Shloka 1
Adhyaya 3 — The Dharmapakshis’ Past-Life Curse and Indra’s Test of Truthfulness
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे चटकॊत्पत्तिर्नाम द्वितीयोऽध्यायः । तृतीयोऽध्यायः । मार्कण्डेय उवाच । अहन्यहनि विप्रेन्द्र स तेषां मुनिसत्तमः । चकाराहारपयसाऽ तथा गुप्त्या च पोषणम् ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe caṭakotpattirnāma dvitīyo 'dhyāyaḥ | tṛtīyo 'dhyāyaḥ | mārkaṇḍeya uvāca | ahanyahani viprendra sa teṣāṃ munisattamaḥ | cakārāhārapayasā tathā guptyā ca poṣaṇam ||
આ રીતે શ્રીમાર્કંડેય પુરાણનો ‘ચટક-ઉદ્ભવ’ નામનો બીજો અધ્યાય સમાપ્ત થયો. હવે ત્રીજો અધ્યાય શરૂ થાય છે. માર્કંડેય બોલ્યા—હે બ્રાહ્મણશ્રેષ્ઠ! તેમામાં અગ્રગણ્ય તે મહર્ષિ રોજે રોજ તેમને અન્ન અને પાયસ આપી પોષણ કરતો, અને રક્ષણ તથા સાવધાન પહેરાથી તેમને સંભાળી રાખતો।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Dharma is shown as consistent, daily responsibility: true merit lies not in a single grand act but in sustained care—feeding, protecting, and fostering those placed under one’s charge.
This verse is not directly sarga/pratisarga/vamśa/manvantara/vamśānucarita data; it belongs mainly to vamśānucarita-style narrative ethics (illustrative conduct within a story) and supports purāṇic dharma instruction.
‘Food (āhāra) + sweet nourishment (pāyasa) + protection (gupti)’ forms a triad of sustaining life: material support, affectionate strengthening, and safeguarding—symbolically the threefold maintenance of embodied beings (śarīra, prāṇa, and security) through sattvic stewardship.