Adhyaya 0: Opening Benediction and Invocation of Narayana, Sarasvati, and Vyasa
आरम्भमङ्गलम् (Ārambhamaṅgalam)
Invocatory Introduction
આ પુરાણના આરંભે મંગલાચરણ કરવામાં આવે છે. નારાયણ, વાણીદેવી સરસ્વતી તથા વેદવ્યાસને ભક્તિપૂર્વક નમસ્કાર કરીને, શ્રોતાઓના કલ્યાણ અને ગ્રંથની નિર્વિઘ્ન પૂર્ણતા માટે પ્રાર્થના કરવામાં આવે છે।
Divine Beings
Celestial Realms
Key Content Points
Focus Keywords
Shlokas in Adhyaya 0
Verse 1
यद्योगिभिर्भवभयार्तिविनाशयोग्यम् आसाद्य वन्दितमतीव विवक्तचित्तैः । तद्वः पुनातु हरिपादसरोजयुग्मम् अविर्भवत्क्रमविलङ्घितभूर्भुवः स्वः ॥
હરિના કમળચરણોની તે જોડ તમને પવિત્ર કરે—જેનાંને ગાઢ સમાધિ અને વિવેકયુક્ત યોગીઓ સંસારભયજન્ય દુઃખનો નાશ કરનાર માની પ્રાપ્ત કરી પૂજે છે; અને જે પ્રગટ થઈ પોતાના પગલાંથી ભૂઃ, ભુવઃ અને સ્વઃ લોકોને પણ વટાવી જાય છે।
Verse 2
पायात् स वः सकलकल्मषभेददक्षः क्षीरोदकुक्षिफणिभोगनिविष्टमूर्तिः । श्वासावधूतसलिलोत्कणिकाकरालः सिन्धुः प्रनृत्यमिव यस्य करोति सङ्गात् ॥
તે તમારું રક્ષણ કરે—જે સર્વ પાપોને વિદારણ કરવામાં કુશળ છે, જે ક્ષીરસાગરના ગર્ભરૂપ સમુદ્રમાં શેષશય્યા પર શયન કરે છે; જેના શ્વાસથી ઉડતા જળબિંદુઓથી સમુદ્ર ભયંકર બને છે, અને જેના સ્પર્શમાત્રથી સમુદ્ર જાણે નૃત્ય કરે છે।
Verse 3
नारायणं समस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥
નારાયણને નમસ્કાર કરીને, તેમજ નરોત્તમ નરને પણ; દેવી સરસ્વતી અને વ્યાસને વંદન કરીને, ત્યારબાદ ‘જય’ ઉચ્ચારીને પાઠ આરંભ કરવો જોઈએ।
Frequently Asked Questions
Rather than posing a narrative question, this adhyāya establishes the ethical and soteriological premise: Purāṇic discourse is framed as a purifier of kalmaṣa (moral impurity) and a support for yogic clarity that overcomes bhava-bhaya (existential fear).
It does not yet enter Manvantara chronology; it prepares the reader for later analytical sections by sanctifying the text and grounding authority in the Nārāyaṇa–Vyāsa transmission line.
Direct Devi Māhātmya content is not present here; the only Shākta-adjacent element is the conventional invocation of Devī Sarasvatī as the presiding deity of speech and learning, authorizing the forthcoming discourse.