Shloka 17
Bhīṣma’s Admonition; Duryodhana’s Rājasūya Aspiration and the Proposal of a Vaiṣṇava-satra
(विद्वद्धिः सहितो धीमान् ब्राह्मुणैर्वनवासिभि: ।) कृत्वा निवेशमभित: सरसस्तस्य कौरव । द्रौपद्या सहितो धीमान् धर्मपत्न्या नराधिप:
vaiśampāyana uvāca | (vidvadbhiḥ sahito dhīmān brāhmaṇair vanavāsibhiḥ |) kṛtvā niveśam abhitaḥ sarasas tasya kaurava | draupadyā sahito dhīmān dharmapatnyā narādhipaḥ ||
હે કૌરવ! વનવાસી વિદ્વાન બ્રાહ્મણો સાથે તે ધીમાન નૃપે તે સરોવરનાં ચારે તરફ નિવાસસ્થાન ગોઠવ્યું; અને ધર્મપત્ની દ્રૌપદી સહિત તે ધીર નરાધિપ ત્યાં જ રહ્યો.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in hardship and exile, a ruler’s steadiness in dharma is sustained through wise counsel, lawful family bonds, and respectful association with learned brāhmaṇas; righteous living is shown as a practical discipline, not merely a royal privilege.
Vaiśampāyana tells Janamejaya that the wise king (Yudhiṣṭhira, in context) set up a camp around a lake and lived there with Draupadī and many learned forest-dwelling brāhmaṇas, establishing a settled base during the Pāṇḍavas’ forest exile.