Markandeya Purana — Adhyaya 75, Shloka 13
Adhyaya 75 — The Fall and Restoration of Revatī Nakṣatra and the Birth of Raivata Manu
मार्कण्डेय उवाच एवṃ सोऽत्यन्तदुष्टस्य पुत्रस्य चरितैर्मुनिः ।
दह्यमानमनॊवृत्तिर्वृत्तं गर्गमपृच्छत ॥
mārkaṇḍeya uvāca evaṃ so 'tyantaduṣṭasya putrasya caritair muniḥ /
dahyamāna-manovṛttir vṛttaṃ gargam apṛcchata
માર્કંડેયે કહ્યું—આ રીતે તે મુનિ, પરમ દુષ્ટ પુત્રના કર્મોથી મનમાં દહન પામી, જે બન્યું હતું તે વિષે ગાર್ಗ્યને પૂછવા લાગ્યો।
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The text signals a move from general moralizing to case-analysis: intense emotional response (inner ‘burning’) prompts inquiry into causality—how dharma and karma produced the situation.
Narrative connective tissue (ākhyāna-sandhi), not pancalakṣaṇa content.
The ‘burning mind’ can be read as tapas inverted by sorrow; the narrative redirects that heat into discernment (vicāra) through questioning.