Shloka 24
सो<यं मां समनुप्राप्त: प्रत्यक्ष भवतां हि यः । पृथिवीं पालयित्वाहमेतां निष्ठामुपागत:
so ’yaṁ māṁ samanuprāptaḥ pratyakṣaṁ bhavatāṁ hi yaḥ | pṛthivīṁ pālayitvāham etāṁ niṣṭhām upāgataḥ ||
સંજય બોલ્યો— જે વિનાશનો સમય તમે પ્રત્યક્ષ જોઈ રહ્યા છો, એ જ હવે મને પણ આવી પહોંચ્યો છે. એક સમયે હું આ પૃથ્વીનું પાલન કરતો હતો; આજે હું આ અંતિમ સ્થિતિએ આવી ગયો છું.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the impermanence of worldly power: even one who once protected and ruled the earth can swiftly be reduced to a helpless end-state. It invites ethical reflection on humility, detachment, and the limits of sovereignty amid the devastation of war.
Sañjaya speaks of a visible, present calamity—an approaching ruin that has now reached him too. He contrasts his former status as a protector-ruler of the earth with his current fallen condition, highlighting the catastrophic reversal brought about by the war.