Shloka 5
Jarāsandha-nipātana, rāja-mokṣa, and rājasūya-sāhāyya-prārthanā
Jarāsandha’s fall, liberation of kings, and request for support
त्रैलोक्ये क्षत्रधर्मो हि श्रेयान् वै साधुचारिणाम् | नान्यं धर्म प्रशंसन्ति ये च धर्मविदो जना:
trailokye kṣatradharmo hi śreyān vai sādhucāriṇām | nānyaṃ dharmaṃ praśaṃsanti ye ca dharmavido janāḥ ||
ત્રણેય લોકમાં સદાચારથી વર્તન કરનારા ક્ષત્રિયો માટે ક્ષત્રધર્મ જ શ્રેષ્ઠ છે. જે ધર્મને જાણે છે, તેઓ ક્ષત્રિય માટે અન્ય કોઈ ધર્મને શ્રેષ્ઠ કહી પ્રશંસા કરતા નથી.
जरासंध उवाच
Educational Q&A
The verse asserts a dharma-ethic of role-appropriateness: for a kṣatriya who seeks to act rightly, the highest good lies in faithfully performing kṣatriya-dharma, and true knowers of dharma do not recommend abandoning it for some other path.
In the Sabha Parva context, Jarāsandha is articulating a normative claim about royal/warrior duty—using the authority of ‘dharma-knowers’ to justify that a kṣatriya’s proper course is to adhere to the warrior-ruler’s obligations rather than adopt a different dharma.