Shloka 57
Adhyāya 168: Arjuna’s counters to māyā-rains and the onset of darkness
Nivātakavaca engagement
प्रेक्षतश्नैेव मे देवस्तत्रैवान्तरधीयत
prekṣataḥ śanaiḥ eva me devaḥ tatra eva antaradhīyata | sa śatrūṇāṃ saṃhārakaḥ vipakṣīyāṇāṃ senāyāḥ vidhvaṃsakaḥ | tasya prāptiḥ bahu kaṭhinā | devatā dānavāḥ rākṣasāś ca kasya api tasya vegaṃ soḍhum atyantaṃ kaṭhinam | punaḥ bhagavataḥ śivasya ājñayā ahaṃ tatra eva upaviśya tiṣṭhāmi sma, te ca mama paśyataḥ paśyataḥ antarhitāḥ abhavan ||
અર્જુન બોલ્યો—હું હજી જોઈ રહ્યો હતો ત્યારે તે દિવ્ય પુરુષ ત્યાં જ ધીમે ધીમે અંતર્ધાન થયો. તે શત્રુઓનો સંહારક અને વિરોધી સેનાનો વિનાશક છે; તેને પ્રાપ્ત કરવું અતિ દુર્લભ છે. દેવો, દાનવો અને રાક્ષસો માટે પણ તેની ગતિ સહન કરવી અત્યંત કઠિન છે. પછી ભગવાન શિવની આજ્ઞાથી હું એ જ સ્થાને બેઠો રહ્યો અને તે મારી આંખ સામે જ અદૃશ્ય થઈ ગયો.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes disciplined obedience and humility before divine instruction: even a mighty hero acknowledges that divine power is difficult to attain and unbearable to many beings, and he responds by following Śiva’s command without resistance.
Arjuna narrates that a divine figure—described as a destroyer of enemies and armies—gradually disappears before his eyes. After receiving Śiva’s instruction, Arjuna remains seated there, and the being vanishes from sight.