Shloka 8
प्रावृट्-शरत्-वर्णनम् — Description of the Monsoon and Autumn; Sarasvatī in the Pāṇḍavas’ Exile
नित्यपुष्पफलैव॑क्षैर्हिमसंस्पर्शकोमलै: उपेतान् बहुलच्छायैर्मनोनयननन्दनै:
nityapuṣpaphalaivakṣair himasaṃsparśakomālaiḥ upetān bahulacchāyair manonayananandanaiḥ
વૈશંપાયન બોલ્યા—ત્યાંના વૃક્ષો સદા પુષ્પ-ફળોથી ભરપૂર હતા; હિમના સ્પર્શથી તેઓ કોમળ બન્યા હતા; તેમની છાયા ઘની હતી અને માત્ર દર્શનથી જ મન અને નેત્રોને આનંદ આપતા હતા.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic ideal of the forest-as-āśraya (refuge): even in exile and hardship, nature can embody generosity and serenity—offering sustenance and mental clarity without violence or excess.
Vaiśaṃpāyana is describing a beautiful woodland setting: trees perpetually bearing flowers and fruits, softened by snowy touch, casting thick shade, and pleasing the senses—setting the scene for events in the Vana Parva.