Shloka 20
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
વૈશંપાયન બોલ્યા—“એ જ પુરુષ મારા હાથે નિઃસંદેહ વધ પામશે; તેમાં કોઈ શંકા નથી. રાજાઓ! કેશી દૈત્યનો વધ કરનાર અનંત-પરાક્રમી ભગવાન શ્રીકૃષ્ણની મેં જે પૂજા કરી છે, તેને તમામાંથી જે સહન ન કરી શકે, એવા સર્વ બલવાનના મસ્તક પર મેં આ પગ મૂક્યો છે. વિચારપૂર્વક જ મેં આ વાત કહી છે. જે જવાબ આપવા ઇચ્છે તે સામે આવે. તે મારા દ્વારા વધયોગ્ય છે; તેમાં સંશય નથી.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys the ethical force of a solemn vow: when a grave transgression is perceived, the speaker asserts certainty of punishment, presenting the act of slaying as a determined, duty-aligned consequence rather than a hesitant impulse.
Vaiśampāyana, as narrator, reports a decisive declaration that a particular offender is ‘to be slain’ by the speaker, emphasizing inevitability and removing doubt about the forthcoming retaliation.