Shloka 6
Yudhiṣṭhira’s Lament for Karṇa and Renunciation-Oriented Self-Assessment (शोक-प्रलापः / त्याग-प्रवृत्तिः)
साधु क्षमा दम: शौचं वैराग्यं चाप्यमत्सर: । अहिंसा सत्यवचनं नित्यानि वनचारिणाम्
sādhu kṣamā damaḥ śaucaṃ vairāgyaṃ cāpy amatsaraḥ | ahiṃsā satyavacanaṃ nityāni vanacāriṇām ||
યુધિષ્ઠિરે કહ્યું—ક્ષમા, મન-ઇન્દ્રિય સંયમ, અંદર-બહારની શુદ્ધિ, વૈરાગ્ય, મત્સરનો અભાવ, અહિંસા અને સત્યવચન—આ વનવાસીઓના નિત્ય ધર્મ છે; અને નિશ્ચયે શ્રેષ્ઠ છે.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse defines the enduring ethical disciplines of a forest-dwelling life: patience/forgiveness, restraint, inner and outer purity, detachment, freedom from envy, non-violence, and truthfulness—presented as exemplary, steady forms of dharma.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, Yudhiṣṭhira articulates a concise list of virtues associated with those who live in the forest, highlighting the moral and spiritual orientation of renunciation and disciplined conduct.