Shloka 9
इदं हि वासो यदि वेदृशानां मनस्विनां रौरवमाहवेषु । अदीक्षितानामजिनानि यद्वद् बलीयसां पश्यत पाण्डवानाम्
idaṃ hi vāso yadi vīdṛśānāṃ manasvināṃ rauravam āhaveṣu | adīkṣitānām ajināni yadvat balīyasāṃ paśyata pāṇḍavānām ||
જુઓ—આ મહામનસ્વી અને બળવાન પાંડવોનું આ મૃગચર્મમય વસ્ત્ર, યુદ્ધના ઘમાસાણમાં ધારણ કરેલું. આવું આવરણ દૃઢ પુરુષોને શોભે, પરંતુ એમના શરીર પર તે યજ્ઞદીક્ષાથી પવિત્ર મૃગચર્મ તરીકે નહીં, દીક્ષા વિનાના લોકોના ચર્મવસ્ત્ર સમાન જ દેખાય છે—ધર્મ અને વિધિની પ્રતિષ્ઠા નકારી તેમને લજ્જિત કરવા માટે.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how social and ethical standing is rhetorically constructed through symbols: a deerskin can signify sacred discipline when linked to dīkṣā (consecration), but the same object can be weaponized as an insult by denying that sacred context. It warns how dharma-language and ritual markers may be used to confer or strip honor.
In the Sabha Parva’s tense court setting, the Pāṇḍavas are being publicly disparaged. Their hide-garments are pointed out and reinterpreted not as dignified, rite-associated attire but as the crude skins of the uninitiated—an attempt to shame them and undermine their prestige.