Shloka 8
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 2 — Yudhiṣṭhira’s Inquiry for His Kin and the Vision of a Punitive Realm
दृष्टवैव तौ नानुगतः कर्ण परबलार्दनम् | न हस्मान् कर्णसहितान् जयेच्छक्रोडपि संयुगे
dṛṣṭvaiva tau nānugataḥ karṇa-parabalārdanam | na hasmān karṇa-sahitān jayet śakro 'pi saṃyuge ||
યુધિષ્ઠિર બોલ્યા—માતા કુંતીના ચરણો જેવા તે બે ચરણો જોઈને પણ હું પરબલાર્દન, શત્રુદળમર્દન કર્ણનો અનુગામી કેમ ન થયો? આ વિચાર જ મારા શોક અને પશ્ચાત્તાપને વધુ વધારી દે છે. કર્ણ અમારી સાથે હોત તો યુદ્ધમાં ઇન્દ્ર પણ અમને જીતી શકત નહીં.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of recognition and allegiance: Yudhiṣṭhira’s remorse suggests that failing to honor true kinship and merit (Karna’s greatness and his bond to Kuntī) can become a lasting moral burden, especially when judged against the catastrophic costs of war.
In the aftermath of the great war and on the path toward the end of their earthly journey, Yudhiṣṭhira reflects on Karṇa. He laments that despite perceiving signs of Karṇa’s true connection to Kuntī, he did not draw Karṇa to their side; he then underscores Karṇa’s formidable power by saying that with Karṇa allied to them, even Indra would not have prevailed in battle.