Shloka 9
वैशम्पायन उवाच इत्युक्त्वा दुःखशोकार्त: शुचिर्धर्मसुतस्तदा । सम्मूर्छितो5भवद् राजा साश्रुकण्ठो युधिछ्िर:
vaiśampāyana uvāca | ity uktvā duḥkhaśokārtaḥ śucir dharmasutas tadā | sammūrcchito 'bhavad rājā sāśrukaṇṭho yudhiṣṭhiraḥ ||
વૈશંપાયન બોલ્યા—જનમેજય! આમ કહીને ધર્મપુત્ર, પવિત્ર હૃદયવાળા રાજા યુધિષ્ઠિર દુઃખ અને શોકથી વ્યાકુળ થઈ મૂર્છિત થઈ ગયા. આંસુઓથી તેમનો કંઠ રુદ્ધ થયો અને તેઓ બોલી ન શક્યા.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical sensitivity expected of a dhārmic ruler: true righteousness is not cold detachment but a conscience that feels the weight of suffering. Yudhiṣṭhira’s collapse shows how moral responsibility and compassion can overwhelm even a king.
Within Vaiśampāyana’s narration to King Janamejaya, Yudhiṣṭhira—after speaking—becomes overcome by grief and sorrow, his voice choked with tears, and he faints.