Shloka 15
अदारा-नीति
Crisis Composure) and ‘Jaya’ Śravaṇa (Morale-Instruction
मन्युना दहामानेन पुरुषेण मनस्विना । निकृतेनेह बहुश: शत्रून् प्रतेजिगीषया
manyunā dahamānena puruṣeṇa manasvinā | nikṛteneiha bahuśaḥ śatrūn pratejigīṣayā ||
અહીં વારંવાર અન્યાયથી પીડાઈ ક્રોધથી દગ્ધ થયેલો ઉન્નત મનનો પુરુષ વિજયના સંકલ્પથી શત્રુઓ પર અવશ્ય ચઢાઈ કરે. એવો ક્ષત્રિય તો યુદ્ધમાં પોતાનું શરીર ત્યજીને અથવા શત્રુને પાડી દેીને જ શાંતિ પામે છે; એ સિવાય તેને શાંતિ બીજે કઈ રીતે મળે?
पुत्र उवाच
Educational Q&A
For a kṣatriya whose honor has been repeatedly violated, wrath and the duty of arms drive him toward decisive action; peace is portrayed as attainable only through a conclusive outcome—either victory over the enemy or death in battle—rather than through compromise.
The speaker (the son) argues from a warrior-ethic perspective: a resolute man, burned by anger after repeated injury, should attack enemies with the intent to conquer, because only a final resolution—defeating the foe or falling oneself—can end the inner burning.