Shloka 9
Adhyaya 23 — Ashvatara’s Vow for Madalasa and the Bestowal of Musical Science by Sarasvati
चिन्तयामास सा बाला मां श्रुत्वा निधनं गतम् ।
तत्याज जीवितं साध्वी धिङ्मां निष्ठुरमानसम् ॥
cintayāmāsa sā bālā māṃ śrutvā nidhanaṃ gatam | tatyāja jīvitaṃ sādhvī dhiṅ māṃ niṣṭhura-mānasam ||
“એ યુવાન સ્ત્રીએ નિશ્ચિત વિચાર્યું હશે—‘મારા મૃત્યુનું સમાચાર સાંભળી તે પતિવ્રતા પ્રાણ ત્યજી ગઈ.’ ધિક્ મને—હું કેટલો ક્રૂરહૃદય છું!”
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse frames moral awakening as internal condemnation: the protagonist recognizes the ripple-effect of his fate upon a virtuous spouse, emphasizing responsibility beyond one’s own survival.
Narrative ethics within ākhyāna; not a pancalakṣaṇa element.
‘Dhik’ (self-censure) functions as tapas-like heat: remorse can become the inner fire that burns ignorance, preparing the mind for steadiness and higher discernment.