Shloka 126
कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
निगृह्ा त॑ प्रचुक्कुशुर्वध्यमाना: शितै: शरै: । उन सबने मिलकर पाण्डुपुत्र अर्जुनके उस विशाल रथको घेर लिया। यद्यपि उनपर तीखे बाणोंकी मार पड़ रही थी, तो भी वे उस रथको पकड़कर जोर-जोरसे चिल्लाने लगे
sañjaya uvāca |
nigṛhya taṁ pracukkuśur vadhyamānāḥ śitaiḥ śaraiḥ |
સંજય બોલ્યા—તીક્ષ્ણ બાણોથી ઘાયલ થતા હોવા છતાં તેમણે તેને પકડી લીધો અને જોરથી ચીસો પાડવા લાગ્યા. તેઓ સૌ મળીને પાંડુપુત્ર અર્જુનના તે વિશાળ રથને ઘેરી વળ્યા; શરવર્ષાની માર સહન કરતાં પણ રથને પકડી રાખીને ભારે અવાજે બૂમો પાડવા લાગ્યા।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights battlefield psychology within kṣatriya-dharma: even while suffering under attack, warriors may act with fierce collective resolve. Ethically, it illustrates how duty-driven courage can coexist with desperation, and how group momentum can override individual fear in war.
Sañjaya describes a group of fighters closing in on Arjuna’s large chariot. Though Arjuna’s sharp arrows are wounding them, they still grab hold (or attempt to restrain) and shout loudly, surrounding the chariot in a coordinated press.