Shloka 41
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 2 — Yudhiṣṭhira’s Inquiry for His Kin and the Vision of a Punitive Realm
नकुल: सहदेवोहं धृष्टद्युम्नो5हमित्युत । द्रौपदी द्रौपदेयाश्व इत्येवं ते विचुक्रुशु:ः
nakulaḥ sahadevo 'haṃ dhṛṣṭadyumno 'ham ity uta | draupadī draupadeyāś ca ity evaṃ te vicukruśuḥ ||
કોઈ ચીસ પાડી—“હું નકુલ છું”, કોઈ—“હું સહદેવ છું”, અને કોઈ—“હું ધૃષ્ટદ્યુમ્ન છું”; પછી—“હું દ્રૌપદી છું” અને “અમે દ્રૌપદીના પુત્રો છીએ”—આ રીતે તેઓ બધા જોરથી બૂમો પાડતા રહ્યા.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
At the end of life’s journey, mere assertion of name and status is powerless; the narrative highlights how attachment to personal identity persists, yet the final passage demands truthfulness and detachment, aligning one’s self-understanding with dharma rather than ego.
A group of figures cry out loudly, each declaring who they are—Nakula, Sahadeva, Dhṛṣṭadyumna, Draupadī, and the Draupadeyas—responding to an inquiry by proclaiming their identities from all sides.