Shloka 37
जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
पृथ्वीमिमां यद्यपि रत्नपूर्णा दद्यान्न देयं त्विदमव्रताय । जितेन्द्रियायैतदसंशयं ते भवेत् प्रदेयं परम नरेन्द्र
pṛthvīm imāṃ yadyapi ratnapūrṇāṃ dadyān na deyaṃ tv idam avratāya | jitendriyāyaitad asaṃśayaṃ te bhavet pradeyaṃ parama nareन्द्र, nareन्द्र ||
વસિષ્ઠે કહ્યું—જો કોઈ રત્નોથી ભરેલી આ સમગ્ર પૃથ્વી પણ અર્પણ કરે, તો પણ જે વ્રત અને નિયમોથી રહિત હોય તેને આ ઉપદેશ આપવો ન જોઈએ. પરંતુ જિતેન્દ્રિય પુરુષને, હે નરેન્દ્ર, નિઃસંદેહ આ પરમ જ્ઞાન આપવું તને યોગ્ય છે.
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Sacred or liberating knowledge should be given only to a qualified recipient: one who practices vows and discipline and has self-control. Material wealth—even the whole jewel-filled earth—cannot justify teaching it to an unfit person.
Vasiṣṭha addresses a king and advises him about the proper eligibility (adhikāra) for receiving instruction. He contrasts an undisciplined person (avratin) with a self-controlled one (jitendriya), urging the king to teach the supreme knowledge only to the latter.