Shloka 22
Adhyaya 63 — The Birth of Svarocis and the Rescue of Manoramā: The Astra-Heart and the Healing of Curses
ममाप्येवं महद्रक्षः समुपैति पदानुगम् ।
न शृणोषि महानादं तस्यादूरेऽपि गर्जतः ॥
mamāpyevaṃ mahadrakṣaḥ samupaiti padānugam | na śṛṇoṣi mahānādaṃ tasyādūre 'pi garjataḥ ||
મને પણ આ રીતે એક મહારાક્ષસ પગલે પગલે પીછો કરતાં નજીક આવી રહ્યો છે. દૂરથી જ ગર્જતો તેનો પ્રચંડ ગર્જન શું તને સંભળાતો નથી?
{ "primaryRasa": "bhayanaka", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse dramatizes vigilance: peril can be near while others remain inattentive. It sets up the dharmic need for protection, counsel, and right action under threat.
Narrative (ākhyāna) again; no explicit sarga/manvantara/vaṃśa material is present in these lines.
The pursuing rākṣasa can symbolize recurring inner afflictions (kleśas) that ‘follow one’s steps’; the unheard roar suggests spiritual deafness or distraction that requires remedial knowledge (astravidyā/hṛdaya).