Shloka 53
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
धनूंषि समिधस्तत्र पवित्राणि शिता: शरा: । हविरात्मवतश्चात्मा तस्मिन् भारत कर्मणि,भारत! उस आत्मसमर्पणरूपी यज्ञकर्ममें आत्मबल-सम्पन्न अश्वत्थामाका धनुष ही समिधा, तीखे बाण ही कुशा और शरीर ही हविष्यरूपमें प्रस्तुत हुए
sañjaya uvāca |
dhanūṃṣi samidhas tatra pavitrāṇi śitāḥ śarāḥ |
havir ātmavataś cātmā tasmin bhārata karmaṇi ||
હે ભારત! તે આત્મસમર્પણ-રૂપ યજ્ઞકર્મમાં ધનુષ સમિધા બન્યું, તીક્ષ્ણ બાણો પવિત્ર કુશા-તુલ્ય થયા, અને આત્મબળથી સંપન્ન યોદ્ધાનું પોતાનું શરીર જ હવિષ્યરૂપે અર્પિત થયું।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses yajña imagery to portray martial action as a ‘sacrifice,’ prompting ethical scrutiny: sacred language can elevate resolve and meaning, yet it can also dangerously legitimize violence by clothing it in ritual purity.
Sanjaya describes the scene in sacrificial terms: the bow functions like fuel for a fire-ritual, arrows become purifying implements, and the agent’s own embodied self is treated as the oblation—intensifying the depiction of determined, self-committing violence in the Sauptika episode.