Adhyaya 109

Verse 1

कुंजल उवाच । प्रणिपत्य प्रसाद्यैव वशिष्ठं तपतां वरम् । आमंत्र्य निर्जगामाथ बाणपाणिर्धनुर्धरः

કુંજલ બોલ્યો—તપસ્વીઓમાં શ્રેષ્ઠ વશિષ્ઠને પ્રણામ કરીને અને પ્રસન્ન કરીને, ધનુર્ધર વીર બાણ હાથમાં લઈને તેમની રજા લઈ ત્યાંથી નીકળી ગયો।

Verse 2

एणस्य मांसं सुविपाच्यभोजितं बालस्तया रक्षित एव बुद्ध्या । आयोः सुपुत्रः सगुणः सुरूपो देवोपमो देवगुणैश्च युक्तः

હરણના માંસને સારી રીતે પકાવી તેને ભોજન કરાવવાથી, તેની બુદ્ધિપૂર્ણ નિશ્ચયથી તે બાળક રક્ષિત રહ્યો। આમ આયુને એક ઉત્તમ પુત્ર પ્રાપ્ત થયો—ગુણવાન, રૂપવાન, દેવસમાન અને દિવ્ય ગુણોથી યુક્ત।

Verse 3

तेनैव मांसेन सुसंस्कृतेन मृष्टेन पक्वेन रसानुगेन । तमेव दैत्यं परिभाष्य सूदो दुष्टं सुहर्षेण व्यभोजयत्तदा

એ જ માંસને સુસંસ્કૃત, સ્વચ્છ, પકાવેલું અને રુચિ મુજબ રસાળ બનાવી, રસોઈયાએ તે દুষ্ট દૈત્યને સંબોધીને તે સમયે હર્ષપૂર્વક તેને પીરસ્યું।

Verse 4

बुभुजे दानवो मांसं रसस्वादुसमन्वितम् । हर्षेणापि समाविष्टो जगामाशोकसुंदरीम्

દાનવે રસસભર અને સ્વાદિષ્ટ તે માંસ ભક્ષણ કર્યું। હર્ષથી પરિપૂર્ણ થઈ પછી તે અશોકસુંદરી પાસે ગયો।

Verse 5

तामुवाच ततस्तूर्णं कामोपहतचेतनः । आयुपुत्रो मया भद्रे भक्षितः पतिरेव ते

ત્યારે કામથી મોહિત ચિત્તવાળો તે તુરંત તેણીને બોલ્યો— “ભદ્રે! મેં આયુ-પુત્રને ભક્ષી લીધો છે; એ જ તો તારો પતિ હતો.”

Verse 6

मामेव भज चार्वंगि भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । किं करिष्यसि तेन त्वं मानुषेण गतायुषा

“ચાર્વંગી! માત્ર મને જ ભજ; મનગમતા ભોગો ભોગવ. જેના આયુષ્યનો અંત આવ્યો છે, એવા મનુષ્યથી તું શું કરશે?”

Verse 7

प्रत्युवाच समाकर्ण्य शिवकन्या तपस्विनी । भर्ता मे दैवतैर्दत्तो अजरो दोषवर्जितः

આ સાંભળી તપસ્વિની શિવકન્યાએ ઉત્તર આપ્યો— “દેવતાઓએ મને જે પતિ આપ્યો છે, તે અજર અને દોષરહિત છે.”

Verse 8

तस्य मृत्युर्न वै दृष्टो देवैरपि महात्मभिः । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं दानवो दुष्टचेष्टितः

“તેનું મૃત્યુ તો મહાત્મા દેવતાઓએ પણ જોયું નથી.” એવું વચન સાંભળી દુષ્ટ વર્તનવાળો દાનવ (ક્રોધિત થયો).

Verse 9

तामुवाच विशालाक्षीं प्रहस्यैव पुनः पुनः । अद्यैव भक्षितं मांसमायुपुत्रस्य सुंदरि

તે ફરી ફરી હસીને તે વિશાલાક્ષીને બોલ્યો— “સુંદરી! આજે જ મેં આયુ-પુત્રનું માંસ ભક્ષ્યું છે.”

Verse 10

जातमात्रस्य बालस्य नहुषस्य दुरात्मनः । एवमाकर्ण्य सा वाक्यं कोपं चक्रे सुदारुणम्

દુરાત્મા નહુષ તો હમણાં જ જન્મેલો બાળક હતો; તેના વિષે એવા વચનો સાંભળીને તે સ્ત્રી અત્યંત ભયંકર ક્રોધથી ભરાઈ ગઈ।

Verse 11

प्रोवाच सत्यसंस्था सा तपसा भाविता पुनः । तप एव मया तप्तं मनसा नियमेन वै । आयुसुतश्चिरायुश्च सत्येनैव भविष्यति

સત્યમાં સ્થિર, તપથી બળવત્તી બની તેણે ફરી કહ્યું— “મેં મનથી અને નિયમસંયમથી માત્ર તપ જ કર્યું છે; અને મારો પુત્ર આયુસુત સત્યના બળથી જ દીર્ઘાયુ થશે।”

Verse 12

इतो गच्छ दुराचार यदि जीवितुमिच्छसि । अन्यथा त्वामहं शप्स्ये पुनरेव न संशयः

જો જીવવું હોય તો અહીંથી ચાલ્યો જા, દુરાચારી! નહિતર હું તને ફરી શાપ આપીશ— તેમાં શંકા નથી।

Verse 13

एवमाकर्णितं तस्याः सूदेन नृपतिं प्रति । परित्यज्य महाराज एतामन्यां समाश्रय

આ રીતે તેનો વર્ણન સાંભળી સૂદે રાજાને કહ્યું— “મહારાજ, આ સ્ત્રીને ત્યજીને અન્યનો આશ્રય લો (અર્થાત્ બીજી પત્ની સ્વીકારો)।”

Verse 14

सूदेन प्रेषितो दैत्यः स हुंडः पापचेतनः । निर्जगाम त्वरायुक्तः स स्वां भार्यां प्रियां प्रति

સૂદે મોકલતાં પાપચિત્ત દૈત્ય હુન્ડા તત્કાળ ઉતાવળે નીકળી પડ્યો અને પોતાની પ્રિય પત્ની તરફ ગયો।

Verse 15

चेष्टितं नैव जानाति दास्या सूदेन यत्कृतम् । तस्यै निवेदितं सर्वं प्रियायै वृत्तमेव च

દાસી દ્વારા સૂતે જે કાર્ય કરાવ્યું, તે તેણી જરાય જાણતી નથી. છતાં બધું જ તેણીને નિવેદિત થયું—પ્રિયાને સંપૂર્ણ વર્તાંત કહાયો.

Verse 16

सूत उवाच । अशोकसुंदरी सा च महता तपसा किल । दुःखशोकेन संतप्ता कृशीभूता तपस्विनी

સૂતે કહ્યું—એ અશોકસુંદરી, કહેવાય છે કે, મહાન તપસ્યા કરવા લાગી. દુઃખ અને શોકથી દગ્ધ થઈ તે તપસ્વિની કૃશ બની ગઈ.

Verse 17

चिंतयंती प्रियं कांतं तं ध्यायति पुनः पुनः । किं न कुर्वंति वै दैत्या उपायैर्विविधैरपि

પ્રિય કાંતનું ચિંતન કરતી તે તેને વારંવાર ધ્યાનમાં ધરે છે. દૈત્યો વિવિધ ઉપાયો અપનાવીને શું નથી કરતા?

Verse 18

उपायज्ञाः सदा बुद्ध्या उद्यमेनापि सर्वदा । वर्तंते दनुजश्रेष्ठा नानाभावैश्च सर्वदा

ઉપાય જાણનારા, બુદ્ધિ અને પ્રયત્ન હંમેશા લગાડનારા, દનુજશ્રેષ્ઠો સતત અનેક રીતે પ્રવર્તે છે.

Verse 19

मायोपायेन योगेन हृताहं पापिना पुरा । तथा स घातितः पुत्र आयोश्चैव भविष्यति

પૂર્વે એક પાપીએ માયા-ઉપાયથી મને અપહરણ કરી હતી. એ જ રીતે તે પુત્ર પણ ઘાતિત થશે અને તેની આયુ પણ અંત પામશે.

Verse 20

यं दृष्ट्वा दैवयोगेन भवितारमनामयम् । उद्यमेनापि पश्येत किं वा नश्यति वा न वा

દૈવયોગે જેને જોઈને જાણ થાય કે તે પુરુષ ભવિષ્યે નિરામય થવાનો છે, તો પણ પોતાના પ્રયત્નથી જોવું જોઈએ—કંઈ નષ્ટ થશે કે નહીં થશે?

Verse 21

किं वा स उद्यमः श्रेष्ठः किं वा तत्कर्मजं फलम् । भाविभावः कथं नश्येत्ततो वेदः प्रतिष्ठति

ખરેખર શ્રેષ્ઠ પ્રયત્ન કયો, અને તે કર્મજન્ય ફળ શું? જે ભવિતવ્ય છે તે કેવી રીતે નષ્ટ થઈ શકે? આ વિષયે વેદનું પ્રામાણ્ય સ્થિર છે.

Verse 22

विशेषो भावितो देवैः स कथं चान्यथा भवेत् । एवमेवं महाभागा चिंतयंती पुनः पुनः

દેવોએ જે વિશેષ પરિણામ નિશ્ચિત કર્યું છે, તે કેવી રીતે અન્યથા થઈ શકે? એમ કહી તે મહાભાગા સ્ત્રી વારંવાર વિચારતી રહી.

Verse 23

किन्नरो विद्वरो नाम बृहद्वंशोमहातनुः । सनाभ्योर्धनरः कायः पक्षाभ्यां हि विवर्जितः

વિદ્વર નામનો એક કિન્નર હતો—વિશાળ ખભા અને મહાકાય દેહવાળો. નાભિથી ઉપર તેનો દેહ માનવનો હતો અને તે પાંખો વિનાનો હતો.

Verse 24

द्विभुजो वंशहस्तस्तु हारकंकणशोभितः । दिव्यगंधानुलिप्तांगो भार्यया सह चागतः

તે દ્વિભુજ હતો, હાથમાં વાંસની લાકડી ધારણ કરેલી; હાર અને કંકણોથી શોભિત. દિવ્ય સુગંધથી અનુલિપ્ત અંગોવાળો તે પોતાની ભાર્યા સાથે આવ્યો.

Verse 25

तामुवाच निरानंदां स सुतां शंकरस्यहि । किमर्थं चिंतसे देवि विद्वरं विद्धि चागतम्

શંકરની પુત્રીને આનંદવિહોણી જોઈ તેણે કહ્યું— “દેવી, તું શા માટે ચિંતા કરે છે? જાણ, એક વિદ્વાન અને શ્રેષ્ઠ પુરુષ અહીં આવી પહોંચ્યો છે.”

Verse 26

किन्नरं विष्णुभक्तं मां प्रेषितं देवसत्तमैः । दुःखमेवं न कर्तव्यं भवत्या नहुषं प्रति

હું કિન્નર છું, વિષ્ણુભક્ત છું, અને દેવસત્તમોએ મને મોકલ્યો છે. નહુષ પ્રત્યે આ રીતે દુઃખ કરવું તને યોગ્ય નથી.

Verse 27

हुंडेन पापचारेण वधार्थं तस्य धीमतः । कृतमेवाखिलं कर्म हृतश्चायुसुतः शुभे

હે શુભે, પાપાચારી હુંડાએ તે ધીમાન પુરુષના વધ માટે જે કરવું હતું તે સર્વ કરી નાખ્યું; અને આયુનો પુત્ર પણ અપહૃત થયો છે.

Verse 28

स तु वै रक्षितो देवैरुपायैर्विविधैरपि । हुंड एवं विजानाति आयुपुत्रो हृतो मया

પરંતુ તે તો દેવોએ વિવિધ ઉપાયો વડે રક્ષિત જ રહ્યો. ત્યારે હુંડાએ એમ સમજ્યું— “આયુનો પુત્ર મેં હરી લીધો છે.”

Verse 29

भक्षितस्तु विशालाक्षि इति जानाति वै शुभे । भवतां श्रावयित्वा हि गतोसौ दानवोऽधमः

હે વિશાલાક્ષિ શુભે, તે જાણે છે (અને કહેશે)— “હું ભક્ષિત થયો છું.” તમને આ સંભળાવી તે અધમ દાનવ ચાલ્યો ગયો.

Verse 30

स्वेनकर्मविपाकेन पुण्यस्यापि महायशाः । पूर्वजन्मार्जितेनैव तव भर्त्ता स जीवति

હે મહાયશસ્વિની! પોતાના કર્મના વિપાકથી—પુણ્યના પણ—તમારા પતિ જીવિત છે; તેઓ માત્ર પૂર્વજન્મે અર્જિત ફળના આધારથી જ ટક્યા છે.

Verse 31

पुण्यस्यापि बलेनैव येषामायुर्विनिर्मितम् । स्वर्जितस्य महाभागे नाशमिच्छंति घातकाः

હે મહાભાગે! જેમનું આયુષ્ય માત્ર પુણ્યબળથી રચાયેલું છે, તેમના સ્વાર્જિત પુણ્યના નાશની ઇચ્છા ઘાતકો પણ કરતા નથી.

Verse 32

दुष्टात्मानो महापापाः परतेजोविदूषकाः । तेषां यशोविनाशार्थं प्रपंचंति दिने दिने

દુષ્ટાત્મા મહાપાપી, પરના તેજને કલુષિત કરનાર લોકો તેમના યશના વિનાશ માટે દિવસે દિવસે કાવતરાં રચે છે.

Verse 33

नानाविधैरुपायैस्ते विषशस्त्रादिभिस्ततः । हंतुमिच्छंति तं पुण्यं पुण्यकर्माभिरक्षितम्

પછી તેમણે વિષ, શસ્ત્ર વગેરે અનેક ઉપાયોથી તે પુણ્યવાનને મારવા ઇચ્છ્યું; પરંતુ તે પોતાના પુણ્યકર્મોથી રક્ષિત હતો.

Verse 34

पापिनश्चैव हुंडाद्या मोहनस्तंभनादिभिः । पीडयंति महापापा नानाभेदैर्बलाविलैः

પાપી—હુણ્ડ વગેરે—તે મહાપાપી લોકો મોહન, સ્તંભન વગેરે ક્રિયાઓથી, બળ અને છલથી ભરેલા અનેક પ્રકારના ઉપાયો વડે (અન્યોને) પીડાવે છે.

Verse 35

सुकृतस्य प्रयोगेण पूर्वजन्मार्जितेन हि । पुण्यस्यापि महाभागे पुण्यवंतं सुरक्षितम्

હે મહાભાગ! પૂર્વજન્મમાં સંચિત સુકૃતના પ્રભાવથી, એ જ પુણ્યના બળે પુણ્યવાન પુરુષ સુરક્ષિત રહે છે.

Verse 36

वैफल्यं यांति तेषां वै उपायाः पापिनां शुभे । यंत्रतंत्राणि मंत्राश्च शस्त्राग्निविषबंधनाः

હે શુભે! પાપીઓના બધા ઉપાયો નિષ્ફળ જાય છે—યંત્ર-તંત્ર, મંત્ર, તેમજ શસ્ત્ર, અગ્નિ, વિષ અને બંધનના પ્રયત્નો પણ।

Verse 37

रक्षयंति महात्मानं देवपुण्यैः सुरक्षितम् । कर्तारो भस्मतां यांति स वै तिष्ठति पुण्यभाक्

દેવપુણ્યથી સુરક્ષિત મહાત્માની રક્ષા પુણ્યબળ કરે છે; દુષ્કર્મ કરનારાઓ ભસ્મ થઈ જાય છે, અને તે પુણ્યનો ભાગી બની સ્થિર રહે છે.

Verse 38

आयुपुत्रस्य वीरस्य रक्षका देवताः शुभे । पुण्यस्य संचयं सर्वे तपसां निधिमेव तु

હે શુભે! આયુપુત્ર તે વીરના રક્ષક સ્વયં દેવતાઓ છે; તે સર્વ પુણ્યનો સંચય અને તપનો ખજાનો છે.

Verse 39

तस्माच्च रक्षितो वीरो नहुषो बलिनां वरः । सत्येन तपसा तेन पुण्यैश्च संयमैर्दमैः

અતએવ બળવાનોમાં શ્રેષ્ઠ વીર નહુષ તે પુરુષના સત્ય, તપ, તથા પુણ્યમય સંયમ અને દમ વડે રક્ષિત રહ્યો.

Verse 40

मा कृथा दारुणं दुःखं मुंच शोकमकारणम् । स हि जीवति धर्मात्मा मात्रा पित्रा विना वने

આવું દારુણ દુઃખ ન કર; આ કારણવિહોણો શોક છોડ. તે ધર્માત્મા નિશ્ચયે જીવિત છે, માતા-પિતા વિના વનમાં રહે છે.

Verse 41

तपोवनेव सत्येकस्तपस्वि परिपालितः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञो धनुर्वेदस्य पारगः

તપોવનમાં ‘સત્યેક’ નામનો એક તપસ્વી હતો, જેને કાળજીપૂર્વક ઉછેરવામાં અને રક્ષવામાં આવ્યો હતો. તે વેદ-વેદાંગના તત્ત્વનો જ્ઞાતા અને ધનુર્વેદમાં પારંગત હતો.

Verse 42

यथा शशी विराजेत स्वकलाभिः स्वतेजसा । तथा विराजते सोऽपि स्वकलाभिः सुमध्यमे

જેમ ચંદ્રમા પોતાની કલાઓ સાથે પોતાના તેજથી શોભે છે, તેમ, હે સુમધ્યમે, તે પણ પોતાના ગુણ-કલાઓથી દીપ્તિમાન છે.

Verse 43

विद्याभिस्तु महापुण्यैस्तपोभिर्यशसा तथा । राजते परवीरघ्नो रिपुहा सुरवल्लभः

મહાપુણ્યદાયી વિદ્યાઓ, તપ અને યશથી અલંકૃત થઈ તે તેજસ્વી બને છે—પરવીરઘ્ન, રિપુહા અને દેવોને પ્રિય.

Verse 44

हुंडं निहत्य दैत्येंद्रं त्वामेवं हि प्रलप्स्यते । त्वया सार्द्धं स्त्रिया चैव पृथिव्यामेकभूपतिः

દૈત્યેન્દ્ર હુંડનો વધ કરીને તે તને આ રીતે કહેશે—‘તારી સાથે અને આ સ્ત્રી સાથે પણ, તે પૃથ્વી પર એકમાત્ર ભુપતિ બનશે.’

Verse 45

भविष्यति महायोगी यथा स्वर्गे तु वासवः । त्वं तस्मात्प्राप्स्यसे भद्रे सुपुत्रं वासवोपमम्

તે સ્વર્ગમાં વાસવ (ઇન્દ્ર) સમાન મહાયોગી થશે. તેથી, હે ભદ્રે, તું વાસવોપમ એવો ઉત્તમ પુત્ર પ્રાપ્ત કરીશ.

Verse 46

ययातिं नामधर्मज्ञं प्रजापालनतत्परम् । तथा कन्याशतं चापि रूपौदार्यगुणान्वितम्

યયાતિ નામનો એક રાજા હતો—ધર્મજ્ઞ અને પ્રજાપાલનમાં તત્પર; તેમજ રૂપ, ઔદાર્ય અને ગુણોથી યુક્ત એવી સો કન્યાઓ પણ હતી.

Verse 47

यासां पुण्यैर्महाराज इंद्रलोकं प्रयास्यति । इंद्रत्वं भोक्ष्यते देवि नहुषः पुण्यविक्रमः

હે મહારાજ, તેમના પુણ્યના પ્રભાવથી પુણ્યવિક્રમી નહુષ ઇન્દ્રલોકમાં જશે; હે દેવી, તે ઇન્દ્રત્વનો પણ ભોગ કરશે.

Verse 48

ययातिर्नाम धर्मात्मा आत्मजस्ते भविष्यति । प्रजापालो महाराजः सर्वजीवदयापरः

યયાતિ નામનો ધર્માત્મા પુત્ર તને થશે—હે મહારાજ, તે પ્રજાપાલક અને સર્વ જીવ પર દયાપર રહેશે.

Verse 49

तस्य पुत्रास्तु चत्वारो भविष्यंति महौजसः । बलवीर्यसमोपेता धनुर्वेदस्य पारगाः

તેના ચાર પુત્રો થશે, તેઓ મહાતેજસ્વી હશે—બળ અને વીર્યથી યુક્ત, તથા ધનુર્વેદમાં પૂર્ણ પારંગત હશે.

Verse 50

प्रथमश्च तुरुर्नाम पुरुर्नाम द्वितीयकः । उरुर्नाम तृतीयश्च चतुर्थो वीर्यवान्यदुः

પ્રથમનું નામ ‘તુરુ’, દ્વિતીયનું ‘પુરુ’, તૃતીયનું ‘ઉરુ’; અને ચતુર્થ, એમ કહેવાય છે તેમ, પરાક્રમી ‘યદુ’ હતો.

Verse 51

एवं पुत्रा महावीर्यास्तेजस्विनो महाबलाः । भविष्यंति महात्मानः सर्वतेजः समन्विताः

આ રીતે તે પુત્રો મહાવીર્યવાન, તેજસ્વી, મહાબલવાન, મહાત્મા અને સર્વ તેજથી સમન્વિત થશે.

Verse 52

यदोश्चैव सुता वीराः सिंहतुल्यपराक्रमाः । तेषां नामानि भद्रं ते गदतः शृणु सांप्रतम्

યદુના પુત્રો પણ વીર હતા, સિંહસમાન પરાક્રમવાળા. હે ભાગ્યશાળી, હવે હું કહું છું તે તેમના નામો સાંભળો.

Verse 53

भोजश्च भीमकश्चापि अंधकः कुञ्जरस्तथा । वृष्णिर्नाम सुधर्मात्मा सत्याधारो भविष्यति

ભોજ અને ભીમક, અંધક અને કુંજર પણ; તેમજ ‘વૃષ્ણિ’ નામનો એક થશે, જે સ્વભાવથી ધર્માત્મા અને સત્યાધાર પર સ્થિત રહેશે.

Verse 54

षष्ठस्तु श्रुतसेनश्च श्रुताधारस्तु सप्तमः । कालदंष्ट्रो महावीर्यः समरे कालजिद्बली

છઠ્ઠો શ્રુતસેન અને સાતમો શ્રુતાધાર. ‘કાલદંષ્ટ્ર’ મહાવીર્યવાન હતો—સમરમાં બલવાન, કાળ (મૃત્યુ/સમય)ને જીતનાર.

Verse 55

यदोः पुत्रा महावीर्या यादवाख्या वरानने । तेषां तु पुत्राः पौत्रास्ते भविष्यंति सहस्रशः

હે વરાનને! યદુના મહાવીર્ય પુત્રો ‘યાદવ’ નામે પ્રસિદ્ધ થશે; અને તેમનામાંથી હજારો પુત્રો તથા પૌત્રો ઉત્પન્ન થશે।

Verse 56

एवं नहुषवंशो वै तव देवि भविष्यति । दुःखमेवं परित्यज्य सुखेनानुप्रवर्तय

હે દેવી! આ રીતે નહુષવંશ નિશ્ચયે તારો થશે. તેથી આ દુઃખ ત્યજી સુખપૂર્વક આગળ વધ।

Verse 57

समेष्यति महाप्राज्ञस्तव भर्ता शुभानने । निहत्य दानवं हुंडं त्वामेवं परिणेष्यति

હે શુભાનને! તારો મહાપ્રાજ્ઞ પતિ આવશે; દાનવ હુન્ડનો વધ કરીને આ રીતે તારો પાણિગ્રહણ કરશે।

Verse 58

दुःखजातानि सोष्णानि नेत्राभ्यां हि पतंति च । अश्रूणि चेंदुमत्याश्च संमार्जयति मानदः

દુઃખથી ઉત્પન્ન થયેલા ઉષ્ણ અશ્રુ તેના નેત્રોમાંથી ખર્યા; અને માનદે ઇન્દુમતીના અશ્રુ સ્નેહથી પુંછ્યા।

Verse 59

आयोश्च दुःखमुद्धृत्य स्वकुलं तारयिष्यति । सुखिनं पितरं कृत्वा प्रजापालो भविष्यति

તે આર્તજનોનું દુઃખ દૂર કરીને પોતાના કુળનો ઉદ્ધાર કરશે; પિતૃઓને સુખી કરીને તે પ્રજાપાલક બનશે।

Verse 60

एतत्ते सर्वमाख्यातं देवानां कथनं शुभे । दुःखं शोकं परित्यज्य सुखेन परिवर्त्तय

હે શુભે! દેવોના કથનરૂપે આ સર્વ વાત મેં તને કહી. હવે દુઃખ અને શોક ત્યજીને સહજ રીતે સુખ તરફ મન ફેરવ.

Verse 61

अशोकसुंदर्युवाच । कदा ह्येष्यति मे भर्त्ता विहितो दैवतैर्यदि । सत्यं वद स्वधर्मज्ञ मम सौख्यं विवर्द्धय

અશોકસુંદરી બોલી—જો દેવતાઓએ ખરેખર મારા માટે પતિ નિર્ધારિત કર્યો હોય, તો મારો પતિ ક્યારે આવશે? હે સ્વધર્મજ્ઞ, સત્ય કહો અને મારું સૌખ્ય વધારੋ.

Verse 62

विद्वर उवाच । अचिराद्द्रक्ष्यसि भर्तारं त्वमेवं शृणु सुंदरि । एवमुक्त्वा जगामाथ गंधर्वो विबुधालयम्

વિદ્વર બોલ્યો—હે સુંદરિ, અચિર સમયમાં તું તારા પતિને જોશે; એમ સાંભળ. એમ કહી તે ગંધર્વ દેવાલય તરફ ચાલ્યો ગયો.

Verse 63

अशोकसुंदरी सा च तपस्तेपे हि तत्र वै । कामं क्रोधं परित्यज्य लोभं चापि शिवात्मजा

ત્યાં જ અશોકસુંદરીએ તપ કર્યું. શિવપુત્રી એણે કામ, ક્રોધ અને લોભ પણ ત્યજી દીધાં.

Verse 109

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने नवाधिकशततमोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીપદ્મપુરાણના ભૂમિખંડમાં, વેનોપાખ્યાન, ગુરુતીર્થ-માહાત્મ્ય, ચ્યવનચરિત્ર અને નાહુષાખ્યાન અંતર્ગત એકસો નવમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો.