Shloka 17
सहदेवस्य गोसंख्य-तन्तिपाल-रूपेण विराट-समागमः | Sahadeva’s Audience with Virāṭa as Cattle-Enumerator
Tantipāla
द्रौपहुवाच नास्मि देवी न गन्धर्वी नासुरी न च राक्षसी । सैरन्ध्री तु भुजिष्यास्मि सत्यमेतद् ब्रवीमि ते,द्रौपदी बोली--रानीजी! मैं न तो देवी हूँ, न गन्धर्वी; न असुरपत्नी हूँ, न राक्षसी। मैं तो सेवा करनेवाली सैरन्ध्री हूँ। यह मैं आपसे सच-सच कह रही हूँ
draupady uvāca nāsmi devī na gandharvī nāsurī na ca rākṣasī | sairandhrī tu bhujiṣyāsmi satyam etad bravīmi te ||
દ્રૌપદી બોલી—હું ન દેવી છું, ન ગંધર્વી; ન અસુરી, ન રાક્ષસી. હું તો પરાધીન સેવામાં રહેનારી સૈરંધ્રી છું; આ જ સત્ય હું તમને કહું છું.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds satya (truthfulness) and measured speech: Draupadī asserts her identity plainly while adopting humility appropriate to her concealed situation, showing how dharma can involve truthful restraint and self-control under danger.
During the Pāṇḍavas’ incognito stay in Virāṭa’s kingdom, Draupadī, questioned about her nature and background, denies being any supernatural being and presents herself as a mere sairandhrī (female attendant), maintaining the disguise necessary for safety.