Shloka 17
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
प्राप्ते प्रजाविसग्े वै सप्तमे पद्मसम्भवे । नारायणो महायोगी शुभाशुभविवर्जित:
prāpte prajāvisarge vai saptame padmasambhave | nārāyaṇo mahāyogī śubhāśubhavivarjitaḥ ||
વૈશંપાયન બોલ્યા— જ્યારે પ્રજાસર્જનનો સમય આવ્યો—પદ્મસમ્ભવ બ્રહ્માના સાતમા પ્રાકટ્યે—ત્યારે શુભ-અશુભથી રહિત મહાયોગી ભગવાન નારાયણે પોતાના નાભિકમળમાંથી સૌપ્રથમ બ્રહ્માને ઉત્પન્ન કર્યો. બ્રહ્મા પ્રગટ થયા પછી પ્રભુએ તેને આગળ કહ્યું.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents Nārāyaṇa as transcending moral dualities (śubha/āśubha) and as the primordial source of creation, implying that the supreme reality stands beyond merit and demerit while still initiating cosmic order.
At the onset of a creation cycle, Nārāyaṇa manifests Brahmā (the Lotus-born) from the navel-lotus; once Brahmā appears, Nārāyaṇa begins to instruct him, setting the stage for the subsequent account.