Shloka 34
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
प्रह्माद उवाच नासूयामि द्विजान् विप्र राजास्मीति कदाचन । काव्यानि वदतां तेषां संयच्छामि वहामि च
Prahlāda uvāca: nāsūyāmi dvijān vipra rājāsmīti kadācana | kāvyāni vadatāṁ teṣāṁ saṁyacchāmi vahāmi ca ||
પ્રહ્લાદ બોલ્યા—“હે વિપ્રશ્રેષ્ઠ! ‘હું રાજા છું’ એવા અભિમાનથી હું કદી દ્વિજોની નિંદા કરતો નથી. તેઓ જ્યારે નીતિ અને સદાચારનું ઉપદેશ આપે છે, ત્યારે હું સંયમ રાખીને સાંભળું છું અને તેમની આજ્ઞાને શિરોધાર્ય કરું છું.”
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
Royal power should be governed by humility and self-restraint: a king must not insult the learned (dvijas/brāhmaṇas) out of pride, but should listen to their ethical and political counsel and uphold it respectfully.
Prahlāda is describing his own conduct as a ruler: he rejects arrogance based on kingship and explains that when brāhmaṇas offer instruction (counsel on right conduct and governance), he controls himself, listens carefully, and accepts their guidance with reverence.