Shloka 32
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
इयं हि योनि: प्रथमा यां प्राप्प जगतीपते । आत्मा वै शक्यते त्रातुं कर्मभि: शुभलक्षणै:
iyaṁ hi yoniḥ prathamā yāṁ prāpya jagatīpate | ātmā vai śakyate trātuṁ karmabhiḥ śubhalakṣaṇaiḥ ||
કારણ કે, હે જગતીપતે! માનવ-યોનિ જ પ્રથમ અને શ્રેષ્ઠ અવસ્થા છે; તેને પ્રાપ્ત કરીને શુભલક્ષણ કર્મો દ્વારા આત્માનો ઉદ્ધાર ખરેખર કરી શકાય છે.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Human birth is presented as the foremost and uniquely effective state for spiritual progress: by performing virtuous, auspiciously qualified actions (śubha-karmas), one can 'save' or uplift the self (ātmā), implying ethical conduct as a means to inner deliverance.
Parāśara addresses a ruler ('jagatīpati'), instructing him on the value of human life within a broader Śānti Parva discourse on dharma and right conduct, emphasizing that this birth enables purposeful moral action leading to self-uplift.