानानि सर्वाणि च द्विजर्षभ

હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! આ ધરતી પર જેણે અન્ન અને જળનું દાન કર્યું, તેણે જાણે સર્વ દાનો આપ્યા—હે દ્વિજર્ષભ।

Verse 42

अन्नदो यो नरो विप्र प्राणदश्च प्रकीर्त्तितः । तस्मात्समस्तदानानामन्नदो लभते फलम्

હે વિપ્ર! જે નર અન્નદાન કરે છે, તે પ્રાણદાતા પણ કહેવાય છે; તેથી અન્નદાતા સર્વ દાનોનું ફળ પામે છે।

Verse 43

यथाचान्नं तथा वारि द्वे तुल्ये च प्रकीर्त्तिते । वारिणा च विना चान्नं सिद्धं न स्याद्द्विजोत्तम

જેમ અન્ન તેમ જ જળ—આ બે સમાન કહેવાય છે; જળ વિના અન્ન સિદ્ધ થતું નથી, હે દ્વિજોત્તમ।

Verse 44

क्षुधा तृषा द्विज व्याघ्र द्वे च तुल्ये प्रकीर्त्तिते । अतश्चान्नं च तोयं च श्रेष्ठं प्रोक्तं बुधैरपि

હે દ્વિજવ્યાઘ્ર! ભૂખ અને તરસ બંને સમાન કહેવાય છે; તેથી અન્ન અને જળને વિદ્વાનો પણ શ્રેષ્ઠ આવશ્યકતા કહે છે।

Verse 45

अन्नदानं क्षितौ ब्रह्मन्ये कुर्वंति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता गच्छंति हरिमंदिरम्

હે બ્રહ્મન! ધરતી પર જે નરોત્તમો અન્નદાન કરે છે, તેઓ સર્વ પાપોથી મુક્ત થઈ હરિના ધામે જાય છે।

Verse 46

यावंत्यन्नानि भो विप्र यच्छति क्षितिमंडले । ब्रह्महत्याश्च तावंत्यो नश्यंत्येव तपोधन

હે વિપ્ર! ક્ષિતિમંડળ પર મનુષ્ય જેટલા અન્નભાગ દાન કરે છે, તેટલાં જ બ્રહ્મહત્યાના પાપો નિશ્ચયે નાશ પામે છે, હે તપોધન।

Verse 47

यच्छतां चान्नदानानि शरीराणि च पातकम् । गात्राणि गृह्णतां त्यक्त्वा सहसा यांति शौनक

હે શૌનક! દાન કરનારાંના અન્નદાન અને તેમનાં શરીરો પણ પાતકથી કલુષિત થાય છે; અને જે સ્વીકારે છે, તેમના અંગોને છોડીને પુણ્ય સહસા દૂર થઈ જાય છે।

Verse 48

अतः पापिष्ठ चान्नानि न गृह्णंति मनीषिणः । गृह्णंति मोहाद्ये मूढा भवंति पापभागिनः

અતએવ અતિ પાપીનું અન્ન વિદ્વાન લોકો સ્વીકારતા નથી; જે મૂઢો મોહથી સ્વીકારે છે, તેઓ તે પાપના ભાગી બને છે।

Verse 49

कुर्याद्भूमिष्ठमुदकं चैकं भो द्विजसत्तम । सर्वपापैर्विनिर्मुक्तो व्रजेत्स हरिमंदिरम्

હે દ્વિજસત્તમ! ભૂમિ પર રાખેલા જળથી એક અર્ઘ્ય પણ અર્પણ કરવું જોઈએ; તે સર્વ પાપોથી મુક્ત થઈ હરિમંદિર (ધામ) પ્રાપ્ત કરે છે।

Verse 50

प्रयत्नेन द्विजश्रेष्ठ कर्त्तव्यो धनसंचयः । संचितं च धनं ब्रह्मन्दानकर्मणि विक्षिपेत्

હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! પ્રયત્નપૂર્વક ધનસંચય કરવો જોઈએ; હે બ્રાહ્મણ! સંચિત ધનને દાનધર્મના કાર્યમાં વિનિયોગ કરવો જોઈએ।

Verse 51

रणंति ये च कार्पण्याद्धनं ते चातिदुःखिनः । अंते सर्वधनं त्यक्वा निःस्वा गच्छंति भो मुने

જે લોકો કૃપણતાથી ધન સંગ્રહીને રાખે છે, તેઓ ખરેખર અતિ દુઃખી થાય છે. અંતે સર્વ ધન ત્યજીને તેઓ નિર્ધન બની પ્રસ્થાન કરે છે, હે મુને.

Verse 52

मानवा ये सदा दानं दत्त्वा दत्त्वा दरिद्रति । दरिद्रास्तेन विज्ञेया नरलोके महेश्वराः

જે માનવો વારંવાર દાન આપ્યા છતાં પણ ગરીબ જ રહે છે, એવા લોકો માનવલોકમાં ‘દરિદ્ર’ તરીકે જ જાણવાના, હે મહેશ્વરો.

Verse 53

परलोके द्विजव्याघ्र साधुसंयमवर्जिते । निर्दये बंधुहीने च न दत्तं नोपतिष्ठते

હે દ્વિજવ્યાઘ્ર! પરલોકમાં—સાધુધર્મ અને સંયમથી રહિત, નિર્દય અને બંધુહીન બન્યા પછી—જે દાન ન કરાયું હોય તે કદી સહાયરૂપ થતું નથી.

Verse 54

स्थिते धने नरो यो वै नाश्नाति न ददाति सः । दरिद्र इव विज्ञेयः प्रेत्य निश्वासमुत्सृजेत्

ધન હાજર હોવા છતાં જે મનુષ્ય ન ભોગવે ન દાન આપે, તેને ખરેખર દરિદ્ર સમાન જ માનવો; મૃત્યુ પછી તે માત્ર અંતિમ શ્વાસ છોડે છે.

Verse 55

तपसोऽपि वरं दानं प्रोक्तं च तत्त्वदर्शिभिः । अतो यत्नाद्द्विजश्रेष्ठ दानकर्म समाचरेत्

તપસ્યા કરતાં પણ દાન શ્રેષ્ઠ છે—એવું તત્ત્વદર્શીઓએ કહ્યું છે. તેથી, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, પ્રયત્નપૂર્વક દાનકર્મ આચરવું જોઈએ.

Verse 56

दाता दानं न दद्याद्वै समुत्सृज्य द्विजातये । स याति निरयं घोरं सर्वजंतुभयावहम्

જે દાતા પ્રતિજ્ઞા કરીને પણ દ્વિજને દાન ન આપે, તે સર્વ જીવોને ભયંકર એવા ઘોર નરકમાં જાય છે.

Verse 57

दानं दाता प्रतिग्राही न स्मरेच्च न याचते । निरये चोभयोर्वासो यावच्चंद्र दिवाकरौ

દાન વિષયે દાતા અને પ્રતિગ્રાહી ફરીથી તેનું સ્મરણ ન કરે, અને કોઈએ માંગવું પણ નહીં; નહીંતર ચંદ્ર-સૂર્ય રહે ત્યાં સુધી બંનેનો નરકમાં નિવાસ થાય.

Verse 58

ब्रह्महत्यादि पापानि यानि वै द्विजसत्तम । तानि दानेन हन्यंते तस्माद्दानं समाचरेत्

હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! બ્રહ્મહત્યા વગેરે જે પાપો છે, તે દાનથી નાશ પામે છે; તેથી શ્રદ્ધાપૂર્વક દાન કરવું જોઈએ.