Shloka 23
Śalya–Bhīma Gadā-saṃnipāta and Śalya’s Bāṇa-jāla against Yudhiṣṭhira
Book 9, Chapter 11
एकैकं दशभिर्बाणैविव्याध स महाबल: । ततो5सृजद् बाणवर्ष घर्मान्ति मघवानिव,महाबली शल्यने भीमसेन, द्रौपदीके सभी पुत्र, माद्रीकुमार नकुल-सहदेव, धृष्टद्युम्न, सात्यकि तथा शिखण्डी--इनमेंसे प्रत्येकको शिलापर तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले दस-दस बाणोंसे घायल कर दिया। तत्पश्चात् वे वर्षाकालमें जल बरसानेवाले इन्द्रके समान बाणोंकी वृष्टि करने लगे
sañjaya uvāca | ekaikaṃ daśabhir bāṇair vivyādha sa mahābalaḥ | tato 'sṛjad bāṇavarṣaṃ gharmānte maghavān iva |
સંજય બોલ્યો—તે મહાબલી શલ્યે તેમનાં દરેકને દસ-દસ બાણોથી વિંધ્યા. ત્યારબાદ ઘર્મના અંતે મઘવાન ઇન્દ્ર જેમ વરસાદ વરસાવે તેમ તેણે બાણવર્ષા વરસાવી.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the impersonal force of warfare: extraordinary skill can rapidly inflict harm on many, and such power becomes a severe test of dharma—whether warriors maintain discipline, restraint, and duty even amid escalating violence.
Sañjaya describes a mighty fighter who first wounds each opponent with ten arrows, then intensifies the assault by releasing a continuous ‘rain’ of arrows, compared to Indra’s rains arriving after the heat of summer.