Shloka 37
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
ब्रह्मन्! सत्यवादी मुनि व्यासजीके द्वारा निर्मित यह पुण्यमय इतिहास परम पवित्र एवं बहुत उत्तम है ।।
vaiśampāyana uvāca | brahman! satyavādī muni-vyāsajī-kṛta eṣa puṇyamaya itihāsaḥ parama-pavitraḥ ca atyanta-uttamaḥ || sarvajñena vidhijñena dharmajñānavatā satā | atīndriyeṇa śucinā tapasā bhāvitātmanā || sāṅkhya-yoga-viduṣā ca bahu-śāstra-viśāradena munivareṇa vyāsena divya-dṛṣṭyā vilokya mahātmā-pāṇḍavānām anyeṣāṃ ca bahu-dhana-sampannānāṃ mahā-tejasvināṃ rājñāṃ kīrti-prasāraṇāya ayam itihāsaḥ racitaḥ |
હે બ્રાહ્મણ! સત્યવાદી મુનિ વ્યાસે રચેલો આ પુણ્યમય ઇતિહાસ પરમ પવિત્ર અને અત્યંત ઉત્તમ છે. સર્વજ્ઞ, વિધિ-વિધાનના જાણકાર, ધર્મજ્ઞ, સત્યનિષ્ઠ સાધુ—ઇન્દ્રિયાતીત જ્ઞાનથી યુક્ત, શુચિ, તપોબળથી પરિશુદ્ધ અંતઃકરણવાળા—એવા મુનિવર વ્યાસે દિવ્ય દૃષ્ટિથી બધું જોઈ મહાત્મા પાંડવો તથા અન્ય ધનસમૃદ્ધ, તેજસ્વી રાજાઓની કીર્તિ પ્રસરે તે માટે આ ઇતિહાસ રચ્યો છે.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the Mahābhārata as a sanctifying moral history authored by a truth-committed, disciplined, and learned sage. Ethical authority is grounded in dharma-knowledge, purity, and tapas, suggesting that right understanding and right conduct arise from inner refinement and scriptural discernment.
Vaiśampāyana praises Vyāsa and explains why the epic was composed: Vyāsa, endowed with divine vision and mastery of many disciplines, created this itihāsa to preserve and spread the renown of the Pāṇḍavas and other powerful kings, presenting their deeds within a dharmic framework.