Shloka 6
Jājali’s Austerities and the Summons to Tulādhāra (जाजलि–तुलाधार-इतिहासः)
संरोहत्यकृतप्रज्ञ: सदा येन हि पादपम् | स तमेव ततो हन्ति विषग्रन्थिरिवातुरम्
saṁrohati akṛtaprajñaḥ sadā yena hi pādapam | sa tam eva tato hanti viṣagranthir ivāturam ||
વ્યાસે કહ્યું—અપરિપક્વ બુદ્ધિવાળો માણસ જે વૃક્ષના આધારથી સદા જીવતો અને વધતો રહે છે, પછી એ જ વૃક્ષને પોતે જ ઘાત કરે છે; જેમ શરીરમાં ઊગેલી વિષાળી ગાંઠ અંતે એ જ શરીરને નાશ કરે છે.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Lack of discernment (prajñā) leads a person to harm the very support that sustains him; ingratitude and shortsightedness become self-destructive, like a toxic growth that ends up killing its own host.
In Vyāsa’s didactic speech, he uses a compact simile: a foolish person nurtures a tree (a sustaining support) and later destroys it; this is compared to a poisonous swelling that, having arisen in the body, ultimately destroys the afflicted host.