Shloka 21
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
द्विपदानामपि तथा द्विजा वै परमा: स्मृता: । द्विजानामपि राजेन्द्र प्रज्ञावन्त: परा मता: | प्राज्ञानामात्मसम्बुद्धा: सम्बुद्धानाममानिन:
dvipadānām api tathā dvijā vai paramāḥ smṛtāḥ | dvijānām api rājendra prajñāvantaḥ parā matāḥ | prājñānām ātma-sambuddhāḥ sambuddhānām amāninaḥ |
દ્વિપદ પ્રાણીઓમાં પણ દ્વિજ સર્વોત્તમ ગણાય છે. રાજેન્દ્ર! દ્વિજોમાં જ્ઞાની શ્રેષ્ઠ; જ્ઞાનીમાં આત્મબોધ પામેલા વધુ શ્રેષ્ઠ; અને આત્મબોધ પામેલામાં અહંકારરહિતને પરમ શ્રેષ્ઠ માનવામાં આવે છે.
पराशर उवाच
Educational Q&A
A graded ideal of excellence is presented: social status is surpassed by wisdom, wisdom by Self-realization, and Self-realization is crowned by humility—freedom from ego is portrayed as the highest virtue.
Parāśara addresses a king (rājendra) and instructs him on true superiority, shifting the focus from birth-based rank to inner qualities—discernment, realization of the Self, and especially the absence of pride.