Shloka 6
धनंजयस्य आश्वासनम्
Dhanaṃjaya’s Reassurance and the Opening Engagement
शतं शतसहस्राणां यत्र स्थूणा हिरण्मयी । मणिरत्नमयी चान्या प्रासादं तदधारयत्
śataṁ śata-sahasrāṇāṁ yatra sthūṇā hiraṇmayī | maṇi-ratna-mayī cānyā prāsādaṁ tad adhārayat ||
ત્યાં એક ભવ્ય પ્રાસાદ ઊભો હતો, જેને અસંખ્ય સ્તંભો ટેકો આપતા હતા—કેટલાક સોનાના અને કેટલાક મણિ-રત્નોથી જડિત. તે વૈભવ અને દિવ્ય કારીગરીથી એ રચના ઇન્દ્રલોકની મહિમા સ્મરાવતી હતી.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves descriptive (kāvya-like) narration rather than direct moral instruction; it highlights how worldly and even celestial magnificence is constructed from material splendour, implicitly contrasting external grandeur with the inner virtues that the epic elsewhere upholds as true dharma.
Vaiśampāyana describes a magnificent palace or celestial-like structure, emphasizing its innumerable supporting pillars—some golden and others made of gems and precious stones—creating an atmosphere of extraordinary, Indra-like opulence.