Shloka 22
जज्वाल भीम॑ं स तदा स्मयेन संशृण्वतां कौरवसोमकानाम् । उक्तस्तदा55जौ स तथा सरोषं जगाद भीम॑ परिवर्तनेत्र:
jajvāla bhīmaṁ sa tadā smayena saṁśṛṇvatāṁ kaurava-somakānām | uktas tadā yuddhe sa tathā saroṣaṁ jagāda bhīmaṁ parivartanetraḥ ||
સંજય બોલ્યા—ત્યારે કૌરવો અને સોમકો સાંભળતા હોય તેમ, દુઃશાસને સ્મિત સાથે ભીમ તરફ જોઈને ક્રોધથી દહકી ઊઠ્યો. રણભૂમિમાં ભીમે એમ કહ્યે તેની નજરનો ભાવ બદલાઈ ગયો; પછી તે હસતાં હસતાં ભીમને રોષપૂર્વક જવાબ આપ્યો.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how words spoken in war can trigger immediate emotional escalation: a smile can mask contempt, and anger can override restraint. Ethically, it warns that hostile speech and retaliatory intent intensify adharma-like conduct even within a kṣatriya battlefield setting, where self-control remains a virtue.
After Bhīma utters a fierce statement on the battlefield, Duḥśāsana turns to look at him. Seeing Bhīma, Duḥśāsana becomes inflamed with anger; his expression changes, and in front of both Kauravas and Somakas he smiles and then replies to Bhīma in a wrathful tone.