Shloka 24
Adhyaya 32 — Rules for Parvana Śrāddha: Foods that Please the Ancestors and Items to Avoid
पतितैर्मलिनैश्चैव न पुष्णाति पितामहान् ।
वर्जनीयं तथा श्राद्धे तथोदक्याश्च दर्शनम् ॥
patitair malinaiś caiva na puṣṇāti pitāmahān / varjanīyaṃ tathā śrāddhe tathodakyāś ca darśanam
પતિત અને અશુદ્ધ લોકોના સંસર્ગથી પિતૃઓનું પોષણ થતું નથી. તેથી શ્રાદ્ધમાં એમને ટાળવા જોઈએ; તેમજ ઉદક્યા અવસ્થામાં (રજસ્વલા/ઋતુકાળ) રહેલી સ્ત્રીનું દર્શન/હાજરી પણ વર્જનીય છે.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "dharma", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The rite is framed as a ‘nourishment’ (puṣṭi) channel for ancestors; ethical and ritual discipline is presented as the condition for efficacy. The emphasis is on guarding the sanctity of the act, not on hostility toward persons.
This is ācāra-dharma material (ritual norms), ancillary to pancalakṣaṇa. It is best indexed as ‘Smṛti-like injunctions in Purāṇa: Pitṛkarman’.
‘Patita’ and ‘malina’ symbolize inner disorder; ‘udakyā’ indicates cyclical bodily liminality. Esoterically, the teaching points to maintaining a stable, sattvic field for sankalpa so the offering can ‘reach’ (become subtle food for) the pitṛs.