Shloka 34
इसी समय होशमें आकर किरीटधारी महात्मा अर्जुनने यमदण्डके समान भयंकर आंजलिक नामक बाण हाथमें लिया। यह देख भगवान् श्रीकृष्णने भी अर्जुनसे कहा --'पार्थ! कर्ण जबतक रथपर नहीं चढ़ जाता तबतक ही अपने बाणके द्वारा इस शत्रुका मस्तक काट डालो” ।। तथैव सम्पूज्य स तद् वच: प्रभो- सतत: शरं प्रज्वलितं प्रगृहय । जघान कक्षाममलार्कवर्णा महारथे रथचक्रे विमग्ने,तब “बहुत अच्छा” कहकर अर्जुनने भगवान्की उस आज्ञाको सादर शिरोधार्य किया और उस प्रज्वलित बाणको हाथमें लेकर जिसका पहिया फँसा हुआ था, कर्णके उस विशाल रथपर फहराती हुई सूर्यके समान प्रकाशमान ध्वजापर प्रहार किया
tathaiva sampūjya sa tad vacaḥ prabhoḥ satataḥ śaraṃ prajvalitaṃ pragṛhya | jaghāna kakṣām amalārkavarṇā mahārathe rathacakre vimagne ||
એ જ સમયે હોશમાં આવી કિરીટધારી મહાત્મા અર્જુને યમદંડ સમાન ભયંકર ‘આંજલિક’ નામનો બાણ હાથમાં લીધો. તે જોઈ ભગવાન શ્રીકૃષ્ણે અર્જુનને કહ્યું— “પાર્થ! કર્ણ રથ પર ચઢે તે પહેલાં જ, પોતાના બાણથી આ શત્રુનું મસ્તક કાપી નાખ.” ત્યારે “અતિ ઉત્તમ” કહી અર્જુને ભગવાનની આજ્ઞા શિરોમાન્ય કરી અને પ્રજ્વલિત બાણ લઈને, જેના ચક્ર ફસાયેલું હતું એવા કર્ણના વિશાળ રથ પર ફરકતા સૂર્યસમ પ્રકાશમાન ધ્વજ પર પ્રહાર કર્યો.
संजय उवाच