Shloka 59
राजेन्द्र! सभापर्व आरम्भ होनेपर ब्राह्मणोंको पूओं, कचौड़ियों और मिठाइयोंके साथ खीर भोजन कराये ।।
vaiśampāyana uvāca |
rājendra! sabhāparva ārambha honepara brāhmaṇoṃ ko pūoṃ, kacoṛiyoṃ aura miṭhāiyoṃ ke sātha khīra bhojana karāye ||
āraṇyake mūlaphalaiḥ tarpayet tu dvijottamān |
araṇīparva cāsādya jalakumbhān pradāpayet |
vanaparva meṃ śreṣṭha brāhmaṇoṃ ko phala-mūloṃ dvārā tṛpta kare; araṇīparva meṃ pahuṃcakara jala se bhare hue ghaṛoṃ kā dāna kare |
વૈશમ્પાયને કહ્યું—હે રાજેન્દ્ર! સભાપર્વ આરંભ થાય ત્યારે બ્રાહ્મણોને ખીર સાથે પૂરી, કચોરી અને મીઠાઈઓ ખવડાવવી જોઈએ. આરણ્યકમાં શ્રેષ્ઠ દ્વિજોને વનનાં મૂળ-ફળોથી તૃપ્ત કરવાં. અને અરણીપર્વે પહોંચીને પાણીથી ભરેલા કુંભો દાનમાં આપવા.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dharmic generosity: honor the learned (Brahmins) through appropriate hospitality and gifts, adapting one’s giving to the setting—rich foods in settled contexts, simple forest produce in wilderness, and life-sustaining water where it is most needed.
Vaiśampāyana instructs a king on prescribed acts of feeding and donation associated with different parvan/sections—Sabhā, Āraṇyaka/Vana, and Araṇī—mapping ethical duties of support and reverence onto the progression of the epic’s contexts.