Shloka 29
ब्रवीहि वाचाद्य गुणानिहात्मन- स्तथा हतात्मा भवितासि पार्थ | तथास्तु कृष्णेत्यभिनन्द्य तद्बचो धनंजय: प्राह धनुर्विनाम्य
bravīhi vācādya guṇān ihātmanaḥ tathā hatātmā bhavitāsi pārtha | tathāstu kṛṣṇety abhinandya tad-vaco dhanañjayaḥ prāha dhanur vināmya ||
સંજય બોલ્યો—હવે પોતાના આત્માના ગુણો શબ્દોમાં કહો; ત્યારે, હે પાર્થ, તું ‘હતાત્મા’ બનશે—અહંકાર અને સ્વેચ્છા દમિત થશે. આ સાંભળી ધનંજયે ઉપદેશને માન્ય કરી કહ્યું—“તથાસ્તુ, હે કૃષ્ણ!” અને ધનુષ વાળી તૈયાર થઈ બોલ્યો.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined humility: accepting guidance (“tathāstu”) and restraining ego (“hatātmā”) so that action in war proceeds under counsel and dharmic control rather than impulsive self-assertion.
Sañjaya reports that Arjuna assents to Kṛṣṇa’s words, saying “So be it,” and physically signals readiness by bending/drawing his bow, then begins to speak—marking a transition from counsel to resolved action.