Shloka 7
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
खमुत्पपातोत्तमोगयुक्त- स्ततो5धिमेरी सहसा निलिल्ये । उनसे विदा लेकर ब्रह्मकुमार नारद उन पुरातन ऋषि नारायणका पूजन करके उत्तम योगसे युक्त हो आकाशकी ओर उड़े और सहसा मेरुपर्वतपर पहुँचकर अदृश्य हो गये ।। ६ इ। तत्रावतस्थे च मुनिर्मुहूर्त- मेकान्तमासाद्य गिरे: स शुड्भे
kham utpapāta uttama-yoga-yuktaḥ tato ’dhimeri sahasā nililye | tatrāvatasthē ca munir muhūrtaṃ ekāntam āsādya gireḥ sa śubhre ||
ઉત્તમ યોગથી યુક્ત થઈ તે આકાશમાં ઉછળી ઉડ્યો; અને ક્ષણમાં મેરુપર્વતના પ્રદેશે પહોંચી અદૃશ્ય થયો. ત્યાં તે શુભ્ર ગિરિ પર એકાંત સ્થાન પામી મુનિ થોડો સમય સ્થિર રહ્યો.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights yogic mastery expressed as swift, effortless movement and invisibility, but its ethical-spiritual emphasis is on purposeful withdrawal (ekānta) for inner discipline—showing that true power is directed toward contemplation and sacred intent rather than display.
After completing acts of reverence, the figure described (in Nārada’s narration) rises into the sky through supreme yoga, reaches Mount Meru, becomes invisible, and then stays briefly in a secluded spot on the bright mountain.