Shloka 3
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
तब अर्जुनने समरभूमिमें तीन बाणोंसे अश्वत्थामाको और दो-दो बाणोंसे अन्य महाधनुर्धरोंको बींध डाला ।। भूयश्वचैव महाराज शरवर्षैरवाकिरत् | शरकण्टकितास्ते तु तावका भरतर्षभ
bhūyaś caiva mahārāja śaravarṣair avākirat | śara-kaṇṭakitās te tu tāvakā bharatarṣabha ||
સંજય બોલ્યો—ત્યારે અર્જુને રણભૂમિમાં અશ્વત્થામાને ત્રણ બાણોથી અને અન્ય મહાધનુર્ધરોને બે-બે બાણોથી વીંધ્યા. પછી, મહારાજ, તેણે બાણવર્ષાથી તેમને ઢાંકી દીધા. હે ભરતશ્રેષ્ઠ! તમારા યોદ્ધાઓ બાણોથી કાંટાવાળા જેવા દેખાતા હતા.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the relentless momentum of war: martial excellence can become a force of unchecked escalation. It implicitly invites reflection on kṣatriya duty versus the accumulating ethical cost of widespread harm.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the opposing warrior again unleashes a dense volley of arrows, leaving the Kaurava fighters ‘bristling’ with shafts—an image of their being overwhelmed on the battlefield.