Shloka 52
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
भगवान् भूतनाथके वे गण दर्शन देनेमात्रसे तीनों लोकोंके मनमें भय उत्पन्न कर सकते थे, तथापि महाबली अअभश्रत्थामा उन्हें देखकर तनिक भी व्यथित नहीं हुआ ।। अथ द्रौणिर्धनुष्पाणिरबद्धगोधाड्गुलित्रवान् । स्वयमेवात्मनात्मानमुपहारमुपाहरत्,तदनन्तर हाथमें धनुष लिये और गोहके चर्मके बने दस्ताने पहने हुए द्रोणकुमारने स्वयं ही अपने-आपको भगवान् शिवके चरणोंमें भेंट चढ़ा दिया
atha drauṇir dhanur-pāṇir abaddha-go-dāḍa-gulitravān | svayam evātmanātmānam upahāram upāharat ||
ત્યારે દ્રોણપુત્ર અશ્વત્થામા—હાથમાં ધનુષ લઈને અને ગોચર્મનું ઢીલું દસ્તાનું તથા બાહુરક્ષક ધારણ કરીને—પોતાની ઇચ્છાથી ભગવાન શિવના ચરણોમાં પોતાને જ ઉપહારરૂપે અર્પણ કરવા લાગ્યો. ભૂતનાથ ભગવાન માત્ર દર્શનથી જ ત્રિલોકના હૃદયોમાં ભય ઉત્પન્ન કરી શકે એવા હતા; છતાં તેમને જોઈ મહાબલી અશ્વત્થામા રત્તીભર પણ વ્યથિત ન થયો. યુદ્ધના ધર્મભંગના તે નિર્ણાયક ક્ષણે તેણે શિવની ઇચ્છા હેઠળ શરણાગતિ સ્વીકારી।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the ethical darkness of war, a direct encounter with the divine tests one’s inner state: fear may arise in worlds, yet true resolve expresses itself as surrender and accountability—offering oneself to a higher moral order rather than acting from panic or ego.
Sañjaya describes Aśvatthāmā approaching Śiva armed, yet not trembling at the Lord’s awe-inspiring presence; instead he formally offers himself—his very person—as an offering to Śiva, signaling submission and seeking divine sanction or guidance.