Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 466
पुरन्दरपुरे रम्ये शक्रेण सह मोदते । इस प्रकार बहुत वर्षोतक वह स्वर्गलोकमें सम्मानपूर्वक रहता है। तदनन्तर इक््कीस हजार वर्षोतक गन्धर्वोंके साथ इन्द्रकी रमणीय नगरीमें रहकर देवेन्द्रके साथ ही वहाँका सुख भोगता है
purandarapure ramye śakreṇa saha modate |
વૈશંપાયન બોલ્યા— રમ્ય પુરંદરપુરમાં તે શક્ર સાથે આનંદ કરે છે। આ રીતે તે ઘણા વર્ષો સુધી સ્વર્ગલોકમાં સન્માનપૂર્વક વસે છે; ત્યારબાદ એકવીસ હજાર વર્ષો સુધી ગંધર્વો સાથે દેવેન્દ્રની મનોહર નગરીમાં રહી, ઇન્દ્રની સાથે ત્યાંના દિવ્ય સુખો ભોગવે છે।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage underscores the Mahābhārata’s moral logic of karma: righteous and meritorious action leads to honored residence in Svarga and companionship with divine beings, portraying heavenly enjoyment as a consequence of earned virtue rather than mere chance.
Vaiśampāyana describes a person (contextually, a meritorious soul) dwelling in Indra’s beautiful city, rejoicing with Indra; after many years, he continues for a vast span—twenty-one thousand years—enjoying celestial pleasures with Gandharvas in the presence of Devendra.