केशाः स्थिता ललाटेन जिह्वा च परिमार्जनी श्यामप्रभाश्चतुर्दंष्ट्राः सुवंशाश्चोर्ध्वरेतसः //
keśāḥ sthitā lalāṭena jihvā ca parimārjanī śyāmaprabhāścaturdaṃṣṭrāḥ suvaṃśāścordhvaretasaḥ //
તેમના કેશ લલાટ પર સ્થિત હોય છે, જિહ્વા પરિમાર્જની (શુદ્ધિકારક) જેવી હોય છે; તેઓ શ્યામ પ્રભાથી દીપ્ત, ચાર દંષ્ટ્રાવાળા, સુવંશજ અને ઊર્ધ્વરેતસ્ (બ્રહ્મચર્યનિષ્ઠ) કહેવાય છે।
This verse does not describe pralaya directly; it belongs to iconographic description (lakṣaṇa), outlining how certain beings/forms should be characterized in sacred imagery.
Indirectly, it promotes ideals valued in dharma—nobility of conduct (suvaṃśa) and self-restraint (ūrdhvaretas). Such virtues are praised for rulers and householders as foundations for disciplined governance and ethical life.
It provides pratima-lakṣaṇa cues used by sculptors and temple planners: placement of hair/forehead detail, depiction of a cleansing tongue, dark radiance, and four fangs—features that guide consistent sacred representation within Vastu-aligned temple art programs.