Shloka 54
Tīrtha-yātrā-varṇana
Description of Pilgrimage to the Sacred Fords
तदा विमुक्तेति सुरैर्हरस्य नाम स्मृतं पुण्यतमाक्षराढ्यम् । मोक्षप्रदं स्थावरजंगमानां ये प्राणिनः पञ्चतां यांति तत्र ॥ ५४ ॥
tadā vimukteti surairharasya nāma smṛtaṃ puṇyatamākṣarāḍhyam | mokṣapradaṃ sthāvarajaṃgamānāṃ ye prāṇinaḥ pañcatāṃ yāṃti tatra || 54 ||
ત્યારે દેવોએ હરિનું ‘વિમુક્ત’ નામ સ્મર્યું—અત્યંત પવિત્ર, પુણ્ય અક્ષરોથી સમૃદ્ધ. તે મોક્ષપ્રદ છે; ત્યાં સ્થાવર-જંગમ જે કોઈ પ્રાણી પંચત્વને પામે, તે મુક્તિ પામે છે.
Suta (narrating the Tirtha-Mahatmya; within the Purana’s discourse tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It declares that remembrance/utterance of Hari’s sacred name “Vimukta,” especially in a tirtha context, is itself a moksha-giving power, extending compassionately to all beings who die there.
It centers liberation on nāma-smṛti—devotional remembrance of Hari’s name—showing bhakti as an accessible means where divine grace operates through the holy name.
The verse implicitly highlights Śikṣā and Vyākaraṇa principles: the sanctity and efficacy of “akṣara” (syllables) in correct name-recitation/remembering, a core idea behind mantra and liturgical pronunciation.