Shloka 50
इन्द्रस्य दुःखप्राप्तिः—त्रिशिरोवधः, वृत्रोत्पत्तिः, जृम्भिकाजननम्
Indra’s Distress: Slaying of Triśiras, Birth of Vṛtra, and the Origin of Yawning
] ॥। फि ॥// ।॑ !!/ | / |, है शक्रं जहीति चाप्युक्तो जगाम त्रिदिवं ततः | ततो युद्धं समभवद् वृत्रवासवयो्महत्,तब त्वष्टाने कहा--“इन्द्रको मार डालो।” उनके ऐसा कहनेपर वृत्रासुर स्वर्गलोकमें गया। तदनन्तर वृत्रासुर तथा इन्द्रमें बड़ा भारी युद्ध छिड़ गया
tvaṣṭāneha—“śakraṃ jahī” iti cāpy ukto vṛtro jagāma tridivaṃ tataḥ | tato yuddhaṃ samabhavad vṛtra-vāsavayoḥ mahat ||
ત્યારે ત્વષ્ટાએ તેને કહ્યું— “શક્ર (ઇન્દ્ર) ને મારી નાખો.” એવું કહેવાતાં વૃત્રાસુર સ્વર્ગલોકમાં ગયો. ત્યારબાદ વૃત્ર અને વાસવ (ઇન્દ્ર) વચ્ચે અત્યંત ભયંકર યુદ્ધ શરૂ થયું.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a forceful directive—especially one rooted in anger or revenge—can set in motion large-scale violence. It implicitly cautions that speech and intention (saṅkalpa) are ethically potent: when authority legitimizes hostility, conflict rapidly becomes inevitable and destructive.
Śalya recounts the mythic episode where Tvaṣṭṛ tells Vṛtra to kill Indra (Śakra). Vṛtra then goes to heaven, and a great battle erupts between Vṛtra and Indra (Vāsava).